— Co to za „wiejskie” suknia? — Siostra upokorzyła mnie przed wszystkimi. Mój „prezent” w odpowiedzi zmusił ją do ucieczki…

Wyobraźcie sobie tę scenę. Moja siostra, Kasia, to prawdziwa modystka szczupła jak trzcina, zawsze w najnowszych trendach. Ja ja jestem zwykłą kobietą. Trochę przybrałam na wadze, pojawiły się zmarszczki. Takie życie, co zrobić?

Każde nasze spotkanie zamieniało się w małą torturę. Kasia robiła to, prawdopodobnie nie ze złej woli, ale z najlepszych intencji. Podchodziła, badała mnie swoim przenikliwym wzrokiem i zaczynała:

Stasiek, a to sukienka cię nie przysłuży? Trochę jakby od babci wyszła.

Stasiek, przydałby ci się inny kształt fryzury, ten ci lata doda.

Oj dziewczyny, ta pomadka! Taki odcień nie nosi się od dziesięciu lat!

I wszystko to z taką słodką, współczującą miną, jakby życzyła mi tylko dobra. Po każdym takim komplementie miałam nastrój niższy niż podłoga, nie chciało mi się patrzeć w lustro tydzień.

Szkoda? Aż tak szkoda! Przecież nie jestem okładką z magazynu, a ona jeszcze wciąż trafia w bolesny punkt, niczym własna siostra.

Na początku znosiłam to, żartowałam, zmieniałam temat. Ostatnią kroplą był jednak jubileusz mamy.

Przygotowywałam się do tego wydarzenia z rozmachem kupiłam nową, piękną sukienkę, upiększyłam fryzurę, nałożyłam makijaż. Czułam się królową, szczerze!

Zebraliśmy się w jednej z warszawskich restauracji. Goście, krewni, wszyscy elegancko ubrani i w dobrym humorze. Wtedy podeszła do mnie Kasia, przyjrzała się mi od stóp do głów i, głośno, tak by słyszały wszystkie stoły, wykrzyknęła:

Stasiek, co to ma być za sukienka? To śmiech i grzech jak u naszej cioci Sary z wsi. Gdybyś zapytała mnie o radę, dobrałabym ci coś przyzwoitego.

W tej chwili poczułam, jak ziemia pod stopami znika. Zrobiła to na oczach wszystkich! Dosłownie wylewła w moją duszę coś gorzkiego. A gdzie po tym świąteczny nastrój?

Wtedy nagle coś we mnie się przełączyło. Dość milczenia! Pomyślałam, iż to moja kolej. A przecież przygotowałam się do tego jubileuszu bardzo starannie

Nie zaczęłam kłótni. Po co? Wzięłam głęboki oddech, uśmiechnęłam się najczarującej swej twarzy i przerwałam jej zdanie w połowie.

Kasiu! rzekłam donośnie i z euforią w głosie. Serdecznie dziękuję! Naprawdę doceniam twoją troskę! Jesteś wśród nas prawdziwą specjalistką w wykrywaniu wad innych!

Kasia rozpromieniła się, najwidoczniej sądziła, iż ją chwalę. Naivność taka jest.

Skoro jesteś tak obeznana w każdej sprawie dodałam, wstając z krzesła i sięgając po wcześniej przygotowane pudełko postanowiłam zrobić ci prezent!

Goście spojrzeli zainteresowani. Podaję jej piękne pudełko przewiązane wstążką. Kasia z niecierpliwością je otwiera, pewnie myśląc, iż to perfumy albo kosmetyki.

W środku, drogie panie i panowie, leżał elegancko wydrukowany certyfikat na kosztownym papierze: indywidualna konsultacja u znanego psychologa pod hasłem Jak podnieść poczucie własnej wartości, nie poniżając bliskich. Odczytałam to głośno, tak by usłyszał to każdy zarówno w sali, w kuchni, jak i kierowca autobusiku przejeżdżającego obok restauracji. O, jak to ją zaskoczyło!

Oto, siostrzyczko! dodałam, gdy spojrzała na mnie zdumiona. Pomyślałam, iż przyda ci się to w codziennym życiu. Pomoże ci naprawdę uwierzyć w siebie, a nie wywyższać się kosztem innych. Jak mówią, wprost w cel!

Jej twarz najpierw wyrażała totalną dezorientację, potem świadomość, a w końcu policzki zarumieniły się tak głęboko, iż trudno to opisać słowami.

W sali zapadła cisza, po czym jeden z wujków wybuchnął głośnym śmiechem. Za nim podążyły kolejne chichoty. Wszystkie jej szpilki, trucizny komentarze, wreszcie wyszły na jaw! Chciała mnie poniżyć, a skończyło się na tym, iż sama stała się pośmiewiskiem.

Finał nastąpił natychmiast. Kasia zamruczała coś pod nosem, chwyciła torbę i wybiegła z sali

A na pytanie, które i tak przychodzi tak, pogodziłyśmy się. W końcu jesteśmy siostrami.

Od tamtej pory, uwierzcie mi, nie podniosła już ani słowem mojego wyglądu. Gdy się spotykamy, rozmawiamy wyłącznie o pogodzie. I wiecie co? To wręcz przyjemne.

Taką historię wspominam. Dziękuję, iż wysłuchaliście do końca! jeżeli was poruszyło, dajcie lajka będzie mi miło! I koniecznie piszcie w komentarzach własne opowieści czy przydarzyło się wam coś podobnego? Podzielcie się też z przyjaciółką to wspaniałe!