Czemu na mnie krzyczysz?! oburzył się mężczyzna. Leczę i karmię twoją żonę, a ty podnosisz na mnie głos?! Co to w ogóle ma być?! Przepychali się krzykami przez dobre pół godziny, aż wrona zachrypła, a mężczyzna opadł z sił
Wraca właśnie do domu po porannej zmianie w zakładach FSO na Żeraniu. Przed nim weekend: sama ta myśl poprawia mu humor. Ale nie tylko o odpoczynek chodzi. Wieczorem w sobotę czeka go długo wyczekiwane spotkanie z kobietą, z którą od miesiąca pisze na portalu randkowym.
Od tygodni wymieniali się wiadomościami: opowiadali sobie o pracy, dzielili się zainteresowaniami, przemyśleniami o życiu. w uproszczeniu typowa sympatyczna relacja online. I wreszcie ustalili termin randki. Wystarczy tylko zadzwonić do przytulnej restauracji w centrum Warszawy, zarezerwować stolik i wybrać odpowiednią koszulę.
Zamyślony, niemal dochodzi do swojego bloku na Bródnie, gdzie w czwartej klatce za rogiem mieszka w maleńkim mieszkaniu na czwartym piętrze. Od wejścia dzieli go niecałe pięćdziesiąt kroków. Wydaje się, iż jeszcze jeden i wszystko mogłoby się diametralnie zmienić, tylko
No właśnie, zawsze jest jakieś ale.
Tuż przed klatką, z drzewa, na które nigdy wcześniej nie zwracał uwagi, nagle spada pod jego nogi wrona. Ptak szarpie się rozpaczliwie, przenikliwie kracze, a na gałęziach nad głową kłębi się cała zgraja pobratymców. Ich wrzaski świadczą, jakby właśnie stało się coś strasznego.
Jeszcze tego mi brakowało mruknął pod nosem.
Wrona próbuje się podnieść, ale momentalnie opada z powrotem. Od razu dostrzega: prawa łapka ewidentnie złamana.
I co ja mam z tobą teraz począć? pyta sam siebie już na głos.
Przejść obojętnie się nie da. Ściąga kurtkę, ostrożnie otula nią ptaka, by się nie wyrywał, podnosi go i rusza do klatki, słysząc za plecami spanikowane, rozdzierające krzyki reszty stada.
W domu ostrożnie wyjmuje ptaka z kurtki, próbuje przyjrzeć się złamaniu. Wrona natychmiast wbija mu dziób w palec.
Cholera, żeby cię przeklina przez zęby, zaciskając powieki, potem owija dziób ptaka kawałkiem szmaty.
Telefony do weterynarzy nie pomagają nikt z ptakami się nie zajmuje. Znajomi bezradnie rozkładają ręce. Wtedy jednak wpada mu do głowy, iż przecież z zawodu jest mechanikiem może i ptasią łapkę jakoś naprawi.
Najpierw lokuje ranną w niewysokim kartonie, wykładając go miękkimi ręcznikami. Ustawia pudełko na parapecie. Od razu nadaje jej imię: Klementyna.
Przez kolejne godziny dłubie nad prowizoryczną szyną: wycina dwa rowkowane listewki, delikatnie owija ranę plastrem i mocuje całość taśmą izolacyjną. Potem uwalnia dziób.
Klementyna od razu próbuje go pokąsać na nowo.
Cicho, uspokój się mówi, wzdychając. Pomagam ci przecież. Ale to jeszcze nie wszystko. Trzeba cię nakarmić i napoić.
Internet podpowiada mu dwa adresy sklep zoologiczny i apteka. W jednym kupuje robaki i larwy, w drugiej pęsetę i plasticzny dozownik. Wracając do domu, zabiera się za karmienie.
Musi na siłę rozwierać dziób i delikatnie podsuwać pożywienie. Wodę podaje strzykawką. Wrona kracze, pluje, wyrywa się jak szalona. On mruczy pod nosem, ale nie przestaje jej doglądać.
W końcu padają oboje. Najedzona, zmęczona bólem i walką Klementyna wreszcie zasypia. On także idzie spać.
Rano historia się powtarza: karmienie, chrapliwe krakanie, nieustępliwość z obydwu stron. I wtedy zauważa dużą wronę samca który siedzi za oknem na parapecie, uważnie wszystko obserwując.
Sam nie wie czemu, otwiera okno.
Ty pewnie mąż Klementyny? Wejdź, zobacz sam. Ja tylko pomagam.
Wrona przekrzywia łeb, patrzy raz na niego, raz na leżącą w kartonie Klementynę, po czym ostrożnie przeskakuje przez framugę i podchodzi bliżej.
Klementyna cicho skrzeczy. Samiec zwraca się do mężczyzny, rozkłada skrzydła na całą szerokość i przeciągle kracze.
Czemu się tak na mnie darłeś?! irytuje się mężczyzna. Leczę i karmię twoją żonę, a ty na mnie łapy podnosisz? Co to, u licha, jest?!
Tak się przekrzykują dobre pół godziny ptak i człowiek. W końcu wrona ochrypła, mężczyzna ledwo żyje ze zmęczenia.
W milczeniu przysuwa wronie dwie pudełeczka z larwami i robakami. Żadnych słów, żadnych tłumaczeń.
Ptak uważnie obwąchuje jedzenie, po czym zaczyna jeść.
No tak, oczywiście prycha pod nosem mężczyzna. Specjalnie dla ciebie to wszystko.
Najedzony samiec podchodzi do Klementyny i skubie jej delikatnie pióra.
Niesamowite rozczula się nagle mężczyzna. Prawdziwa rodzina. Nie martw się, postawię ją na nogi. Tylko pogadaj z nią, żeby nie kąsała i normalnie jadła.
W nocy Karl bo tak nadaje imię samcowi odlatuje, ale rano znowu wraca. Stuka dziobem w szybę, czeka aż zostanie wpuszczony, sprawdza Klementynę i spokojnie je śniadanie.
Dzień dobry uśmiecha się mężczyzna Chyba zaczynamy się rozumieć…
Podczas karmienia Klementyny jej partner tylko się przygląda, nie wtrącając się ani słowem.
I nagle mężczyznę trafia jak piorun.
O rany jęczy, łapiąc się za głowę. Przecież ona czeka! Nie zadzwoniłem, nie zarezerwowałem stolika
Szybko sięga po telefon, wybiera numer.
Przepraszam zaczyna i uczciwie tłumaczy powód swojej nieobecności całą historię o wronie i zamieszaniu.
Naprawdę jakaś tam wrona jest dla pana ważniejsza od spotkania ze mną?! wtrąca z żalem kobieta.
To nie tak, pani nie rozumie To po prostu coś, czego nie mogłem przewidzieć
No to niech pan sobie żyje z tą wroną! rzuca ostro i rozłącza się.
Tyle z tego wyszło wzdycha ciężko do Karla. Randka skończona, nim się zaczęła.
I wtedy wielki ptak wskakuje na stół, rozkłada skrzydła, wypręża pierś, dumnie drepcze tam i z powrotem jakby chciał pokazać, jak należy się trzymać.
Mężczyzna nie może się nie uśmiechnąć:
Nie wiem, czy mnie rozumiesz, ale dzięki za wsparcie. Uważasz, iż nie ma co się poddawać? Trzeba iść dalej?
Właśnie wtedy ktoś dzwoni do drzwi. Na progu stoi sąsiadka z piątego piętra miła kobieta, codziennie uprzejmie witająca się w windzie.
Przepraszam, iż przeszkadzam zaczyna trochę speszona. Ale od kilku dni przy pańskim oknie kręci się mnóstwo wron. Czy wszystko w porządku? Z panem nic złego się nie stało?
Chyba najlepiej będzie, jak pani sama zobaczy uśmiecha się lekko skrępowany.
Wchodzi, przystaje w progu, zaskoczona.
Niesamowite Pan ratuje wronę?
Klementyna poprawia.
To on musi być Karol! śmieje się sąsiadka, patrząc na wielkiego samca.
Jej śmiech dźwięczy jak srebrne dzwoneczki i mężczyzna uświadamia sobie, iż nic przyjemniejszego od dawna nie słyszał. Patrzy na nią i już wie a niech tam, nieprzeprowadzone randki jakoś przeboleje.
Karol znowu rozkłada skrzydła, spaceruje dumnie po stole, a sąsiadka śmieje się jeszcze głośniej.
Od tej pory wszystko idzie lżej. Karol wyraźnie polubił gościa gdy tylko sąsiadka się pojawia, Karol zaraz przechadza się przy niej i stroszy pióra, by być bliżej. Ona czerwieni się i śmieje jeszcze częściej.
Klementyna z czasem rozumie, iż wszyscy jej życzą dobrze, przestaje się wzbraniać, zaczyna sama jeść. Rekonwalescencja idzie szybciej. Mężczyzna zostawia choćby sąsiadce zestaw kluczy, by mogła opiekować się ptakiem, gdy wyjeżdża na nocną zmianę.
Z każdym dniem ona podoba mu się coraz bardziej. Zbiera się w sobie, by ją zaprosić na randkę. Wtedy jednak dzieje się coś jeszcze.
Tego wieczoru, gdy wraca późno z drugiej zmiany, dzień jest wyjątkowy w przerwie obiadowej wyskoczył do jubilera i kupił sąsiadce drobny prezent: srebrny łańcuszek z malutkim czerwonym serduszkiem.
Wraca, pod nosem nuci, wyobrażając sobie, jak wręczy prezent. Ale spod latarni, spod bloku, wyłaniają się dwie postacie.
Dawaj portfel, telefon i zegarek! warczy jeden, błyskając nożem.
I kurtkę zdejmuj dodaje drugi.
Nawet nie zdąży się przestraszyć.
Nagle z góry spada czarny grad. Rozlega się wrzask przerażenia, bólu, rozpaczy. Dziesiątki wron atakują napastników ostrymi dziobami i skrzydłami.
Wykorzystuje moment i pędem wpada do domu. A rano
Na progu stoi blada, roztrzęsiona sąsiadka.
Boże! przekrzykuje się, wtulając w niego. Żyjesz! Myślałam, iż stało się coś strasznego
Co się stało? pyta, gładząc ją po włosach.
W nocy stado wron rzuciło się na dwóch ludzi. Prawie ich dziobami na śmierć zaszczuli. Teraz leżą w szpitalu w ciężkim stanie.
Uśmiecha się i nagle przypomina sobie o prezencie.
A ja coś mam dla ciebie.
Oj, nie trzeba peszą się jej policzki.
Ale gdy pokazuje srebrny łańcuszek z serduszkiem, ona całuje go w policzek i szczerze się uśmiecha.
Przepiękny Dziękuję! chwyta prezent, lecz
Ale znowu to ale!
Jak czarna błyskawica przemyka Karol, zwinnym ruchem wybiera łańcuszek z dłoni mężczyzny, ląduje przy niemal zdrowej Klementynie i ostrożnie układa upominek u jej łap.
Oboje wybuchają śmiechem.
Nic nie szkodzi, kupię nowy śmieje się mężczyzna.
Karol rozkłada skrzydła, dumnie wypina pierś i głośno woła Karr!. Klementyna delikatnie bierze łańcuszek i chowa go w swoim kartonie.
A mężczyzna i sąsiadka całują się na progu.
I adekwatnie, cóż z tego?
Tak się przecież buduje rodzinęKarol jeszcze przez chwilę przygląda się swoim ludzkim gościom, po czym z triumfem odlatuje do Klementyny. Za oknem rozlega się chóralne krakanie, jakby całe stado świętowało nie tylko powrót zdrowia, ale i coś o wiele ważniejszego.
Mężczyzna i sąsiadka stoją w drzwiach, wtuleni w siebie, śmiejąc się jeszcze długą chwilę. Za szybą wirują czarne ptaki, wywijając powietrzne akrobacje nad blokiem, a złote promienie porannego słońca łaskoczą ich po twarzach. Wreszcie odgłosy miasta, śpiew ptaków i bicie dwóch serc splatają się w jednolitą melodię codzienności tak zwyczajnej, a jednak tak niezwykłej.
Patrzą na siebie, na ptaki, na uśmiech losu, który zapukał do ich drzwi w najdziwniejszy możliwy sposób.
I wtedy on mruczy pół żartem, pół serio:
Może następnym razem wybierzemy randkę bez ptasiej obstawy?
O nie śmieje się ona, całując go lekko w usta. Bez Klementyny i Karola nie byłoby nas. Są naszym najlepszym talizmanem.
Karol zatrzepoce skrzydłami za oknem jakby chciał dać im znak: właśnie rozpoczął się nowy rozdział. Już wiedzą, iż czasami trzeba zgubić adekwatny adres i pozwolić, by to skrzydlaty przypadek wskazał drogę do szczęścia.
A stado wron śpiewa jeszcze długo, wysoko nad osiedlem, witając świat i dwie nowe pary tych na całe życie i tych na całe skrzydła.
