Przez czterdzieści lat żyliśmy pod jednym dachem, a teraz, mając sześćdziesiąt trzy lata, chcesz nagle odmienić swe życie?
Jadwiga siedziała w swoim ulubionym fotelu i patrzyła przez okno, próbując zapomnieć o tym, co się wydarzyło tego dnia. Jeszcze parę godzin wcześniej nerwowo przygotowywała kolację i oczekiwała powrotu swojego męża, Stanisława, z ryb. Wrócił, ale nie z rybami, tylko z wiadomościami, które odkładał od dawna i których bał się wypowiedzieć.
Chcę się rozwieść i proszę, abyś podeszła do tego ze zrozumieniem powiedział niespodziewanie Stanisław, spuszczając wzrok. Dzieci są dorosłe, zrozumieją, a wnuki i tak będą żyć swoim życiem. Możemy rozstać się bez kłótni.
Przez czterdzieści lat budowaliśmy to życie razem, a w takim wieku chcesz wszystko zaczynać od nowa? pytała Jadwiga, nie mogąc pojąć sytuacji. Mam prawo wiedzieć, co będzie dalej.
Zostaniesz w naszym mieszkaniu w Warszawie, ja przeprowadzę się na działkę stwierdził Stanisław, pokazując, iż wszystko już sobie wymyślił. Podział majątku nie ma sensu, potem i tak wszystko zostanie naszym córkom.
Jak ona się nazywa? spytała Jadwiga smutno.
Stanisław zaczerwienił się, zaczął pakować rzeczy i udawał, iż nie dosłyszał pytania. Jadwiga nie miała wątpliwości, iż w grę wchodzi inna kobieta. W młodości nie znała takich rozczarowań i nie przypuszczała, iż na starość zostanie sama, bo mąż odejdzie do innej.
Może jeszcze wszystko się ułoży, będzie dobrze pocieszały ją córki, Dorota i Małgorzata. Nie przejmuj się zachowaniem taty.
Nic już nie będzie wzdychała Jadwiga. Nie ma sensu zmieniać czegokolwiek, będę żyła spokojnie, ciesząc się waszym szczęściem.
Dorota i Małgorzata pojechały na działkę, żeby porozmawiać ze Stanisławem. Wróciły smutne i długo nie chciały mówić matce prawdy. Zmieniły jednak swoje nastawienie, przekonując ją, iż samotność może być choćby lepsza, bo nie będzie musiała nikim się opiekować poza sobą. Jadwiga rozumiała wszystko, ale nie wypytywała córek próbowała zwyczajnie żyć. Było jej jednak ciężko, bo rodzina i sąsiedzi nieustannie zadawali pytania i okazywali zainteresowanie.
Tyle lat razem, a tu mąż odejdzie do innej na stare lata komentowały niezbyt delikatnie sąsiadki. Młodsza jest od ciebie czy bogatsza?
Jadwiga nie wiedziała, co odpowiadać, choć coraz częściej myślała o rywalce i chciała ją zobaczyć. choćby wybrała się na działkę pod pretekstem zabrania słoików z letnią konserwacją. Nie uprzedzała, żeby mieć pewność, iż spotka rozłamującą ich rodzinę i rzeczywiście natrafiła na nią.
Stanisławie, nie mówiłeś, iż twoja była będzie nas nawiedzać wyraziła niezadowolenie ekstrawagancka pani, z nadmiernie mocnym makijażem. Myślałam, iż wszystko już ustaliliście i jej tu nie będzie.
Naprawdę wybrałeś to zamiast mnie? zapytała Jadwiga, przyglądając się bezczelnej kobiecie.
Pozwolisz się tej kobiecie obrażać? krzyczała dama. Mam tylko kilka lat mniej od was, a wyglądam o wiele lepiej.
jeżeli w tym wieku naprawdę uważa, iż kolorowy makijaż jest najważniejszy… powiedziała Jadwiga, próbując złapać zakłopotany wzrok Stanisława.
W drodze na przystanek autobusowy słyszała jeszcze obelgi ze strony tej kiczowatej, postarzałej Barbary. Starała się nie płakać; dopiero w domu pozwoliła uczuciom dojść do głosu i zadzwoniła do siostry, prosząc o odwiedziny.
Przestań, Jadwigo mówiła Nina, parząc miętową herbatę. Sama przecież mówisz, nowa żona Stanisława ani nie jest piękna, ani sądząc po wszystkim zbyt inteligentna.
Może ma rację, a ja wyglądam na staruszkę w swoim wieku? wątpiła Jadwiga.
Wyglądasz dobrze, jak na swoje lata zapewniała Nina. Uważam za błąd ubierać się w panterkowe legginsy czy nosić mini po siedemdziesiątce. Kobieta jest piękna w każdym wieku, jeżeli potrafi się zaprezentować i wyglądać stosownie.
Jadwiga patrzyła w lustro dochodziła do wniosku, iż siostra ma rację. Była w dobrej formie, nie narzekała na zdrowie, nosiła eleganckie ubrania, kosmetyki dostawała od córek. Nigdy nie była hałaśliwa, nie chciała przypominać papugi i nie wyobrażała sobie, iż mogłaby zachowywać się jak rywalka.
A dobrze kontynuowała Nina. Teraz, gdy jesteś wolna, możesz czerpać z życia radość. Córki są samodzielne, możliwości odkrywania kultury ogromne, nie pozwolę ci się załamać.
Nina dotrzymała słowa; zaczęła zabierać Jadwigę do teatrów, na koncerty i spacery. gwałtownie znalazły grupę znajomych w podobnym wieku. Wśród nich był choćby pan, który okazywał Jadwidze zainteresowanie, ale ona gwałtownie ucięła te próby i nie spotykała się z nim sam na sam.
Słyszałem, iż teraz chodzisz do teatru, masz nowych przyjaciół, może znowu wyjdziesz za mąż? zagadnął Stanisław podczas przypadkowego spotkania w sklepie.
Co cię tu sprowadza, daleko od twojej działki? Nowa żona nie gotuje? dociekała Jadwiga.
Zawsze robiłem zakupy tutaj, trudno zmieniać nawyki w naszym wieku mruczał Stanisław.
Jadwiga nie rozwijała tematu; tłumacząc się zajęciem, wróciła do domu. Stanisław miał ochotę popędzić za nią i powiedzieć, jak bardzo żałuje rozwodu. Przez całe życie był przy niej i dzieciach, potem zachłysnął się żywiołową Barbarą i dał się porwać jej namiętnościom.
Na początku życie z Barbarą wydawało się ciekawe. gwałtownie okazało się, iż nie lubi zajmować się domem, woli plotkować, obracać się wśród mężczyzn i spędzać czas na hucznych imprezach.
Stanisław coraz bardziej pragnął wrócić do domu, zwłaszcza po spotkaniu z Jadwigą. Była dumna, szlachetna i stonowana nie robiła awantur ani dramatów, tylko próbowała żyć najlepiej, jak mogła. Stanisław nie spodziewał się, iż będzie mu brakować właśnie tego spokoju i tego domowego ciepła, które miał tylko przy Jadwidze.
Znowu kupiłeś morele suszone, a prosiłam o śliwki! złościła się Barbara, oglądając zakupy. Sera o odpowiedniej zawartości tłuszczu też nie przyniosłeś, a majonezu w ogóle zapomniałeś.
Kiedyś zakupy robiła Jadwiga, albo razem a ty wszystko chcesz przerzucić na mnie nie wytrzymał Stanisław.
Przestań mnie już porównywać do swojej byłej krzyczała Barbara. Jeszcze powiedz, iż żałujesz, iż zostawiłeś ją dla mnie.
Stanisław naprawdę żałował, choć wiedział, iż mówić o tym nie ma sensu. Jadwiga nic nie robiła, żeby go odzyskać po prostu dalej była sobą, a on coraz bardziej marzył o jej wybaczeniu.
Dobrze wiedział, iż Jadwiga już nigdy mu nie zaufa i nie przyjmie go z powrotem. Kilka razy chciał do niej zadzwonić, po kolejnej kłótni z Barbarą odważył się choćby zapukać do dawnego mieszkania.
Przyszedłeś po coś? zapytała Jadwiga, nie wpuszczając go za próg.
Chciałem porozmawiać, masz czas? bąkał Stanisław, czując w mieszkaniu aromat swojego ulubionego ciasta ze śliwkami.
Nie mam czasu, ani ochoty spokojnie odpowiedziała. Zabierz, co trzeba, bo czekam na gości.
Stanisław nie miał czego zabierać, mówić chciał wiele ale nie potrafił dobrać słów. Wrócił na działkę, gdzie musiał sam gotować kolację, bo Barbara znów szalała po wsi. Wróciła rozbawiona, a Stanisław był już zdecydowany, dając jej czas na spakowanie swoich rzeczy.
Po kolejnej awanturze chciał jeszcze raz zadzwonić do Jadwigi, ale zrezygnował. Zbyt dobrze ją znał, by rozumieć, iż nie ma szans na przebaczenie i zapomnienie.
Może kiedyś, za wiele lat, przyjdzie z prośbą o rozmowę i Jadwiga zgodzi się wysłuchać. To musiał zrobić inaczej nie zazna spokoju. I choć miał nadzieję na wybaczenie, wiedział, iż Jadwiga już nigdy nie zaakceptuje jego powrotu; doskonale znał, na co się pisze, zaczynając romans z Barbarą.
Teraz Stanisław miał samotne życie na działce, a Jadwiga mieszkała w Warszawie, otoczona córkami, wnukami i nowymi znajomymi z teatrów. W tej nowej rzeczywistości dla byłego męża miejsca już nie było.
