Mam na imię Zenon, mam siedemdziesiąt dwa lata i mieszkam w Radomiu, w tym samym blokowisku na Gołębiowie, gdzie wprowadziłem się z żoną w osiemdziesiątym trzecim. Moja żona, Danuta, ma siedemdziesiąt lat. Pobraliśmy się czterdzieści cztery lata temu, w kościele na Glinicach, a wesele było w remizie, bo sala w "Rondzie" wyszła za droga. To ja teraz opowiem, jak to wyglądało z mojej strony, bo ona już swoją wersję pewnie gdzieś opowiedziała sąsiadkom.
Zacznę od tego, iż ja całe życie pracowałem w zmianach. Najpierw w Radoskórze, potem dwadzieścia lat w warsztacie przy stacji paliw na Wernera. Ciało się przyzwyczaja do pewnych godzin, a jak się przechodzi na emeryturę, to ten rytm się rozłazi. Ja po emeryturze zacząłem siadać przed telewizorem po kolacji i tak mi zostawało do jedenastej, czasem dłużej. Mecz, potem wiadomości, potem coś na Polsacie, co tam akurat szło.
Przez dobry rok nie zauważyłem nic. Danuta siadała ze mną, czasem wstawała wcześniej, no normalnie, kobieta się męczy w ciągu dnia, wnuki przyjeżdżają, trzeba ogarnąć obiad. Ale gdzieś od zimy zacząłem łapać, iż ona idzie spać coraz wcześniej. Najpierw o jedenastej, potem o wpół do jedenastej, a były wieczory, iż już o dziesiątej gasiła światło w sypialni. Ja siedziałem w kuchni z drugim telewizorem, bo mamy dwa, jeden w salonie, jeden w kuchni, kupiłem go jeszcze przed Covidem na promocji w Media Markcie, trzysta dziewięćdziesiąt złotych kosztował.
Pewnego wieczoru poszedłem po ładowarkę do telefonu, bo moja się gdzieś zapodziała, i wchodzę do sypialni, a Danuta nie śpi. Siedzi z książką, lampka nocna świeci, na nocnej szafce stoi herbata, już wystudzona, widać, iż dawno nalana.
— Myślałem, iż już śpisz.
— Nie.
I tyle. Wyszedłem po tę ładowarkę i wróciłem do kuchni, ale coś mi nie dawało spokoju. Następnego dnia znowu to samo. I za tydzień. W końcu zapytałem ją prosto, siedzieliśmy wtedy przy stole, zupa pomidorowa stała między nami, para jeszcze szła z talerzy.
— Słuchaj, czemu ty teraz tak gwałtownie idziesz spać?
Danuta odłożyła łyżkę na obrus. Nie od razu odpowiedziała, pomieszała zupę, jakby zbierała myśli.
— Bo mam dość siedzieć co wieczór i patrzeć na to, co ty sobie włączysz.
To mnie zatkało. Powiedziałem, iż przecież mamy dwa telewizory, niech sobie idzie do salonu, włączy co chce.
— A potem zjemy kolację i każdy znika w swoim pokoju. To ma być małżeństwo?
Zaczęła się rozmowa, której nie chciałem, a która się od dawna szykowała. Danuta powiedziała, iż od kiedy przeszedłem na emeryturę, nasze życie skurczyło się do meczu, wiadomości i jakiegoś serialu kryminalnego, który ja ciągle oglądam, a ona siedziała przy mnie, bo tak wypadało, choć jej to nie interesowało. Z czasem przestała się odzywać w ogóle. Po prostu brała książkę i szła do sypialni.
— Zenek, my od miesięcy nie rozmawiamy dłużej niż te dwadzieścia minut przy obiedzie.
Wydało mi się to naciągane. Ale potem próbowałem sobie przypomnieć, kiedy ostatnio rozmawialiśmy o czymś poza tym, co ugotować na niedzielę albo czy wnuczka Kaśka zdała do liceum. Nie przypomniałem sobie. Mieszkaliśmy razem, jedliśmy razem, na targ na Borki chodziliśmy razem w soboty. Ale większość wieczorów po prostu zajmowaliśmy ten sam metraż, nic więcej.
Zapytałem, czy ma mnie dość.
— Mam dość tego, jak żyjemy.
To nie jest to samo i ja to zrozumiałem, choć niechętnie. Parę dni byłem na nią obrażony, chodziłem po mieszkaniu i strzelałem drzwiami bardziej niż trzeba. Czułem się, jakby coś, co dla mnie było spokojem po czterdziestu latach harówki, dla niej okazało się nudą, która ją zżera od wewnątrz.
Ale Danuta też przyznała, iż nie powinna była tyle miesięcy znosić to bez słowa i po prostu uciekać do sypialni z książką, zamiast powiedzieć mi to prosto w oczy wcześniej.
Zaczęliśmy od małych rzeczy. Dwa wieczory w tygodniu wyłączamy telewizor po kolacji. Czasem rozmawiamy, czasem gramy w tysiąca, a czasem idziemy na spacer nad Mleczną, tą rzeczką za blokiem, gdzie psy sąsiadów biegają bez smyczy, choć nie powinny. Robimy też rzeczy osobno. Ja dalej oglądam mecze Radomiaka, a Danuta zapisała się do koła czytelniczego w bibliotece na Kusocińskiego, spotykają się co środę.
Najciekawsze jest to, iż zaczęło nam siebie trochę brakować. I to nam zrobiło dobrze.
Jednego wieczoru, kilka tygodni później, Danuta poszła spać wcześnie, zaraz po dzienniku. Zapytałem, czy coś jest nie tak.
— Nic, po prostu dziś naprawdę jestem śpiąca.
I to była prawda, zwyczajna, bez podtekstu.
Ale zanim do tego doszło, musiałem wysłuchać jeszcze jednej rzeczy, której się nie oczekiwałem. Bo pewnej soboty, gdy przyjechała nasza córka Agnieszka z Warszawy po obiad, Danuta przy herbacie powiedziała jej, iż myślała o przeprowadzce do siostry do Krakowa, "żeby odpocząć od wszystkiego na trochę". Usłyszałem to z przedpokoju, zanim zdążyłem zdjąć kurtkę. Serce mi stanęło. Czterdzieści cztery lata i ona rozważa wyjazd do siostry, jakby to było zwyczajne wyjście do sklepu.
Wszedłem do kuchni i powiedziałem to, co powinienem powiedzieć miesiące wcześniej, a nie przy córce, ale już nie było czasu w dyplomację.
— Nie jedź do Krakowa. Zostań tutaj i powiedz mi dokładnie, czego potrzebujesz, a ja to zrobię. Nie będę siedział przed tym pudłem, jeżeli to ciebie oddala od stołu.
Danuta popatrzyła na Agnieszkę, potem na mnie. Agnieszka wstała i wyszła do łazienki, taktownie, zostawiając nas samych przy tym stole, na którym stały dwa kubki, cukiernica bez pokrywki i talerz z resztkami sernika.
— Nie chcę jechać do Krakowa, Zenek. Chciałam tylko zobaczyć, czy coś się zmieni.
— Zmieni się. Ale nie dlatego, iż mnie postawisz do kąta jak ten telewizor w kuchni. Zmieni się, bo oboje tego chcemy, dzień po dniu, nie jeden raz na pokaz.
Tydzień później pojechaliśmy razem, bez Agnieszki, do notariusza na Żeromskiego, bo Danuta chciała dopisać mnie formalnie do książeczki oszczędnościowej po swojej matce, rzecz, którą odkładała latami, bo "zawsze było na to inne zajęcie". Usiadła z teczką dokumentów na kolanach i podpisała, a ja trzymałem jej torebkę, bo zapomniała ją odłożyć na krzesło. Nic wielkiego, czterdzieści dwa tysiące złotych, ale to był gest, iż wraca do nas, do wspólnego, a nie do planu B z siostrą w Krakowie.
Dziś telewizor w kuchni stoi wyłączony częściej niż włączony. Czasem Danuta jeszcze mówi mi "idź spać bez czekania na mnie", i to już nie znaczy tego, co znaczyło rok temu.
