Czterdzieści lat pod jednym dachem, i nagle w wieku sześćdziesięciu trzech lat chcesz wszystko zmienić?
Jadwiga siedziała w swoim ulubionym fotelu, patrzyła przez okno i próbowała zapomnieć o wydarzeniach tego dnia. Jeszcze niedawno krzątała się w kuchni przygotowując kolację, wyczekując powrotu Stanisława z wędkowania. Wrócił, ale nie z rybami, a z wiadomością, którą nosił w sobie od dawna, ale dopiero teraz zdecydował się przekazać.
Chcę się rozwieść, proszę, byś przyjęła to ze zrozumieniem powiedział nagle Stanisław, odwracając wzrok. Dzieci są już dorosłe, zrozumieją, wnuki nie będą się tym przejmować, możemy spokojnie zakończyć wszystko bez awantur.
Czterdzieści lat razem, i w tym wieku chcesz zmieniać życie? nie mogła pojąć Jadwiga. Mam prawo wiedzieć, co będzie dalej.
Zostaniesz w naszym mieszkaniu w Warszawie, ja przeniosę się do domku na wsi wyraźnie miał wszystko przemyślane Stanisław. Nie ma czego dzielić, potem wszystko i tak zostanie naszym córkom.
Jak ona się nazywa? zapytała Jadwiga z rezygnacją.
Stanisław zarumienił się, zaczął nerwowo zbierać rzeczy i udawał, iż nie słyszał pytania. Jadwiga nie miała już wątpliwości, iż jest druga kobieta. W młodości nie przypuszczała, iż na starość zostanie sama, a mąż odejdzie do innej.
Może wszystko się ułoży, będzie dobrze pocieszały ją potem córki, Agnieszka i Zuzanna. Nie przejmuj się zachowaniem taty.
Nic się już nie zmieni wzdychała Jadwiga. Najwyżej dożyję swoich lat, ciesząc się waszym szczęściem.
Agnieszka z Zuzanną pojechały do Stanisława na wieś, by szczerze porozmawiać. Wracały smutne, ale nie chciały od razu mówić matce prawdy. Zmienili tylko podejście, przekonywały ją, iż życie w pojedynkę może być lepsze, nie trzeba troszczyć się o nikogo poza sobą. Jadwiga rozumiała, nie pytała, próbowała żyć dalej. Nie było to łatwe, bo rodzina i sąsiedzi nieustannie pytali i okazywali ciekawość względem jej sytuacji.
Tyle lat razem, a na stare lata mąż do młodszej uciekł komentowały mniej taktownie sąsiadki. Młodsza czy bogatsza?
Jadwiga nie wiedziała, co odpowiadać, ale sama coraz częściej chciała zobaczyć rywalkę. Wybrała się więc do Stanisława na wieś po słoiki własnych przetworów, nie uprzedzając go chciała spotkać konkurentkę. Trafiła na nią od razu.
Stanisławie, nie mówiłeś, iż twoja była będzie tu zaglądać burczała pretensjonalna kobieta z przesadnym makijażem. Myślałam, iż wszystko załatwione i nie będzie tu miała czego szukać.
Naprawdę zamieniłeś mnie na to? spytała Jadwiga, przypatrując się zuchwałej rywalce.
Będziesz tak stał, pozwalając tej kobiecie mnie obrażać? krzyczała dama. Jestem od was tylko kilka lat młodsza, a wyglądam o wiele lepiej!
jeżeli ona w tym wieku uważa, iż mocny makijaż to wartość powiedziała Jadwiga, próbując spojrzeć byłemu mężowi w oczy.
W drodze na przystanek autobusowy słyszała jeszcze okrzyki tej pretensjonalnej, zadziwiająco kolorowej Barbary i starała się nie płakać. Dopiero w domu pozwoliła sobie na łzy i zadzwoniła do siostry, prosząc ją o odwiedziny.
Spokojnie przygotowywała miętową herbatę Nina. Sama mówiłaś, iż nowa partnerka Stanisława nie jest ładna, a i specjalnie inteligentna też nie.
Może ma rację, może ja wyglądam staro? zastanawiała się Jadwiga.
Wyglądasz bardzo dobrze, jak na swoje lata szczerze mówiła Nina. Uważam, iż wielkim błędem jest w tym wieku zakładać panterkowe legginsy czy mini. Kobieta jest piękna w każdym wieku, jeżeli umie zadbać o siebie i ubiera się stosownie.
Jadwiga obserwowała siebie w lustrze, uznała, iż siostra ma rację. Była w dobrej formie, na zdrowie nie narzekała. Ubierała się przyzwoicie, córki często obdarowywały ją kosmetykami. Nigdy nie była ordynarna, nie chciała wyglądać jak papuga, nie wyobrażała sobie, żeby zachowywać się jak tamta kobieta.
Dobrze, kontynuowała Nina. Skoro jesteś teraz wolną kobietą, możesz skupić się na sobie. Dzieci samodzielne, możliwości rozwoju i kultury w naszym wieku są ogromne, nie pozwolę ci się poddać.
Nina dotrzymała słowa, zabierała ją do teatrów, na spacery i koncerty. niedługo zebrała się grupa znajomych w podobnym wieku. Jeden z nich próbował okazywać Jadwidze zainteresowanie, ale ona od razu ucięła temat i ograniczyła spotkania.
Słyszałem, iż biegasz teraz po teatrach i masz nowych znajomych, może znów wyjdziesz za mąż? zagaił Stanisław przy przypadkowej rozmowie w sklepie.
A ty co, tak daleko przyjechałeś po zakupy, bliżej domku nic nie ma, czy twoja nowa partnerka nie gotuje? odparła Jadwiga.
Zawsze tu robiłem zakupy, przyzwyczaiłem się, a w naszym wieku trudno zmieniać przyzwyczajenia mruknął Stanisław.
Jadwiga nie drążyła tematu, poszła do domu, tłumacząc się zajęciem. Stanisław nagle miał ochotę ją dogonić i wyznać, jak żałuje rozwodu. Całe życie był obok żony i dzieci, potem zafascynował się energiczną Barbarą, dał się ponieść jej temperamentowi.
Na początku życie z nią wydawało się ciekawe, potem okazało się, iż Barbara nie lubi domowych obowiązków, woli plotkować, otaczać się mężczyznami i spędzać czas na głośnych spotkaniach.
Stanisław coraz częściej chciał wrócić do domu, po spotkaniu z Jadwigą pragnienie to narosło. Jadwiga nie urządzała awantur, nie robiła scen, po prostu starała się żyć godnie. Nie przypuszczał, jak będzie brakować mu tego spokoju i poczucia domowego ciepła, które panowało tylko przy Jadwidze.
Znów kupiłeś morele suszone, a prosiłam o śliwki złościła się Barbara, przeglądając zakupy. Ser nie ma odpowiedniej zawartości tłuszczu i zapomniałeś o majonezie.
Kiedyś to Jadwiga robiła zakupy, albo razem chodziliśmy, a ty wszystko próbujesz zrzucić na mnie nie wytrzymał Stanisław.
Już mam dość, iż ciągle porównujesz mnie do swojej byłej wybuchnęła Barbara. Powiedz jeszcze, iż żałujesz, iż ją zostawiłeś dla mnie!
Stanisław naprawdę żałował, ale wiedział, iż mówienie o tym nie ma sensu. Jadwiga nic nie robiła celowo, nie knuła, po prostu była sobą, a on rozpaczliwie pragnął jej przebaczenia.
Rozumiał, iż była żona już nigdy mu nie zaufa i nie przyjmie z powrotem. Kilka razy miał ochotę zadzwonić, a po kolejnym konflikcie z Barbarą po raz pierwszy odważył się pojawić pod drzwiami ich dawnego mieszkania.
Przyszedłeś po coś? zapytała Jadwiga, nie wpuszczając go poza próg.
Chciałbym porozmawiać, masz chwilę? jąkał Stanisław, czując zapach swojego ulubionego ciasta ze śliwkami płynący z mieszkania.
Nie mam czasu, ani chęci spokojnie odpowiedziała. jeżeli coś chcesz zabrać, zrób to, bo spodziewam się gości.
Nie było co zabierać, chciał powiedzieć dużo, ale nie znalazł odpowiednich słów. Wrócił do domku na wsi i sam przygotował sobie kolację, bo Barbara znów szalała po okolicznych domach. Wróciła rozbawiona, a Stanisław upewnił się co do swojej decyzji, pozwolił jej spakować osobiste rzeczy.
Po awanturze z Barbarą ponownie miał ochotę zadzwonić do Jadwigi i opowiedzieć, potem porzucił ten pomysł i próbował się uspokoić. Stanisław dobrze znał byłą żonę, wiedział, iż szansa na wybaczenie i zapomnienie krzywdy jest znikoma.
Może kiedyś, później, z czasem, byłby w stanie przyjść, przeprosić, porozmawiać. Musiał to zrobić, inaczej nie zazna spokoju. Liczył, iż usłyszy choć jedno przebaczenie, choćby bez powrotu do wspólnego życia. Jadwiga nie wybaczy zdrady wiedział to, kiedy zaczynał romans z Barbarą.
Teraz on był na wsi, a Jadwiga w warszawskim mieszkaniu, otoczona córkami, wnukami i znajomymi z teatru. Dla byłego męża nie było już miejsca w tej układance.
Niszczy pasożyty i usuwa kurzajki lepiej niż jakiekolwiek preparaty.
