Łyżka zawisła w powietrzu. Zupa parowała w garnku.
Marzena nie nalała wywaru do talerzy. Patrzyła na męża.
Olek siedział przy stole, mieszając sałatkę widelcem. Nie podnosił wzroku.
– Co mogłem zrobić? – mruknął. – To ciocia Wanda.
– I co ciocia Wanda chce tym razem?
– Mają bilety. Jedzie do Warszawy. Wnuka pokażą lekarzom. Zwiedzą miasto.
– I?
– Nie mogłem powiedzieć „nie przyjeżdżajcie”. To byłby niegrzeczny gest.
Marzena odłożyła łyżkę. Metal brzęknął o garnek jak dzwon alarmowy.
– Niegrzeczny? A przywiezienie trzech osób do kawalerki to grzeczne?
Rozłożyła ręce, wskazując mieszkanie. Trzydzieści trzy metry. Z balkonem pełnym nart i farb.
To było jej gniazdko. Kupione przed ślubem, za wszystkie oszczędności.
Łóżko-sofa, szafy pod sufit, mała kuchnia przy salonie. Idealne dla dwóch osób bez bałaganu.
– Zostaną tylko trzy dni – próbował Olek.
– Kto to „oni”? Wymień gości.
– Ciocia Wanda, wujek Paweł, Grażynka z Jasiem.
Ziemia zniknęła Marzenie pod stopami. Usiadła, zapominając o rozwiązanym szlafroku.
– Cztery osoby, Olek? Ciocia Wanda zajmuje miejsce za trzech. Wujek Paweł chrapie jak lokomotywa. Grażynka ma pięciolatka, który rozrzuca wszystko.
– Dziecku trzeba dać gdzie spać.
– Gdzie? Na żyrandolu?
– Mogą spać na materacu w kuchni.
– W kuchni pięć metrów kwadratowych! Nogi do piekarnika włożą?
– Nie zaczynaj. To rodzina. Przynoszą jedzenie, salceson, ogórki.
– Nie jem salcesonu! Herbatę dam, obiad przeżyję. Nocleg – nie.
– Nie mają pieniędzy na hotel!
– A ja mam pieniądze na nerwy? Zadzwoń i powiedz, iż mamy awarię rury.
– Już są w pociągu. Rano na dworcu. Obiecałem ich przywitać.
Marzena wiedziała – nie zadzwoni. Wolał dyskomfort niż stanowcze „nie”.
– Dobrze. Przywitasz ich. Ale łóżek nie szukaj.
Noc była niespokojna. Marzena wyobrażała sobie czyste mieszkanie zamienione w pole walki.
Rano Olek pojechał na dworzec. Ona przygotowała się do obrony.
Zaparzyła kawę, zrobiła tost, usiadła z książką. Żadnych sałatek ani pierogów.
Domofon zabrzęczał jak syrena. Podeszła powoli.
– Marzenu, otwórz! – krzyknął radośnie Olek, jakby wygrał w totolotka.
Po chwili w korytarzu zrobił się hałas. Śmiechy, walizki, głosy.
Drzwi otworzyły się. Weszła tłusta grupa.
Pierwsza – ciocia Wanda, ogromna w kolorowej sukni. Wózek walizkowy zostawił brudny ślad na płytkach.
– Marzencjo! – wykrzyknęła, rozkładając ramiona. Pachniała kiełbasą i perfumem „Lilia”. – Jak schudłaś! Nakarmimy cię!
Za nią wujek Paweł, niosący worek z czymś przypominającym wieprzową nogę.
– Gospodyni! Gdzie rzucić mamuta? – zapytał, strząsając popiół.
Grażynka wciągnęła za rękę Jasia. Dziecko krzyknęło o kreskówki i wbiegło do pokoju w butach.
– Stój! – krzyknęła Marzena. Za późno. Brudne trampki na dywanie.
– Takie dziecko – westchnęła Grażynka, rzucając buty na środek przedpokoju.
Przedpokój zamienił się w stację metra. Torby, plecaki, ludzie.
– Proszę obuwie na półkę – wymusiła Marzena uprzejmość.
– O Boże, jaka mała kuchnia! – krzyknęła ciocia Wanda, kładąc torbę na stole.
– Proszę odłożyć torbę. To stół do jedzenia.
– Czysta jest! – obruszyła się, ale przeniosła torbę na krzesło. – Mężczyźni głodni. Co jemy?
– Przygotowałam kanapki. Myślałam, iż weźmiecie prysznic, potem zdecydujemy.
Ciocia Wanda uniosła ręce.
– Pustym stołem witasz rodzinę? U nas w wiosce inaczej robi się!
– U nas w Warszawie uprzedza się wcześniej o wizycie.
Wujek Paweł otworzył lodówkę.
– O, piwko! Twoje, Olek?
– Moje – pisnął Olek.
Paweł już pił, nie czekając na odpowiedź.
Marzena zamknęła oczy, policzyła do dziesięciu. Nie pomogło.
– Drodzy goście, mieszkanie jest małe. Jedno miejsce do spania – kanapa. Nie ma tu noclegu dla czterech osób.
– Jak to nie ma? – zdziwiła się Grażynka. – Kanapa duża. Ja z mamą i Jasiem się ułożymy. Ojciec na fotelu balkonowym. A wy na materacu na podłodze. Albo u sąsiadów.
Marzena straciła głos na chwilę. Już podzielili jej dom bez pytania.
– Nie, tak nie będzie – odparła twardo. – Kanapa jest nasza.
– Popatrz na nią! – wykrzyknęła ciocia Wanda. – Krew nasza przyjechała z daleka, a ona kanapy żałuje!
– Nikt was nie wypycha – wtrącił Olek, próbując ugasić pożar.
Marzena spojrzała na męża. Zrozumiała – sama musi powiedzieć to, co trzeba.
– Olek was przywitał. Ja was nie zapraszałam na nocleg.
Cisza zapadła w małej kuchni, gęsta jak zupa na kuchence.
To był jej dom. I ona miała ostatnie słowo.
















