„Czajnik stoi w kuchni” – Basia odpowiedziała spokojnie.
„Ale zanim zrobisz sobie coś do jedzenia, obejrzyj te dokumenty.”
Krystyna zaśmiała się szyderczo i pociągnęła jedną z toreb w stronę sypialni.
„Jakie dokumenty? Brat zostawił mi jedną czwartą tego mieszkania. Nie potrzebuję twojej zgody, żeby tu żyć!”
Chciała właśnie otworzyć drzwi sypialni, gdy Basia zablokowała jej drogę.
„Ten pokój jest zamknięty.”
„Co tam chowasz? Biżuterię mojego brata?” – Krystyna podniosła głos. „Odsuń się, bo wezwę policję!”
Basia nie ustąpiła. Otworzyła szufladę w przedpokoju i wyjęła grubą teczkę.
„Możesz wezwać policję. Ale najpierw to przeczytaj.”
Krystyna wyrwała jej teczkę z ręki. Pierwszy dokument był umową notarialną.
Wynikało z niej, iż Marek jeszcze za życia przekazał żonie część swojego majątku.
Za nią leżały wyciągi z konta, potwierdzenia przelewów i inne papiery.
Krystyna zbladła.
„To jest podrobione! Marek nigdy by czegoś takiego nie zrobił bez mojej wiedzy!”
„Nie musiał cię prosić o zgodę” – odpowiedziała Basia. „Odziedziczyłaś tylko tę część, która należała do niego w chwili śmierci.”
Krystyna cisnęła teczką o stół.
„Wykorzystałaś go, kiedy był chory! Czekałaś tylko, aż umrze, żeby zagarnąć wszystko dla siebie!”
Basia spojrzała na nią długo.
„Kiedy Marek leżał w szpitalu, byłam przy nim każdej noc. Ty nie odwiedziłaś go ani raz. Płaciłam rachunki, dbałam o mieszkanie, próbowałam odbudować nasze życie. A teraz przychodzisz z dwiema torbami i myślisz, iż powinnam ci wszystko oddać?”
Na chwilę Krystyna umilkła. Potem sięgnęła do wewnętrznej kieszeni kurtki i wyjęła mały koperta.
„Myślisz, iż wiesz wszystko? Marek dał mi to tydzień przed śmiercią. Powiedział, żebym otworzyła ją tylko wtedy, gdybyś próbowała mnie wyrzucić z mieszkania.”
Basia zamarła.
„Dawaj tę kopertę.”
„Nie, dopóki nie wyjaśnisz, czemu w dokumentach brakuje jednej strony.”
Basia otworzyła teczkę ponownie. Przeglądała papiery i zatrzymała się.
Ostatnia strona umowy zniknęła.
„Ktoś ją wyjął” – wyszeptała.
Krystyna uśmiechnęła się chłodno i otworzyła swoją kopertę. W środku była kopia starego dokumentu z podpisem Marka.
Pod nim stało jedno zdanie, napisane jego ręką: „Basia nie wie, kto naprawdę zapłacił za to mieszkanie. Kiedy pozna prawdę, zrozumie, czemu musiałem trzymać ten sekret do śmierci.”
Krystyna podniosła wzrok.
„Nasz ojciec zapłacił za to mieszkanie, Basiu. Nie Marek. A ojciec zostawił jeszcze jeden testament, o którym nikt nie miał wiedzieć.”
Basia poczuła, iż nogi się pod nią uginają.
„To niemożliwe. Twój ojciec zmarł, zanim kupiliśmy to mieszkanie.”
„Zgadza się” – odpowiedziała Krystyna. „Ale przed śmiercią przekazał pieniądze innej osobie. I ta osoba figuruje w papierach jako prawdziwy właściciel.”
W tym momencie rozległo się gwałtowne pukanie do drzwi. Obie kobiety zamarły.
Z zewnątrz dobiegł głos mężczyzny: „Basia? Krystyna? Wiem, iż tam jesteście. Otwierajcie natychmiast! Jestem adwokatem, który prowadził testament waszego ojca. jeżeli dziś nie dowiecie się prawdy, od jutra żadna z was nie będzie mieć nic do tego mieszkania.”
Krystyna spojrzała na Basię. Jej twarz zbielała jak kreda.
„Nie otwieraj” – szepnęła. „Ten człowiek nie powinien już żyć.”
Basia odstąpiła powoli od drzwi. Wtedy ktoś wsunął pod drzwi złożoną kartkę.
Na wierzchu wielkimi literami było jej imię.
A pod nim linia, od której krew zamarzła jej w żyłach: „Jeśli chcesz wiedzieć, kto naprawdę zabił Marka, zapytaj jego siostrę, co robiła tamtej noc w szpitalu.”
Drzwi przez cały czas były zamknięte.
Pukanie nie ustawało.
A prawda czekała tuż za nimi.
















