– Co ty? Jesteśmy małżeństwem od dziesięciu lat! Jaką kochankę? Mi i ciebie wystarczy!
Katarzyna nie dawała sobie spokoju z tą myślą.
Czuła w kościach, iż mąż ją zdradza.
Niepewność dręczyła ją każdego dnia.
W końcu zdecydowała się na szczerą rozmowę.
Spytała go wprost, czy ma kochankę.
On tylko westchnął i odpowiedział.
– Co ty? Jesteśmy małżeństwem od dziesięciu lat! Jaką kochankę? Mi i ciebie wystarczy!
Mówił spokojnie, bez cienia fałszu w głosie.
Nie zauważyła nic podejrzanego w jego oczach.
A jednak coś wciąż ją niepokoiło.
Kasia nie wierzyła w przeczucia bez dowodów.
Postanowiła dotrzeć do prawdy sama.
Najpierw sprawdziła telefon męża.
Nic. Zwykłe rozmowy z koleżankami z dawnych lat.
Jakub nigdy nie zakładał hasła na telefonie.
– Nie mam nic do ukrycia – mawiał.
Żadnych tajnych wiadomości, żadnych ukrytych numerów.
Czysty jak łza, przynajmniej na pierwszy rzut oka.
Czasem myślała, iż to tylko jej wyobraźnia.
Ale gdy Jakub spóźniał się z pracy, niepokój wracał.
Przyjaciółka powtarzała jej w kółko.
– To tylko twoje wymysły! Jakub cię kocha!
– Sama sobie wszystko psujesz tymi podejrzeniami!
Kasia jednak nie słuchała tych słów.
Dusza szeptała jej coś innego.
Dzielić męża z inną kobietą było dla niej nie do pomyślenia.
Pewnego dnia wpadła do jego biura bez uprzedzenia.
Chciała sprawdzić, czy naprawdę pracuje.
Jakub wpadł w furię, gdy ją zobaczył.
– Co ty robisz? Jak ja teraz wyjdę przed ludzi?
Krzyczał na nią przed współpracownikami.
Musiała długo przepraszać za tę wizytę.
Jakub był wybuchowy, ale gwałtownie wybaczał.
Z zewnątrz wszystko wyglądało dobrze.
Dom pełen, dwoje dzieci rosło zdrowo.
Można było żyć i się cieszyć.
Ale Kasia uparcie szukała problemów.
Jak to mówią, kto szuka, ten znajdzie.
Tylko iż jej dotąd się nie udawało.
Martwiła się jak wiele kobiet po trzydziestce.
Bała się zostać sama z dwójką dzieci.
Z zewnątrz spokojna, w środku kipiała ze złości.
Nie było żadnych śladów zdrady.
Żadnej szminki na koszuli, żadnych obcych perfum.
Styl życia Jakuba wcale się nie zmienił.
A jednak coś w niej krzyczało, iż to nie koniec sprawy.
Gdyby nie przypadek, nigdy nie poznałaby prawdy.
Czy prawda okaże się wymysłem, czy faktem?
To miało się niedługo wyjaśnić.
Gdy młodszy syn poszedł do pierwszej klasy, Kasia zapisała się na kurs prawa jazdy.
Chodziła na zajęcia wieczorami, mimo zmęczenia.
Po trzech miesiącach zdała egzamin i odebrała dokumenty.
Mąż był z niej tak dumny, iż kupił jej samochód.
Mały, ale własny – i to się liczyło.
Prawda czekała tuż za rogiem.
