Daria wróciła do domu wcześniej niż planowała, z torbami pełnymi smakołyków od rodziców. Chciała zrobić mężowi niespodziankę, ale Piotr, zamiast powitać ją ciepło, odesłał żonę do sklepu. Skutki były zaskakujące.
Ciężka torba naciągnęła jej ramię tak mocno, iż Daria aż jęknęła z bólu. Od dwóch miesięcy kręgosłup dokuczał jej coraz bardziej i był już niemal stałym towarzyszem. Ostrożnie postawiła bagaże na wybrakowanym asfalcie przystanku.
Wypuściła z ust pełne napięcia powietrze. Maluszek w środku poruszył się z niezadowoleniem. Szósty miesiąc ciąży to nie żarty. Zwłaszcza, gdy chce się zrobić mężowi niespodziankę i wrócić od rodziców trzy dni przed ustalonym terminem. Tak tęskniła, iż podczas ostatnich stu kilometrów jazdy autobusem dosłownie liczyła słupy przy drodze.
Ciekawe, co teraz robi Piotrek? prawdopodobnie nie zdaje sobie sprawy, iż ona już jest tutaj zaledwie dziesięć minut spacerem od domu. Droga do klatki schodowej wydawała się nie mieć końca. Torby, wypchane słoikami z powidłami, domową kiełbasą, ciężkimi jabłkami od rodziców, ważyły chyba całą tonę.
Po przejściu pięćdziesięciu metrów Daria zrozumiała: nie da rady. Plecy odmawiały posłuszeństwa.
Wyciągnęła telefon i wybrała numer męża.
Piotrusiu, dzień dobry wyszeptała do słuchawki, gdy wreszcie odebrał.
Daria? Co się stało? Piotr wyraźnie się zląkł.
Nic się nie stało. Wróciłam! Stoję przy przystanku pod naszym blokiem. Zejdź, proszę, po mnie. Mam pełne ręce rzeczy, mama tyle tego napakowała
W słuchawce zapadła dziwna pauza. Daria zerknęła, czy połączenie się nie przerwało.
Jesteś pod blokiem? głos Piotra aż przeszedł w falset. Teraz, od razu? Czemu nie uprzedziłaś? Mieliśmy się umówić na czwartek!
Chciałam zrobić niespodziankę spochmurniała Daria. Piotr, co jest, nie cieszysz się? Jestem padnięta. Zejdź.
Czekaj! prawie krzyknął. Nie wchodź jeszcze. Cholera, Daria, posłuchaj, nie mamy w domu nic do jedzenia. Wczoraj wszystko zjadłem. Zrób tak: skocz do całodobowego sklepu za rogiem i kup trochę mięsa, najlepiej wołowiny. Wziąłem urlop na żądanie, chciałem dziś przygotować normalny obiad, porządnie cię powitać.
Jakie mięso? Piotr, ty mnie słyszysz? Jestem w szóstym miesiącu ciąży, stoję z dwoma ciężkimi torbami!
Boli mnie kręgosłup! Mięso? Przecież są ziemniaki i jajka. Proszę cię, zejdź po mnie, ja marzę tylko o tym, żeby zjeść i się położyć.
Daria, nie rozumiesz zaczął mówić szybciej, nie dając jej dojść do słowa. Chcę, by wszystko było idealnie. To naprawdę blisko, sklep za rogiem. Kup mięsa i świeżych ziemniaków, nasze w domu już wyschły. Poproś kogoś o pomoc, albo donieś powoli. Proszę cię, to dla nas. Tutaj wszystko szykuję.
Patrzyła na własne czerwone dłonie. W sercu czuła gorycz i złość.
Piotr, ty poważnie? głos jej zadrżał. Mam teraz, w tym stanie, z bagażami iść do sklepu po mięso, bo chcesz zrobić obiad?
Nie możesz po prostu zejść i mi pomóc?
Już rozpocząłem eee przygotowania! jeżeli teraz pójdę, zmarnuję wszystko. Daria, proszę, dla mnie. Kup 800 gramów wołowiny i woreczek ziemniaków. Czekam!
Rozłączył się. Daria stała, patrząc na zgaszony ekran telefonu. Nie mieściło się jej to w głowie. Miała ochotę rozpłakać się pod zimnym światłem latarni. Zamiast uścisku i ciepłego łóżka wyprawa do działu z mięsem. “Może naprawdę szykuje coś wyjątkowego?” przemknęło jej przez myśl. Westchnęła, chwyciła bagaże i powłócząc nogą, ruszyła w stronę sklepu.
Wpychała wózek między regałami, czując na sobie współczujące spojrzenia zaspanej kasjerki.
Wołowina okazała się bardzo ciężka, a worek ziemniaków wręcz niemożliwy do podniesienia. Gdy wyszła ze sklepu, dłonie już jej drętwiały, palce przypominały sztywne haki.
Telefon znów zadzwonił.
Kupiłaś? zapytał Piotr z radosną nutą.
Kupiłam, burknęła Daria przez zęby. Jestem pod klatką. Otwieraj.
Stój! Piotr niemal wykrzyknął. Nie wchodź! Usiądź na ławce, zaraz, dziesięć minut dosłownie.
Ty żartujesz? uniosła głos, ignorując pojedynczych przechodniów. Piotr, jakie dziesięć minut? Nogi mi puchną, nie mogę już stać!
Niespodzianka nie jest gotowa! upierał się. jeżeli teraz wejdziesz wszystko przepadnie. Usiądź, pooddychaj świeżym powietrzem. Pięć minut, Daria, przysięgam! Odkładam telefon, bo nie wyrobię!
Z trudem opadła na drewnianą ławkę przed klatką. Torby z hukiem uderzyły o ziemię. Miała ochotę cisnąć nieszczęsny pakunek mięsa w okno na trzecim piętrze.
Minęło dziesięć minut. Potem dwadzieścia. Daria siedziała i czuła, jak w środku się gotuje. Wyobrażała sobie, iż za chwilę wejdzie i co ją tam czeka? Morze kwiatów? Śniadanie przy świecach? Skrzypek w rogu pokoju? Nieważne co, żadne z nich nie było warte tego, by trzymać ją, w takim stanie, na dworze po całym dniu podróży.
Po trzydziestu pięciu minutach drzwi klatki zaskrzypiały. Wypadł Piotr, cały rozczochrany, koszulka na lewej stronie, czoło mokre od potu.
O, siedzisz! uśmiechnął się krzywo, chwytając jej torby. Czemu jesteś taka zła? Patrz, jaka ładna pogoda a, no tak. Chodźmy już.
Dlaczego jesteś cały spocony i śmierdzisz płynem do podłóg? zmrużyła oczy Daria, podnosząc się z trudnością z ławki, podpierając się o barierkę.
Zobaczysz! odparł podekscytowany, idąc szybkim krokiem do windy.
Wjechali na górę. Piotr uroczyście otworzył drzwi i stanął w progu, jakby oczekiwał braw. Daria weszła do przedpokoju, wciągając w nozdrza gryzący zapach chloru i taniego odświeżacza powietrza o aromacie “bałtyckiej bryzy”.
Przeszła przez pokój, potem do kuchni, zerknęła do łazienki. Mieszkanie lśniło. Wszystkie rzeczy, które zwykle walały się po krzesłach, zniknęły. Dywan był odkurzony, półki wytarte z kurzu, jej figurki przycupnęły nieco smutno w kącie.
No i? Piotr zrównał się z nią, szeroko się uśmiechając. Co powiesz? Niespodzianka!
Daria odwróciła się powoli.
To wszystko? zapytała cicho.
Jak to “wszystko”? Daria, spójrz! Trzy godziny szorowałem! Podłogi umyte, choćby pod kanapą! Naczynia zmyte, sedes lśni jak nowy. Chciałem, żebyś wróciła i miała wszystko gotowe, żebyś nie musiała się martwić. Ty byłaś w sklepie, a ja się poświęcałem!
Poczuła, iż w gardle rośnie jej gula.
To po to ledwo pohamowała łzy. Po to, żeby umyć podłogę, kazałeś mi iść do sklepu sama?
Nie przyszedłeś po mnie na przystanek, choć prosiłam, bo ty myłeś podłogę?
No właśnie! Przecież chciałem dobrze! Cały czas narzekasz, iż nic w domu nie pomagam. Chciałem to zmienić, a ty przyjeżdżasz za wcześnie, nie wyrobiłem się! Musiałem cię zatrzymać, żeby skończyć. Zamiast się cieszyć, masz do mnie pretensje!
Piotr, czy ty słyszysz siebie? nie wytrzymała, podniosła głos. Nie obchodzi mnie twoja podłoga! Boli mnie kręgosłup, miałam ciężkie torby, jestem w ciąży! Potrzebowałam, żebyś wziął mnie za rękę i wprowadził do środka… nie żebyś biegał ze ścierką.
Piotr aż poczerwieniał. Rzucił ściereczkę do zlewu.
I znowu! Wiecznie pretensje! Od piątej rano haruję, żeby żona była zadowolona, a ona choćby nie dziękuje, tylko się drze! Widziałaś kiedy ostatnio było u nas tak czysto? choćby na wesele nie było!
Ale po co mi ta czystość, jeżeli za taką cenę? z trudem łapała oddech z żalu i rozczarowania. Kazałeś mi tyle czekać na ławce! Jestem już chora, nogi mi puchną! Musiałam dźwigać mięso i ziemniaki, a ledwo już stałam! Piotr, to nie niespodzianka, to obraza!
Obraza? Piotr aż zaczął chodzić po kuchni w nerwach. Wybacz, iż nie jestem idealny! Inna kobieta by się cieszyła mąż posprzątał, zaczął gotować. A ty tylko narzekasz! “O, moje samopoczucie, o, moje plecy”. Ja też jestem zmęczony! Nie spałem całą noc, denerwowałam się, jak ci sprawić radość!
Daria zasłoniła twarz dłońmi.
Ty nic nie rozumiesz szlochała.
Przecież ty przyjechałaś za wcześnie! To ty niespodziankę popsułaś! Gdybyś wróciła w czwartek, zdążyłbym ze wszystkim, wszedłabyś do czystego mieszkania i byłby spokój, ale nie musiałaś przyjechać szybciej i jeszcze winę na mnie zwalić! To ty jesteś niewdzięczna, Daria.
Pobiegł do sypialni, trzaskając drzwiami.
Dziecko w brzuchu znów się poruszyło. Daria powoli osunęła się na krzesło, patrząc na siatkę z mięsem, której Piotr choćby nie włożył do lodówki. Zrobiło się jej niedobrze od napięcia i zmęczenia.
Po dziesięciu minutach drzwi do kuchni się uchyliły.
To co, robić obiad? warknął. Czy może choćby jeść ze mną teraz nie chcesz, żebym poczuł się gorzej?
Nie trzeba niczego, Piotr powiedziała cicho, choćby na niego nie patrząc. Zostaw mnie, chcę się położyć.
To bardzo proszę! znów wyszedł, trzaskając drzwiami.
Daria chwiejnym krokiem poszła do łazienki. Jej twarz w lustrze była blada z ciemnymi cieniami pod oczami. Przypomniała sobie, jak podczas jazdy autobusem wyobrażała sobie moment powrotu jego objęcia, ciepłe słowa: “Na szczęście już jesteś”. Tymczasem dostała tylko mop i pretensje.
Gdy wróciła, znów się pokłócili. Potem po prostu spakowała się, zostawiła wszystko i wróciła na wieś do rodziców.
Wszyscy wokół teściowie, szwagierka, choćby dalsza rodzina odradzali jej rozwód. Piotr dzwonił, przepraszał, zarzekał się, iż zrozumiał swoje błędy. Ale Daria była już pewna swojej decyzji: nie chce, by jej mężem był ktoś, kto porządek w mieszkaniu stawia wyżej niż jej i dziecka zdrowie.
Życie nauczyło ją, iż prawdziwa troska i bliskość nie liczą się na kilogramy mięsa, odkurzone podłogi i umyte zlewy, ale mierzy się wyciągniętą dłonią, serdecznym słowem i gotowością być obok wtedy, kiedy najbardziej tego potrzeba.
