Co to za pomysł, żeby nie przyjąć nazwiska? wykrzyknęła moja teściowa, a echo odbiło się dziwacznie po ścianach Urzędu Stanu Cywilnego, które nagle zaczęły wirować jak karuzela na jarmarku w Kielcach.
Lidka od dawna nie chciała wychodzić za mąż. Ale w wieku dziewiętnastu lat, kiedy jeszcze pachniała trawą z boiska szkolnego, nagle okazało się, iż pod jej sercem rośnie mała istota dziecko z chłopakiem z klasy, Arturem, z którym była już na ty od trzech długich, chabrowych lat. Nie miała wyboru nie mogła pozwolić, aby jej dziecko było samotnym bocianem na dachu.
Artur, choć miał już dwadzieścia dwa wiosen na karku, zachowywał się jak chłopiec z piaskownicy wciąż z nosem przyklejonym do telefonu matki. Ale nie próbował uciec przed odpowiedzialnością. Powiedział: Lidka, pobierzemy się i będziemy rodziną. I tak zaczęli przygotowania do ślubu, jakby przebrani w stroje z teatru marionetek.
Lidka marzyła, żeby wszystko przebiegło cicho i spokojnie, jak poranny deszcz w Krakowie, ale jej rodzina i teściowa widziały to inaczej. Uroczystość miała być jak wesele na sto par, a pieniądze rozchodziły się szybciej niż złotówki na odpustowych balonach. Lidka wolałaby te środki odłożyć na wózek, kojec, pieluchy ale kto by tam słuchał ciężarnej panny. Teściowa wybrała za nią salę w remizie, suknia została zamówiona przez siostrę, a lista gości ciągnęła się jak kolejka do Morskiego Oka.
Zmierzając na przymiarkę sukni, Lidka miała czarne sny widziała się w falbanach grubych jak słonina i świecidełkach bardziej odpowiednich dla rybaka znad Wisły. Gdy tylko odmówiła włożenia tej tandetnej sukni, siostra i teściowa nazwały ją niewdzięczną. Ale Lidka nie przejęła się tym ani na grosz głowę miała zaprzątniętą maturą, egzaminami i dziwnym uczuciem, iż brzuszek za moment przemówi do niej ludzkim głosem.
Na ślub przyszła w prostej, białej sukience, kupionej u Halinki na rynku, która to miała szerokie kieszenie pełne szeptów i spojrzeń. I właśnie wtedy, w tym dziwnym urzędzie, zaczął się prawdziwy sen na jawie.
Rodzina nie wiedziała, iż Lidka nie zamierza przyjąć nazwiska męża. Artur wiedział, skinął tylko głową. Teściowa ryknęła jak byk na pastwisku w podpiotrkowskiej wsi:
Jak możesz, Lidka, nie chcieć nazwiska mojego syna?
Lidka tylko się uśmiechnęła, odsunęła się jak cień pod lipą i pomyślała, iż jutro czeka ją jeszcze większy balet wesele za wsią, gdzie każdy z rodu pana młodego miałby mówić do niej wierszem. Nerwy trzeba zachować na później.
Małżeństwo przetrwało tyle, co śnieg na wiosnę w Zakopanem. Artur okazał się mężem takim, iż wolał komputer od ludzi, a rodzinę miał w głębokiej kieszeni. Każdy weekend to długa noc, w której żona i dziecko śniły, iż są same w pustym mieszkaniu.
Kiedy wreszcie Lidce zabrakło cierpliwości, spakowała kilka rzeczy do walizki w grochy i odeszła bez oglądania się za siebie. Teściowa skrzeczała pod oknem, jak sroka na wiśni, ale Lidka czuła tylko lekkość zupełnie jakby w końcu mogła zatańczyć boso po rosie.