Zosia stała pośrodku salonu. Nie kryła irytacji.
— Co to ma niby być?! — krzyknęła.
Głos jej drżał. Rozglądała się, jakby ściany miały dać odpowiedź.
— Znowu?! Trzeci raz w tym miesiącu!
Na kanapie siedział Marek. Trzymał telefon i pilota.
Spojrzał na żonę obojętnie, jak zawsze przy temacie matki.
— Co „znowu”? — spytał. — Dopiero wróciłem, chcę odpocząć.
— Histerii? Ty to tak nazywasz?
— Pięć tysięcy złotych! Bez słowa tłumaczenia!
— choćby nie zapytałeś, na co jej te pieniądze!
Marek odłożył telefon, westchnął.
— To moja matka. Potrzebuje — pomagam.
Zosia podeszła bliżej, policzki jej płonęły.
— Oszczędzamy na domek! Umawialiśmy się!
— Każda złotówka miała iść na nasz cel.
— A ty wysyłasz pieniądze w czarną dziurę!
— Raz leki, raz remont, teraz jakieś „niespodziewane wydatki”.
— Może potrzebuje nowego telefona?
Marek przetarł nos, zmęczony.
— Jest starsza, Zosiu. Trudno jej samej.
— Starsza? Ma sześćdziesiąt pięć lat!
— Biega więcej niż ty. Teatry, kluby, wycieczki.
— A my mamy rezygnować przez jej kaprysy?
— Nie mów tak o mojej matce! — głos Marka stwardniał. — Wychowała mnie.
— Ciebie, Marku. Nie mnie.
— Jestem jej wdzięczna. Ale to nie znaczy, iż może żądać bez końca.
— Moje zlecenia są nieregularne. Dobrze wiesz.
I wiedziała to najlepiej. Po zamknięciu agencji reklamowej straciła stały etat.
Pracowała teraz jako freelancerka. Dochody były niestabilne.
Ich budżet był kruchy jak lód. Każdy zbędny wydatek bolał.
Marzyli o domku za miastem od trzech lat.
Drewniany dom, taras w różach, grill z przyjaciółmi.
Wieczory przy ognisku. Spokój.
Ale zawsze coś się działo. Remont u teściowej. Leczenie zębów. Nowy sprzęt.
I znowu wracali do punktu zero.
— Nie mam już siły — szepnęła Zosia, odwracając się do okna.
— Siły być na drugim planie.
Marek podszedł, ale nie przytulił jej.
— Jest chora, Zosiu. Potrzebuje pomocy.
— Chora? Na zakupoholizm i podróże?
— Sprawdziłeś, na co idą te pieniądze?
— Loty nad morze, restauracje, ciuchy. A my od dziesięciu lat nie mieliśmy urlopu.
— Przestań — powiedział twardo. — Nie chcę o tym rozmawiać.
— Oczywiście, iż nie chcesz.
— Nigdy nie chcesz, gdy chodzi o matkę.
— Dla ciebie ona jest świętą, a ja jędzą.
— Ale ja nie życzę jej źle. Chcę sprawiedliwości.
— I naszego domku.
Marek zamilkł. Jego ramiona się napięły.
Zosia znała ten wzrok. Nie będzie się kłócił.
Będzie milczał, jak zawsze.
— Dobrze… — mruknął. — Idę spać.
Wyszedł, zostawiając ją samą.
Zosia patrzyła w ciemne niebo za oknem.
Gwiazdy migotały chłodno, obojętnie.
Wiedziała: dopóki Marek nie zdecyduje się na zmianę, nic się nie zmieni.
Zbyt długo był synem. Zbyt mało był mężem.
Rano wybiegła na trasę, jak zawsze.
Bieg czasem pomagał zapomnieć, czasem — zrozumieć.
Dziś potrzebowała zrozumieć.
Gdy wróciła, Marek szykował się do pracy.
Jego twarz była ściągnięta, nieobecna.
— Musimy pogadać — powiedziała spokojnie.
— Teraz? Spieszę się.
— Nie, Marku. Teraz albo nigdy.
Usiadł, w końcu spojrzał jej w oczy.
— Kocham cię. Ale nie mogę żyć w cieniu twojej matki.
— To nie jest życie w cieniu. To rodzina.
— Rodzina to też ja. I nasze marzenia.
Marek spuścił wzrok.
— Nie wiem, co robić, Zosiu.
— Wiesz. Musisz tylko wybrać.
Milczał długo.
— Porozmawiam z mamą — powiedział wreszcie.
Zosia nie odpowiedziała. Tylko skinęła głową.
Wieczorem zadzwonił telefon. To była matka Marka.
Rozmowa trwała krótko, ale inaczej niż zwykle.
Marek odłożył słuchawkę, spojrzał na żonę.
— Powiedziałem jej prawdę.
— I co?
— Płakała. Ale zrozumiała.
Zosia poczuła ulgę, choć niepełną.
— To dopiero początek, Marku.
— Wiem. Ale zacząłem.
Nie wiedziała, czy to wystarczy.
Ale po pierwszy raz od miesięcy poczuła nadzieję.






