Przez czterdzieści lat żyjemy pod jednym dachem, a ty w wieku sześćdziesięciu trzech lat nagle postanowiłeś odmienić swoje życie?
Jadwiga siedziała w swoim ulubionym fotelu, zapatrzona w okno, próbując zapomnieć o wyczerpujących wydarzeniach tego dnia. Jeszcze parę godzin wcześniej z pośpiechem szykowała kolację i czekała na powrót Stanisława z ryb. Wrócił, ale nie z siatką pełną szczupaków, a ze słowami, które od dawna chciał jej powiedzieć, ale ciągle nie miał odwagi.
Chcę się rozwieść i proszę cię o zrozumienie wykrztusił nagle Stanisław, odwracając spojrzenie. Dzieci już dorosły, wszystko zrozumieją. Wnukom też jest to obojętne, a my możemy zakończyć to spokojnie, bez awantur.
Czterdzieści lat razem, i ty nagle chcesz zaczynać wszystko od początku? pytała zdumiona Jadwiga. Mam prawo wiedzieć, co będzie dalej.
Ty zostaniesz w naszym mieszkaniu w Warszawie, ja przeniosę się na działkę pod Piasecznem mówił jakby miał wszystko przemyślane Stanisław. Nie musimy nic dzielić, potem wszystko i tak zostanie naszym córkom.
Jak się nazywa? spytała z goryczą Jadwiga.
Stanisław zaczerwienił się, zaczął nerwowo zbierać swoje rzeczy i udawał, iż nie dosłyszał pytania. Jadwiga nie miała już żadnych złudzeń jest w jego życiu inna kobieta. W młodości nie znała takich trosk, nie podejrzewała, iż na starość zostanie sama, a mąż odejdzie do obcej kobiety.
Może jeszcze wszystko się ułoży pocieszały ją później córki, Zofia i Kazimiera. Nie warto przejmować się zachowaniem taty.
Nic się już nie zmieni wzdychała Jadwiga. Nie będę niczego naprawiać, przeżyję już swoje na spokojnie, patrząc, jak wam życie się układa.
Zofia i Kazimiera pojechały na działkę, by porozmawiać poważnie z ojcem. Wróciły do matki przygnębione, długo nie chciały wyjawiać, co usłyszały. Tylko zmieniły ton, zaczęły Jadwigę namawiać, iż być może lepiej żyć samodzielnie, nie martwić się o nikogo dodatkowo. Jadwiga zrozumiała wszystko, ale nie wypytywała, próbowała po prostu żyć dalej. To nie było łatwe rodzina i znajomi nieustannie zadawali pytania, plotkowali i okazywali wsparcie.
Tyle lat razem, a na stare lata mąż odchodzi do innej komentowały bez taktu sąsiadki. Młodsza od ciebie czy bogatsza?
Jadwiga nie umiała odpowiedzieć, ale coraz częściej myślała o rywalki i chciała ją zobaczyć. Wybrała się na działkę do Stanisława pod pretekstem zabrania moich letnich przetworów. Nie uprzedziła go, żeby na pewno natknąć się na tę kobietę i tak właśnie się stało.
Stanisław, nie mówiłeś, iż twoja była będzie tu przyjeżdżać syczała dmuchana dama ze zbyt intensywnym makijażem. Wydawało mi się, iż już wszystko rozstrzygnęliście, i nie powinno jej tu być.
Naprawdę zamieniłeś mnie na taką osobę? spytała Jadwiga, patrząc na pewną siebie rywalkę.
Będziesz tak stał, pozwalając tej kobiecie mnie obrażać? wykrzykiwała tamta. Mam tylko kilka lat mniej od ciebie, a wyglądam dużo młodziej.
Skoro w tym wieku myśli, iż mocny makijaż to najważniejsza wartość ironizowała Jadwiga, próbując wychwycić wzrok zawstydzonego eks-męża.
Całą drogę do przystanku słyszała jeszcze wrzaski sztucznej Barbary, próbując powstrzymywać łzy. W domu nie wytrzymała, zadzwoniła do siostry i poprosiła o wsparcie.
Uspokój się, Nina szykowała miętową herbatę. Mówisz przecież, iż nowa Stanisława nie jest ani ładna, ani specjalnie mądra.
Może ona ma rację, a ja już wyglądam staro? zwątpiła Jadwiga.
Wyglądasz świetnie jak na swój wiek zapewniała Nina. W moim przekonaniu największym błędem jest w siedemdziesiątce zakładać panterkowe legginsy albo mini. Kobieta jest piękna w każdym wieku, jeżeli potrafi się nosić z godnością.
Jadwiga spojrzała na siebie w lustro siostra miała rację. Była w dobrej kondycji, nie narzekała na zdrowie, ubierała się elegancko, kosmetyki dostawała od córek. Nigdy nie była krzykliwa, nie chciała przypominać papugi, trudno jej było wyobrazić sobie, iż mogłaby zachowywać się jak tamta kobieta.
I bardzo dobrze mówiła dalej Nina. Teraz jesteś wolną kobietą, możesz żyć według własnych zasad. Córki samodzielne, możliwości rozwoju i kulturalnych rozrywek w naszym wieku mnóstwo. Nie pozwolę ci się poddać.
Nina dotrzymała słowa zaczęły chodzić razem do teatrów, na koncerty, spacery. niedługo ich grupa towarzyska powiększyła się sami rówieśnicy. Jeden z panów próbował okazać Jadwidze większe zainteresowanie, jednak ona od razu temu zapobiegła i zrezygnowała z osobnych spotkań.
Słyszałem, iż teraz chodzisz na spektakle, masz nowych znajomych, może jeszcze kiedyś wyjdziesz za mąż? zagadnął Stanisław podczas przypadkowego spotkania w sklepie.
A co, tak daleko musiałeś jechać po zakupy, pod Piasecznem nic nie znajdziesz, czy twoja nowa nie gotuje? spytała ironicznie Jadwiga.
Zawsze tu robiłem zakupy, przyzwyczaiłem się. W naszym wieku ciężko zmieniać nawyki mruczał Stanisław.
Jadwiga nie kontynuowała tematu pod pretekstem zajęć wróciła do domu. Stanisław poczuł wtedy dziwną potrzebę dogonić ją i opowiedzieć, jak bardzo żałuje rozstania. Całe życie był przy niej, przy dzieciach, aż nagle dał się wciągnąć energicznej Barbarze w wir nowej miłości.
Na początku wydawało mu się, iż z nią żyje ciekawiej, później okazało się, iż Barbara nie lubi się zajmować domem, plotkuje, obraca się wśród mężczyzn, lubi huczne imprezy.
Coraz częściej Stanisław chciał wrócić do domu. Po ostatnim spotkaniu z Jadwigą to pragnienie się wzmocniło. Ona nie robiła awantur, nie narzekała, po prostu z godnością starała się odnaleźć w nowej sytuacji. Stanisław nigdy nie przypuszczał, iż zabraknie mu właśnie spokoju, ciepła, które miał tylko przy Jadwidze.
Znowu kupiłeś morele, a prosiłam o śliwki oburzyła się Barbara, przeglądając zakupy. Twaróg nie ten, majonezu w ogóle zapomniałeś.
Wcześniej zakupy robiła Jadwiga albo robiliśmy razem. Ty wszystko chcesz przerzucić na mnie wybuchł Stanisław.
Mam już dość tych porównań z twoją byłą wrzeszczała Barbara. Zobaczysz, kiedyś będziesz żałował, iż zostawiłeś ją dla mnie!
Stanisław i faktycznie żałował. Tylko wiedział, iż nie ma sensu tego mówić. Jadwiga nie spiskowała, nie planowała, po prostu była sobą. Stary mąż desperacko marzył, by jej przebaczenie dostać.
Ale świetnie wiedział, iż była już nigdy mu nie zaufa i nie przyjmie go z powrotem. Nie raz chciał do niej zadzwonić, po kolejnej kłótni w końcu odważył się choćby stanąć pod drzwiami kiedyś swojego mieszkania.
Przyszedłeś po jakieś rzeczy? spytała Jadwiga, nie wpuszczając go za próg.
Chciałem porozmawiać… masz chwilę? zamamrotał Stanisław, czując zapach jej śliwkowego ciasta.
Nie mam czasu, możliwości ani ochoty odpowiedziała spokojnie. Zabierz, co potrzebujesz, ja czekam na gości.
Nie było czego zabierać, chciał powiedzieć wiele, ale słowa nie przychodziły. Wrócił na działkę, sam uszykował sobie kolację, bo Barbara znów biegała po wsi. Wróciła wesoła, Stanisław upewnił się w decyzji dał jej czas na spakowanie się.
Po burzliwej rozmowie z Barbarą miał ochotę zadzwonić do Jadwigi, opowiedzieć jej wszystko, ale odrzucił ten pomysł i uspokoił się. Zbyt dobrze ją znał, by wierzyć w przebaczenie.
Może kiedyś, po latach, spróbuje przyjść i porozmawiać. Musi to zrobić inaczej nie zazna spokoju. Liczył na przebaczenie, nie na odbudowę rodziny Jadwiga nigdy nie wybaczyłaby zdrady i Stanisław dobrze o tym wiedział, gdy zaczynał romans z Barbarą.
Teraz on miał życie na działce, a Jadwiga swoje w warszawskim mieszkaniu, z córkami, wnukami i teatrami. W tej nowej rzeczywistości nie było już miejsca dla dawnego męża.
