Dobrawa wróciła do domu wcześniej, z torbami pełnymi smakołyków od rodziców. Marzyła, by zaskoczyć męża, ale Artur, zamiast uściskać ją w drzwiach, posłał ją do sklepu. Skutki tej decyzji okazały się nieprzewidywalne.
Ciężka torba tak ciągnęła ją za ramię, iż Dobrawa jęknęła mimowolnie. Od kilku tygodni ciągle dokuczał jej kręgosłup nieodłączny towarzysz szóstego miesiąca ciąży. Ostrożnie postawiła siaty na dziurawym, popękanym chodniku przy przystanku, jakby bała się, iż ziemia może za chwilę odpłynąć spod nóg.
Oddech wydobył się z niej głęboko, a malutka istotka w jej brzuchu poruszyła się, jakby z ironią komentowała sytuację. Przez ostatnie sto kilometrów w autobusie odliczała mijające słupy energetyczne, tęsknota plątała jej myśli.
Ciekawa, co teraz robi Artur? prawdopodobnie niczego się nie domyśla. Jeszcze nie wie, iż dzieli ich zaledwie dziesięć minut piechotą. Droga do klatki schodowej zdawała się gmatwać szara, niekończąca się łamigłówka. Torby, napchane słoikami dżemu, domową słoniną, wielkimi jabłkami, ważyły tyle, ile gniew deszczowych chmur nad Wisłą.
Po przejściu pięćdziesięciu metrów Dobrawa zorientowała się, iż jej ciało nie da rady. Plecy buntowały się coraz głośniej.
Wyjęła telefon i wybrała numer męża.
Arturku, cześć szepnęła w słuchawkę, próbując zabrzmieć radośnie.
Dobrawka? Co się stało? zabrzmiał po drugiej stronie przestraszony głos.
Nic się nie stało, po prostu już jestem. Stoję przy przystanku pod naszym blokiem, wyjdź proszę do mnie. Mamy tyle rzeczy do domu, mama zapakowała pół piwnicy
Nastała niecodzienna cisza, tak ciężka, iż aż spojrzała na ekran: czy nie przerwało połączenia?
Jesteś pod blokiem? Teraz? Czemu nie uprzedziłaś? Umawialiśmy się na czwartek!
Chciałam zrobić niespodziankę Dobrawa zmarszczyła brwi. Artur, cieszysz się w ogóle? Jestem zmęczona, chodź już, proszę.
Chwileczkę! wykrzyknął nerwowo. Nie wchodź jeszcze! Musisz chyba do sklepu Pusto w lodówce. Zostało tylko kilka ziemniaków i jajka. Wyskocz szybciutko do całodobowego, tego za rogiem. Weź wołowiny, dobrej wołowiny, i świeże ziemniaki. Dzisiaj zostałem w domu, wezmę urlop, zrobię obiad normalny, porządny! Zrób to dla mnie, proszę.
Artur, żartujesz? Przecież ledwo stoję, mam dwie olbrzymie torby, jestem w ciąży! Moje plecy płoszyły ją własne słowa.
Nie rozumiesz, naprawdę chcę, żeby było perfekcyjnie. Tylko jedzenie kup, chociaż ziemniaki świeże, bo nasze są już jak smutne kartofle po świętach. Poproś kogoś o pomoc, albo idź powoli, po trochu Proszę, to wszystko dla nas! Ja tu posprzątam.
Dobrawa spojrzała na swoje zaczerwienione dłonie. Zamiast euforii poczuła ciepłą, gorzką falę.
Chcesz, żebym w tym stanie, z moim brzuchem, leciała po mięso, bo chcesz mieć obiad jak z reklamy? Nie możesz sam zejść na dół i się o to zatroszczyć?
Już zacząłem przygotowania! Zejdę teraz i wszystko się popsuje. Dobrawko, zrób to. Kupiłaś? Wołowina, osiemset gramów, i taka mała siatka ziemniaków. Ja tu kończę, czekam!
Rozłączył się. Ekran poprawił tylko ciemność, Dobrawa aż się zakręciło w głowie. Miała ochotę po prostu się rozpłakać pod tym zielonym światłem latarni. Ale może faktycznie planuje coś niezwykłego? Westchnęła, zebrała torby, powlokła się do sklepu.
Między półkami spychała wózek, łapiąc spojrzenia nocnej kasjerki pełne współczucia i niedowierzania. Wołowina była ciężka jak kamień, ziemniaków siatka zdawała się nie mieć dna. Po wyjściu ze sklepu przestała czuć palce. A te, co zostały, były jak haczyki.
Telefon zadzwonił.
Kupiłaś? zapytał Artur, ożywiony jakby grał w kawiarni na pianinie.
Kupiłam syknęła przez zęby. Już prawie pod klatką. Otwieraj.
Poczekaj! Tylko nie wchodź, czekaj na ławce pod domem, dziesięć minut dosłownie.
Chyba żartujesz? wybuchła Dobrawa, choćby nie zważając na czworonogiego sąsiada przemykającego mimo. Moje nogi są jak balony, nie mogę wytrzymać!
Niespodzianka niegotowa! Jak wejdziesz, wszystko się popsuje! Proszę, tylko pięć minut, zaraz…
Usiadła na drewnianej ławce, na której kiedyś całowały się podlotki z bloku. Siaty z łoskotem walnęły o deskę, jej ciało poczuło się jak stary wieszak. Miała ochotę rzucić mięso w trzecie piętro.
Dziesięć minut, potem dwadzieścia. Dobrawa czuła, jak się w niej gotuje. Wyobrażała sobie, iż wejdzie do środka a tam? Ocean kwiatów? Śniadanie przy świecach? Skacowana baletnica grająca Mazurka na żywo? Wszystko to byłoby zbyt błahe, by uzasadnić takie czekanie.
Dopiero po trzydziestu pięciu minutach drzwi klatki skrzypnęły niczym stare drzwiczki od szafy. Wyskoczył Artur. Koszulka na lewą stronę, na czole rosła fontanna potu, włosy w nieładzie.
No cześć! uśmiechnął się krzywo, chwytając torby. Czemu taka markotna? Zobacz, jaka pogoda a nie, no tak. Chodź!
Czemu jesteś cały mokry? I czemu od ciebie ciągnie jak ze składnicy chemicznej?
Zaraz zobaczysz! wyprężył się i poprowadził ją do windy, przeskakując przez wyimaginowane przeszkody.
Gdy weszli na górę, Artur odsunął drzwi z dumą. Dobrawa przestąpiła próg i aż cofnęła się od zapachu rozlanej Domestosy i taniego odświeżacza o aromacie bałtyckiej bryzy. Przechodziła przez pokoje jak przez sen: jakby coś było w nich nowego, ale znajomego. Rzeczy z krzeseł znikły, dywan migotał świeżością, a ulubione figurki w kącie tęskniły za swoją właścicielką.
No! I co powiesz? Sztos, co?
Dobrawa spojrzała na męża, jakby próbowała sobie przypomnieć, kim on adekwatnie jest.
Tylko tyle? zapytała cicho, jakby śniła.
Jak to tyle? Dobrawka, spójrz, trzy godziny szorowałem! choćby pod kanapą, talerze, kibelek się błyszczy. Chciałem, żebyś weszła i od razu miała czysto, żeby nic nie musieć. Ty w sklepie, a ja tu walczyłem ze wszystkim.
Czuła, jak łzy pieką ją pod powiekami.
To przez tę podłogę kazałeś mi iść do sklepu? Nie mogłeś zejść po mnie, bo wycierałeś kafelki?
Tak! Artur rozłożył bezradnie ręce. Zawsze mówisz, iż nic w domu nie robię. Chciałem pokazać! Wróciłaś wcześniej i musiałem cię zająć, żebym zdążył. A ty nic żadnego dziękuję.
Ty chyba oszalałeś! wybuchnęła Dobrawa. Mam gdzieś sterylny kibel! Potrzebowałam tylko, żebyś mnie objął i pomógł wejść do domu! Dziecko noszę pod sercem, a ty? Wolisz mieć czysty próg niż mnie na rękach!
Artur poczerwieniał, rzucił brudną ścierkę w zlew.
No pięknie! krzyknął. Nigdy ci nie dogodzę! Od piątej rano walczyłem, a ty tylko narzekasz! Czy tu kiedykolwiek było tak czysto?
Ta czystość kosztowała mnie więcej niż powinna Dobrawa z trudnością łapała oddech. Zostawiłeś mnie na ławce, kazałeś dźwigać mięso. Bałeś się pobrudzić podłogę, zamiast zadbać o mnie. To nie niespodzianka to okrucieństwo.
Cudownie! gestykulował wściekle Artur. Normalna kobieta by się cieszyła, tylko ty zawsze tylko swoje! Może ja też jestem zmęczony, nie pomyślałaś?! Nie spałem całą noc, główkowałem jak ci dogodzić!
Dobrawa ukryła twarz w dłoniach.
Ty nic nie rozumiesz szlochała cicho. Zawsze przede wszystkim czystość, a potem dopiero ja.
To ty przyszłaś wcześniej! zbrązowiał już ze złości. Gdybyś wpadła w czwartek, wszystko byłoby gotowe! To ty wszystko popsułaś, niewdzięcznico!
Trzasnął drzwiami sypialni.
W brzuchu Dobrawy maleństwo poruszyło się niespokojnie, jakby próbowało poskładać świat na nowo. Usiadła przy kuchennym stole i patrzyła na worek z mięsem, który Artur pozostawił bez opieki. Mdłości wirowały jej pod językiem.
Po chwili drzwi otworzyły się szmerem wiatru.
Gotować mięso? burknął Artur. Czy już nic nie zjesz, żeby mi zrobić na złość?
Nic nie gotuj odpowiedziała cicho Dobrawa, nie patrząc na niego. Chcę spokoju i snu.
To śpij sobie! huknął na odchodne, trzaskając drzwiami.
Dobrawa powlekła się do łazienki. W lustrze odbijała się blada twarz z sińcami pod oczami i włosami poplątanymi jak marzenia.
Przypomniała sobie podróż autobusem, jak wyobrażała sobie przywitanie Artura: Jak dobrze, iż jesteś! myślała. Obejmie ją, przytuli Akurat. Kiedy Dobrawa wyszła z łazienki, wybuchła kolejna awantura, tym razem choćby nie pamiętała o co.
W końcu wyszła z mieszkania w tym, w czym była. Dobrze, iż nie zdążyła się przebrać. I wróciła do rodziców.
Wszyscy ją od odwodu odwodzili od rozwodu: teściowie, kuzyni, stara ciotka. Artur też dzwonił, przepraszał, prosił o powrót, obiecywał poprawę. Ale Dobrawa już wiedziała. Nie potrzebuje męża, dla którego czysta podłoga jest ważniejsza od zdrowia ich wspólnego dziecka.
