Czterdzieści lat pod jednym dachem, a w wieku sześćdziesięciu trzech lat nagle chcesz zmienić swoje życie?
Maryla siedziała w ulubionym fotelu, spoglądała przez okno na warszawskie ulice i próbowała zapomnieć wydarzenia dnia. Jeszcze kilka godzin temu, krzątając się w kuchni, szykowała kolację i czekała na Wacława, aż wróci z ryb. Przyszedł, ale nie z rybami, tylko z nowinami, które jak się okazało miał na sercu od dłuższego czasu.
Chcę się rozwieść i proszę, żebyś się tym nie denerwowała powiedział Wacław, patrząc na swoje pantofle. Dzieci już dorosłe, wnuki mają swoje sprawy, możemy załatwić wszystko po ludzku, bez awantur.
Czterdzieści lat razem, w tym wieku zmieniasz zdanie? zdziwiła się Maryla. Mam prawo wiedzieć, co będzie dalej.
Ty zostaniesz w mieszkaniu w Warszawie, ja się przeniosę do domku na działce Wacław najwyraźniej miał wszystko przemyślane. Nie ma między nami co dzielić; wszystko i tak trafi do córek.
Jak ona się nazywa? zapytała Maryla z rezygnacją.
Wacław poczerwieniał, zaczął nerwowo zbierać rzeczy i udawać, iż nie dosłyszał pytania. Po tej reakcji Maryla już nie miała wątpliwości, iż jest jakaś ta druga. Młodsza Maryla nigdy o takich sprawach nie myślała, nie wierzyła, iż na stare lata zostanie sama, bo mąż wybierze inną.
Może jeszcze wszystko się ułoży pocieszały Marylę potem córki: Weronika i Irmina. Nie przejmuj się tatą.
Nic się już nie ułoży wzdychała Maryla. Nie ma po co zmieniać, będę sobie wiek dożywać i cieszyć się Waszym szczęściem.
Weronika i Irmina pojechały na działkę, żeby przemówić tacie do rozumu. Wróciły smutne, ale mamie mniej chętnie opowiadały, co usłyszały. Zaczęły nagle przekonywać ją, iż życie w pojedynkę to może i lepszy interes nie trzeba już nikogo doglądać.
Maryla rozumiała i nie wypytywała. Chciała zwyczajnie żyć, choć proste to nie było rodzina, znajomi, sąsiadki bez przerwy pytali jak się czujesz, co z mężem, czy podział majątku już był.
No popatrz! Przeżyłaś z nim pół życia, a na stare lata uciekł do innej komentowały taktownie sąsiadki z klatki. Młodsza od ciebie czy bogatsza?
Maryla nie wiedziała, co odpowiadać. Sama coraz częściej myślała o rywalce i chciała ją zobaczyć. Wybrała się więc na działkę pod pretekstem zabrania zapraw z ogórków tym razem bez zapowiedzi, żeby zobaczyć nową. Trafiła idealnie.
Wacławie, nie mówiłeś, iż twoja była będzie nas odwiedzać prychała pretensjonalna dama z makijażem jak z reklamy cyrku. Myślałam, iż wszystko uzgodniliście i nie ma tu czego szukać.
Ty serio zamieniłeś mnie na to coś? zapytała Maryla, patrząc na bezczelną osobę.
No, będziesz tak stać i pozwalać tej pani mnie obrażać? wrzeszczała dama. Jestem tylko kilka lat młodsza od was, a wyglądam o niebo lepiej.
jeżeli w tym wieku uważa, iż wygląd jest najważniejszy powiedziała Maryla, szukając zawstydzonego spojrzenia Wacława.
Całą drogę do przystanku słyszała krzyki tej polskiej Barbie, próbując nie płakać. Dopiero w domu dała się ponieść emocjom i zadzwoniła do siostry.
Daj spokój Nina parzyła miętową herbatę. Przecież sama mówisz, nowa żona Wacława nieładna i rozumu kilka ma.
Może ona ma rację, a ja rzeczywiście wyglądam jak babcia zwątpiła Maryla.
Wyglądasz świetnie jak na swoje lata mówiła uczciwie Nina. Wiesz, co jest największym błędem? Na siedemdziesiątkę zakładać legginsy w panterkę albo mini. Kobieta jest piękna w każdym wieku, jeżeli potrafi się dobrze zaprezentować i wyglądać odpowiednio do swoich lat.
Maryla patrzyła w lustro i musiała przyznać, iż Nina ma rację. Była w niezłej formie, na zdrowie nie narzekała, ubierała się dobrze, a kosmetyki córki regularnie podrzucały. Nigdy nie była krzykliwa i nie chciała wyglądać jak papuga, więc nie rozumiała zachowania nowej rywalki.
Zresztą kontynuowała Nina skoro jesteś wolna, możesz żyć na całego. Dzieci samodzielne, możliwości na rozwój i rozrywkę są ogromne, w tym wieku nie dam ci się nudzić.
Nina dotrzymała słowa. Wyciągała Marylę do teatrów, na spacery, koncerty. gwałtownie zebrała się ekipa rówieśników, z jednym panem, który próbował obdarzyć Marylę uczuciem, ale ona od razu ucięła temat i zrezygnowała z indywidualnych spotkań.
Słyszałem, iż teraz latasz po teatrach, przyjaciół nowych znalazłaś, może jeszcze wyjdziesz za mąż? zahaczył Wacław przy przypadkowym spotkaniu w sklepie.
A co się wybrałeś aż tutaj na zakupy? Nie masz bliżej do działki? Czy nowa żona nie gotuje? dopytywała Maryla.
Zawsze tu robiłem zakupy, do przyzwyczajeń trudno się zmienia w naszym wieku marudził Wacław.
Maryla nie przeciągała rozmowy, tłumacząc się zajętością. Wacław nagle zapragnął jej dogonić i powiedzieć, jak bardzo żałuje rozwodu. Całe życie był przy żonie i dzieciach, a potem przyszła rozbrykana Teodora i wciągnęła go w wir namiętności.
Z początku wydawało się ciekawie, potem wyszło na jaw, iż Teodora nie lubi sprzątać, gotować, za to kocha plotki, towarzystwo i głośne imprezy.
Wacław coraz częściej tęsknił za swoim mieszkaniem w Warszawie; po ostatnim spotkaniu z Marylą choćby bardziej. Ona nie robiła mu awantur, nie rozliczała, tylko elegancko starała się przetrwać w nowych warunkach. Wacław nie przypuszczał, iż zatęskni za tym spokojem i poczuciem domowej harmonii, które miał tylko z Marylą.
Znowu kupiłeś morele suszone, a prosiłam o śliwki grzmiała Teodora, oglądając zakupy. I twaróg nie taki tłusty, a majonez zapomniałeś całkiem!
Bo wcześniej Maryla robiła zakupy, albo razem chodziliśmy, a ty wszystko zwalasz na mnie wybuchnął Wacław.
Żebyś mnie przestał porównywać do swojej byłej! wrzasnęła Teodora. Zaraz jeszcze powiesz, iż żałujesz, iż mnie wybrałeś.
Wacław faktycznie żałował, ale wiedział, iż mówienie tego nie ma sensu. Maryla nie zrobiła nic, żeby go zatrzymać; po prostu była sobą, a Wacław rozpaczliwie marzył, żeby zasłużyć na jej wybaczenie.
Rzecz jasna, wiedział, iż nie ma na co liczyć. Kilka razy chciał zadzwonić, po kolejnym konflikcie choćby odważył się stanąć pod drzwiami ich dawnego mieszkania.
Przyszedłeś po coś? zapytała Maryla, nie wpuszczając go dalej.
Chciałem pogadać, masz chwilę? Wacław, czując zapach ulubionego ciasta ze śliwkami, lekko się zaplątał.
Nie mam czasu, możliwości ani ochoty odparła spokojnie. Zabierz, co chciałeś, ja czekam na gości.
Wacław nie zabrał nic, chciał powiedzieć wiele, ale odpowiednie słowa nie przyszły. Wrócił do domku na działce i sam gotował kolację, bo Teodora znów latała po wsi. Wróciła w doskonałym nastroju, więc Wacław upewnił się, iż decyzja o rozstaniu była słuszna dał jej czas na spakowanie rzeczy.
Po kłótni z Teodorą znów chciał zadzwonić do Maryli, opowiedzieć wszystko, ale zrezygnował i spróbował się uspokoić. Zbyt dobrze znał Marylę, żeby łudzić się, iż wybaczy i zapomni.
Może kiedyś, na stare lata, uda mu się przyjść z pokutą i porozmawiać. Musiał to zrobić, bo inaczej nie zazna spokoju. Na wybaczenie liczył, choć nie na powrót nie da się zapomnieć zdrady, Maryla dobrze o tym wiedziała, kiedy zaczynał romans z Teodorą.
Teraz on żył na działce pod Warszawą, Maryla w miejskim mieszkaniu, z córkami, wnukami i biletami do teatru. Dla byłego męża w nowym życiu nie było już miejsca.
Za to pasożyty i kurz tej historii wyparły się lepiej niż wszystko, choćby najlepsze leki.
