– Halina, ja już nie mogę głos w słuchawce nie był prośbą, ale wyrokiem. Nie mam gdzie iść. Jesteś moją siostrą.
Halina, wciąż trzymając konewkę nad fiołkami, zastygła pośrodku swojego nieskazitelnie czystego kuchennego królestwa. Za oknem kwietniowy wieczór malował niebo na pudrowo-różowo, a na płycie bulgotała kasza gryczana z podsmażaną cebulką. Wszystko było jak zawsze: cicho, spokojnie i przewidywalnie. Przynajmniej do tej chwili.
Iwona, co się stało? zapytała machinalnie, choć znała odpowiedź. Zawsze wiedziała.
Romek odszedł. Tak już na dobre, wyobrażasz sobie? Powiedział, iż jestem dla niego za ciężka. Że chce innego życia. A ja co, nie jestem człowiekiem? Do końca najmu zostały mi dwa tygodnie, miesiąc temu straciłam pracę, pieniędzy zero. Hal, przyjadę do ciebie. Tylko na kilka nocy. Żeby się ogarnąć.
Na kilka nocy te słowa Halina słyszała już tyle razy, iż mogłaby napisać słownik rodzinnych relacji i ulokować je na pierwszym miejscu. Kilka nocy stawało się tygodniem, tydzień miesiącem, miesiąc pół rokiem. I zawsze zaczynało się podobnie: Jesteś przecież moją siostrą.
Kiedy będziesz? tyle tylko zdołała wykrztusić, odkładając konewkę na parapet, obok fiołków.
Jutro, około południa. Już kupiłam bilet. Wydałam ostatnie pieniądze. Odbierzesz mnie?
Rzuciła okiem na swój zeszyt z planem dnia: lekarz o dziewiątej, potem dokumenty zawieźć pani Ludmile z administracji, po obiedzie plan na segregację zimowych ciuchów. Życie sześćdziesięciolatki na emeryturze już trzy lata, ale wciąż dorabiającej zdalnie jako księgowa w niewielkiej firmie. Codzienność poukładana kawałek po kawałku, w której każdy kwadrans miał swoje miejsce i wagę.
Odbiorę odpowiedziała cicho i odłożyła słuchawkę.
Kasza gryczana pyrkała na małym ogniu, fiołki chłonęły ostatnie promienie słońca, a Halina stała w kuchni i czuła, jak ściska ją w środku. Wcale nie ze szczęścia, iż zobaczy młodszą siostrę po roku przerwy. Bała się, iż znów zacznie się ten sam serial, od którego nie umie oderwać się od lat.
Następnego dnia, stojąc na peronie dworca Warszawa Wschodnia, Halina wypatrywała znajomej sylwetki w tłumie wysiadających. Iwonę rozpoznała od razu, choć ta trochę się zmieniła. Włosy, niegdyś ciemne i lśniące, przerzucone na miedziany odcień, z odrostami na trzy palce. Jeansy za bardzo opinające jak na pięćdziesięcioczterolatkę, stara, zmechacona kurtka, niemały, wysłużony plecak na plecach i dwie reklamówki w rękach.
Halka! krzyknęła Iwona, przedzierając się przez napierających podróżnych. Moja kochana!
Uścisnęły się, a Halina poczuła woń tanich perfum wymieszaną z lekkim zapachem nieświeżości. Iwona wtuliła się jakby chciała zniknąć, zlać się z nią, schować przed całym światem.
Ale się cieszę, iż cię widzę mamrotała młodsza siostra. Przeżyłam horror, Halka, po prostu horror
W drodze do domu Iwona trajkotała bez przerwy: Romek to skończony dupek, praca beznadziejna, właścicielka mieszkania wiedźma, a miasto zimne i obce. Halina jednym uchem słuchała, drugim wpatrywała się w zmieniające się widoki warszawskich blokowisk. Ta historia powtarzała się do znudzenia przez większość ich życia; zmieniały się tylko imiona mężczyzn, miasta i zakłady pracy.
Wiesz Iwona powiedziała, gdy wspinały się na czwarte piętro do Haliny całą drogę myślałam, iż dobrze, iż mam ciebie. To takie poczucie, iż ktoś mnie nie odtrąci. Przecież jesteśmy rodziną. Jedna krew, nie?
Halina otworzyła drzwi i przepuściła ją przodem. Iwona zrzuciła plecak na podłogę w przedpokoju, torby zaraz obok. Kurtkę powiesiła na haczyku, na którym wisiał płaszcz Haliny.
Ale tu masz ładnie zachwyciła się, rozglądając spokojnie. Czysto, przytulnie Pachnie domem Tęskniłam za tym.
Dwupokojowe mieszkanie Haliny naprawdę było przytulne. Czterdzieści lat temu trafiło się jej z przydziału za pracę na fabryce jako księgowa. Jasne tapety w delikatne wzorki, meble, które samodzielnie lakierowała i odnawiała, mnóstwo kwiatów na parapetach, szydełkowe serwetki, zdjęcia w ramkach. Wszystko miało swoje miejsce, każdy detal wypracowany przez lata samotnego życia.
Wejdź, czuj się jak u siebie rzuciła Halina. Nastawię wodę na herbatę.
Masz coś do jedzenia? zapytała Iwona, już zdejmując buty i zostawiając je na środku przedpokoju. Nic nie zjadłam od rana, tylko kawę wypiłam, bo szkoda było kasy na jedzenie na dworcu.
Halina naszykowała kanapki z żółtym serem, wyjęła jabłecznik z wczoraj, zaparzyła mocną herbatę. Iwona jadła łapczywie, przeplatając każdy kęs narzekaniem na zły los. Romek, z którym była dwa lata, okazał się sknerą i egoistą. Pracę w sklepie straciła, bo szefowa jej nie znosiła z czystej zawiści, jej zdaniem. Wynajem kosztował tyle, iż ledwo na resztę starczało.
Wyobrażasz sobie, tysiąc dwieście za pokój! lamentowała Iwona. I to w takim syfie! Przecież nie oczekuję luksusów A ta stara baba wyciąga rękę po czynsz co do dnia, a już jak się spóźnisz awantura.
Halina piła herbatę powoli, milcząc. Wiedziała, iż Iwona tego, co najważniejsze, nigdy nie powie: iż regularnie się spóźniała do pracy, bo nie wstawała na czas; iż ostatnie pieniądze szły na kosmetyki i codzienne plotki w kawiarni; iż to nie Romek pierwszy odszedł, tylko on pierwszy przestał znosić jej wieczne pożycz mi do wypłaty.
Halka Iwona dopiła trzecią herbatę i spojrzała błagalnie mogę zostać? Chociaż miesiąc? Dopóki gdzieś nie złapię pracy? gwałtownie coś znajdę, wiesz przecież. Jestem energiczna, umiem się dogadać z każdym. Znajdę coś i od razu się wyniosę. Obiecuję.
Obiecuję kolejne słowo do rodzinnego słownika.
Zostań powiedziała Halina. Ale mam swoje zasady. Od lat żyję sama i cenię porządek. Zwłaszcza spokój rano. Wstaję wcześnie.
Jasne, jasne! Iwona aż się rozpromieniła. Będę cicho jak myszka. Nie poczujesz mojej obecności. Tylko przeczekam kryzys i stanę na nogi. Bo my rodzina, prawda? A rodzina się wspiera!
Wieczorem Halina rozłożyła kanapę w salonie, przyniosła czystą pościel, świeży ręcznik, postawiła dzbanek z wodą. Iwona przyjęła to jak coś zupełnie zwyczajnego, bez słowa wdzięczności, już buszując w plecaku i rzucając rzeczy na kanapę.
Masz może jakiś krem do twarzy? zagadnęła. Mój się skończył, a od całej podróży mam suchą cerę.
Halina sięgnęła po swój krem, nie tani, ten co starcza jej na pół roku. Iwona rozsmarowała go z rozmachem na twarzy, szyi, dłoniach.
Czaderski oceniła. Dawno się takim nie smarowałam.
Tej nocy Halina nie mogła zasnąć. Słuchała, jak Iwona wierci się na kanapie, szeleści pościelą, wstaje napić się wody, włącza telefon, ekran rozświetla pokój niebieskawym światłem. Cisza, do której była przyzwyczajona, rozlała się jak mleko. A to był dopiero początek.
Halina jak zawsze wstała o szóstej: mycie, rozciąganie na dywaniku (żeby nie obudzić siostry), owsianka z jabłkiem. Przy komputerze rozpoczęła pracę trzeba było zamknąć raport do południa.
Po dziewiątej z salonu dobiegło sapnięcie, potem chrząknięcie, powolny szur. W drzwiach stanęła Iwona w starej, wyciągniętej koszulce i majtkach, włosy w kompletnym chaosie.
Dzień dobry wymruczała chropawym głosem. Jest kawa?
W szafce rzuciła Halina, nie podnosząc wzroku znad monitora.
Iwona łomotała filiżankami, szukała łyżeczki, włączyła czajnik, pogrzebała w lodówce.
Hal, masz coś słodkiego? Bez słodkiego nie funkcjonuję.
Na półce ciastka.
Iwona porwała opakowanie, które Halina planowała na cały tydzień, i zjadła pół paczki, przesiadując w kuchni i wpatrzona w telefon.
Pracujesz? zapytała po pół godzinie.
Tak, muszę skończyć raport.
Jeszcze długo?
Z dwie godziny.
Aha Iwona ziewnęła. To ja idę się jeszcze położyć. Ta podróż i nerwy mnie wykończyły.
Wróciła do salonu, włączyła telewizor. Halina słyszała pokrzykiwania prowadzących jakieś show, pełne krzyków i wzajemnego obrażania się. Skupienie się na liczbach robiło się coraz trudniejsze.
Do obiadu raport był zamknięty, ale Halina czuła wyczerpanie. Gdy weszła do kuchni przygotować obiad, Iwona siedziała w salonie w tej samej pozycji w nosie mając obowiązki.
Iwonka, chodź zjeść.
Zaraz, zaraz nie oderwała wzroku od ekranu.
Halina pokroiła sałatkę, podgrzała zupę, zastawiła stół. Iwona dosiadła się, jadła bez entuzjazmu.
Dobre przyznała. Nigdy nie umiałam tak gotować. Romek zawsze mówił, iż mam dwie lewe ręce.
Po obiedzie sama zaoferowała się, iż pozmywa naczynia, ale zrobiła to tak niechlujnie, iż Halina musiała po niej poprawiać. Na patelni tłuszcz, widelce byle jak.
Hal, może wyjdziemy dziś gdzieś razem? zasugerowała Iwona. Kafejka, kino Tęsknię za jakimkolwiek wyjściem, muszę oderwać myśli od tej męczarni.
Iwonka, nie stać mnie, naprawdę odparła łagodnie Halina. Mam emeryturę, dorabiam, ale to niewielkie pieniądze.
No Halinka, przecież jesteśmy siostrami! Iwona zrobiła sfochowaną minę. Raz można. Oddam ci, jak zatrudnię się gdziekolwiek.
Oddam kolejne słowo ze słownika.
Iwona, lepiej popatrz czego szukają w okolicy na etatach. Jak szybciej znajdziesz coś, szybciej pójdziesz na swoje.
Szukam, szukam! obruszyła się. Teraz ciężko, gdzie nie spojrzysz albo minimalna płaca, albo warunki straszne. Potrzebuję czegoś z sensem.
Wieczorem Halina położyła się spać wcześniej, tłumacząc się zmęczeniem. Iwona została przed telewizorem. Po ciemku Halina myślała o tym, iż więzy siostrzane są skomplikowane. Kochały się tego była pewna. Ale ich miłość znaczyła co innego. Dla Haliny to wsparcie z poszanowaniem własnych granic. Dla Iwony bezwarunkowe ratuj mnie, kiedy się wywrócę.
Minął tydzień. Iwona nie kwapiła się do szukania pracy. Rano budziła się późno, woziła się po domu w halce Haliny, dojadała wszystko z lodówki, korzystała z Halinowych kosmetyków, ręczników, a choćby ubrań. Wchodziła bez pukania do sypialni, zabierała co chciała z półek.
Raz, gdy Halina łagodnie poprosiła, by zostawiała jej rzeczy na miejscu, Iwona się obraziła.
No przecież jesteś moją siostrą! Zazdrościsz? Ty masz wszystko, ja nic, a przecież mieszkasz sama w dwóch pokojach. Co ci szkodzi się podzielić?
Halina milczała. Nigdy nie potrafiła się sprzeczać czy ostro bronić własnych granic. Od zawsze mówiono jej, iż rodzinie się nie odmawia. Że to zobowiązanie, nie sentyment. Że powiedzieć nie bliskim to zdrada.
Ale frustracja narastała. Każdy głośniejszy oddech Iwony wkurzał. Kiedy zostawiała okruchy, nie dokręcała pasty do zębów, rzucała mokry ręcznik na łóżko, rozmawiała głośno przez telefon.
Hal, pożycz mi trochę kasy poprosiła wieczorem. Muszę kupić rajstopy, wszystkie mam podarte.
Iwona, nie mam wolnych pieniędzy powiedziała zmęczona Halina. I tak więcej wydaję na jedzenie.
No weź Trzysta złotych, oddam jak znajdę pracę. Przysięgam.
Dała jej trzysta złotych. Potem jeszcze pięćset na bilet miesięczny. Tysiąc na naprawę telefonu. I tak pieniądze znikały, a Iwona przez cały czas nie szukała pracy.
Wiesz co Iwona popijała wieczorem herbatę pamiętasz dzieciństwo? Ty zawsze taka odpowiedzialna, poważna. Ja ten rozrabiaka. Mama zawsze powtarzała: Halinka to solidność, Iwonka euforia domu. Zawsze trzymałyśmy się razem. Ty mnie broniłaś przed kumplami, pomagałaś w lekcjach, byłaś podporą. Zawsze.
To była gra na emocjach, Halina to czuła. Subtelna, ale gra uruchamianie poczucia winy, rodzinnych wspomnień, wiary, iż miłość siostrzana to wieczne ratowanie.
Pomagam ci, Iwona powiedziała powoli Halina ale chcę widzieć, iż się starasz. Że szukasz pracy. Próbujesz stanąć na nogi.
Staram się! Iwona aż wybuchła. Ale nie rozumiesz, jak ciężko! Depresja, stres, muszę dojść do siebie. A ty tylko na mnie naciskasz i wymagasz. Nie jestem robotem!
Halina odpuściła. I tak się skończyła kolejna rozmowa.
Minął miesiąc. Iwona nie miała pracy, nie próbowała naprawdę czegoś podjąć. Traktowała mieszkanie Haliny jak pensjonat: późne wstawanie, brak obowiązków, żądania i narzekania. Halina nie spała po nocach, bolała ją głowa, ręce drżały przy pracy.
Zadzwoniła do Lidzi, swojej przyjaciółki.
Lidziu, nie dam rady. Iwona siedzi u mnie od miesiąca. Nie szuka pracy, żywi się u mnie, przepuszcza moje pieniądze. Rozumiem, rodzina, trzeba pomóc Ale jak powiedzieć nie komuś bliskiemu, skoro całe życie uczono, iż to grzech?
Halinko głos Lidzii był ciepły, z troską pomoc i wykorzystywanie to dwie różne rzeczy. Nie musisz utrzymywać dorosłego, który nie chce wziąć się za swoje życie. To nie rodzinna miłość tylko współuzależnienie.
Ale ona powtarza, iż jestem jedyną, którą ma. Że jak ją odrzucę, przepada.
To manipulacja, kochana. Ona jest dorosła, po pięćdziesiątce. Sama odpowiada za swoje życie. A ty, pomagając bez końca, odbierasz jej szansę, żeby się nauczyła żyć. Ludzką dojrzałość buduje się przez konfrontację z rzeczywistością, nie przez ratowanie.
Halina odłożyła telefon, zamyślona. Te słowa bolały, ale w nich była prawda. Przypomniała sobie inne na chwilę po pierwszym rozwodzie dwadzieścia lat temu, po utracie pracy piętnaście, po awanturach z właścicielami mieszkań dziesięć lat wstecz. Zawsze kończyło się tak samo. Iwona dostawała pomoc, zaczynała od nowa i powtarzała wzór.
Tego wieczoru Halina długo siedziała w kuchni przy herbacie. Iwona rozkładała się na kanapie w salonie z paczką ciastek i serialem na cały regulator. Halina patrzyła i czuła, jak coś się w niej przełamuje.
Zobaczyła wtedy siebie sprzed lat jak wyposażała mieszkanie po rozstaniu z mężem, jak liczyła grosze na meble, na remont, na kwiaty. Jak przyzwyczajała się do samotności bez niczyjej pomocy. Jak dzień po dniu budowała spokojne, proste, ale swoje życie.
Teraz jej świat znów się rozłaził. Znów nie na jej warunkach. Znów dlatego, iż ktoś czuł się uprawniony do jej przestrzeni, czasu, pieniędzy bo są jedną rodziną.
Halina wstała, podeszła do drzwi salonu. Iwona choćby nie zerknęła, pogrążona w serialu.
Iwona powiedziała cicho.
Mhm? odparła, nie odrywając oczu od telewizora.
Musimy porozmawiać.
Poczekaj, teraz interesująca scena machnęła ręką.
Halina weszła do salonu, wzięła pilot i wyłączyła telewizor.
Hej, co ty?! Oglądam!
Teraz. Muszę z tobą porozmawiać.
Na dźwięk innego, poważnego tonu, Iwona się wyprostowała i usiadła naprzeciw Haliny w fotelu. Ręce jej drżały, serce waliło. Nigdy nie była dobra w konfliktach; próbowała zawsze wszystko łagodzić.
Iwona, jesteś u mnie już miesiąc zaczęła. Miało być najwyżej kilka dni. Obiecałaś, iż gwałtownie znajdziesz pracę i pójdziesz na swoje.
No i co? Przecież szukam. Nic interesującego nie znajduję.
Nie szukasz powiedziała spokojnie Halina. Głównie siedzisz w domu, oglądasz telewizję, siedzisz na telefonie. Nie byłaś na żadnej rozmowie.
Wysyłam zgłoszenia! oburzyła się Iwona. To nie moja wina, iż nikt nie dzwoni.
Poświęcasz moje pieniądze, bierzesz moje rzeczy bez pytania, rozregulowujesz moje życie. Mam dość, Iwona. Padam.
To co? Wyrzucasz mnie? Swoją siostrę? Jak nie mam dokąd iść?
Nie wyrzucam. Ale nie mogę tak żyć dalej. Chcę, żebyś szczerze zaczęła próbować. Szanuj moją przestrzeń. Rozum, iż ja też jestem człowiekiem z potrzebami.
Czyli co? Twoje potrzeby ważniejsze niż moje? Możesz olać, iż jestem w kryzysie?
Nie olewam. Kocham cię. Jesteś dla mnie ważna. Ale miłość nie oznacza, iż mam rozwalić własne życie, żebyś ty mogła żyć swoim.
Rozwalić życie? Ty? Samotna, licząca każdy grosz w tej klitce? Przynajmniej się coś działo, odkąd się wprowadziłam.
Halina milczała. To był cios poniżej pasa, znany mechanizm: gdy ktoś cię można nakrzyczeć, łatwiej wytłumaczyć własne przewinienia.
Masz rację powiedziała po chwili. Żyję samotnie. Liczę pieniądze. Ale to mój wybór. I mam prawo do życia po swojemu.
A ja nie mam prawa do wsparcia? Przecież nie wybrałam tej sytuacji. Hal, jest mi naprawdę źle. Depresja, paraliż wszystkiego. Potrzebuję pomocy, nie pretensji!
Od miesiąca dostajesz to wszystko. Dach, jedzenie, pieniądze. Ale wsparcie to coś więcej także szczerość. Ja dłużej nie wytrzymam.
Więc mnie wyrzucasz powtórzyła Iwona. Tak po prostu. Swoją siostrę! Myślałam, iż mnie kochasz.
Właśnie dlatego, iż cię kocham, to mówię Halina musiała przełknąć gulę w gardle. Bo widzę, iż sobie szkodzisz. Jesteś mądra, zdolna. Ale zawsze liczysz, iż ktoś cię wyratuje. Romek, inni faceci, ja. Tak się nie dorosło. Stawianie granic rodzinie to nie złośliwość, to konieczność.
Iwona patrzyła na nią z niedowierzaniem, łzy spływały jej po policzkach. Pierwszy raz Halina widziała szczerą bezradność.
Nie wiem, jak żyć inaczej wyszeptała. Zawsze byłam taka. Mówiłam, iż się nie nauczę.
Mama nie miała racji odparła czuło Halina. Możesz się nauczyć. Ale dopóki wszyscy cię wyręczają, nie będziesz miała okazji spróbować.
Zapanowała cisza. Za oknem kwietniowy zmierzch, w domu tylko tykanie zegara.
Dobra powiedziała w końcu Iwona. Spróbuję. Dwie tygodnie. Ale jak pracy nie znajdę?
Znajdziesz Halina była niewzruszona. jeżeli naprawdę chcesz.
Kolejne dwa tygodnie były dziwne. Iwona zaczęła szukać pracy, ale robiła to z miną skazańca. Rozsyłała CV, chodziła na spotkania, ale wszystko nie pasowało: za mało płacą, zły grafik, nie ten zespół.
Iwona mówiła Halina wszystko odrzucasz.
Nie będę brała byle czego! To moje życie!
Oczywiście. Ale za swoje pieniądze, nie moje.
Napięcie narastało. Halina nie ustępowała. Iwona raz się obrażała, raz płakała, raz próbowała ugrać swoje. Halina wiedziała, iż nie może się poddać, bo historia zacznie się od nowa.
Jedenastego dnia Iwona wróciła do domu ze swojej nowej pracy sprzedawczyni w sklepiku z ciuchami. Wynagrodzenie marne, rytm zmianowy, ale praca jest.
Przyjęli rzuciła, mijając Halinę w kuchni. Zadowolona?
Cieszę się odparła szczerze.
Iwona nalała sobie wody, wypiła duszkiem.
Nienawidzę tej roboty wycedziła. Stać cały dzień, użerać się z babami o szaliki, zarobki śmieszne.
Traktuj to jak przejściowe powiedziała Halina. Jak się ustabilizujesz, znajdziesz lepszą.
Łatwo powiedzieć.
Trzynastego dnia Halina pomogła jej znaleźć pokój niewielki, na obrzeżach Warszawy, u starszej pani. Czynsz rozsądny, warunki akceptowalne. Na pierwszy miesiąc Halina dorzuciła jej trochę gotówki i trochę na pierwsze zakupy.
To ostatni raz nakreśliła. Potem radź sobie sama.
Iwona skinęła głową. Paka, plecak, reklamówki zebrali rzeczy. Halina poczuła mieszankę ulgi i żalu. Ulgi, iż jej życie znów nabierze rytmu. Żalu za tym, iż między siostrami coś się nieodwracalnie zmieniło.
Jeszcze chwilę stały w progu. Iwona już ubrana, plecak zarzucony, miętosiła reklamówki.
No, to idę powiedziała nie patrząc Halinie w oczy.
Iwonko zatrzymała ją starsza siostra.
Odwróciła się. Miała podkrążone oczy, jeszcze bardziej wychudła. W ciągu tego miesiąca postarzała się.
Odezwij się czasem, jak się ogarniesz, dobrze? Będę się martwić.
Po co? odburknęła Iwona. Przecież wreszcie będziesz mogła żyć po swojemu.
Bo jesteś moją siostrą odpowiedziała zwyczajnie Halina. I kocham cię. Będę kochać zawsze. Tylko już inaczej.
Iwona nie odpowiedziała, tylko skinęła głową.
Dobrze. Odezwę się.
Zamknęła za sobą drzwi, a Halina usłyszała, jak jej kroki oddalają się po klatce. Usiedliła w kuchni, wsparła ręce na stole. Nastała cisza. Taka, za którą tęskniła najbardziej.
Weszła do salonu. Kanapa równo zasłana, poduszki na miejscu, nigdzie nie leżą porozrzucane ubrania. Otworzyła okno, wpuściła zapach wiosny. Miała w sercu ciężar, ale i ulgę.
Halina zrozumiała, iż zrobiła coś, na co brakło jej odwagi przez lata. Nie zostawiła Iwony na lodzie pokazała jej inną drogę. Dojrzałość, odpowiedzialność, samodzielność. To była najtrudniejsza lekcja. Ale konieczna.
Przypomniała sobie słowa Lidki: ludzie nie dorastają przez nadopiekuńczość, tylko gdy spotykają się z prawdziwym życiem. Iwona po raz pierwszy nie miała wyjścia. Żadnego koła ratunkowego w postaci starszej siostry.
Czy coś się zmieni? Tego Halina nie wiedziała. Może Iwona znów upadnie, może wróci po ratunek, może się obrazi i urwie kontakt. Albo nauczy się czegoś prawdziwego.
Nalała sobie herbaty i usiadła przy oknie. Na zewnątrz zmierzch, światła lamp rozjaśniały sąsiednie bloki. Życie płynęło dalej powoli, spokojnie, tak, jak chciała.
Po tygodniu zadzwoniła Iwona. Głos brzmiał na zmęczony, ale spokojny.
Hal, to ja. Chciałam powiedzieć, iż żyję. Pracuję, mieszkam. Właścicielka mieszkania choćby znośna.
Cieszę się. Jak się czujesz?
Ledwo się trzymam Nie jestem przyzwyczajona do takiej pracy, ale radzę sobie.
Uczyniły krótką pauzę.
Hal, dużo myślałam O tym co mówiłaś. O tym, iż zawsze przerzucałam swoje problemy na innych. Masz rację. Byłam taka od zawsze. Przyzwyczaiłam się, iż ktoś załatwi sprawę za mnie.
Iwonko
Daj dokończyć przerwała jej łagodnie. Szczerze? Złościłam się na ciebie, bardzo. Myślałam, iż jesteś okrutna, iż mnie zdradziłaś. A potem zobaczyłam, iż byłaś jedyna, która dała mi szansę na bycie dorosłą. Po prostu nie wiem, czy dam radę. Ale postaram się.
Halina słuchała, a po policzkach płynęły jej łzy.
Dzięki, iż to mówisz szepnęła. To mnie dużo kosztowało. Baliłam się, iż mnie znienawidzisz.
Może gdybym była inna Ale wiem, iż masz rację. Łatwo nie jest tego przyznać.
jeżeli będzie ci ciężko, jeżeli będziesz potrzebować
Halka, wystarczy. Wiem, iż zawsze mogę się zgłosić. Ale teraz chcę się nauczyć radzić sobie sama, rozumiesz? Mam pięćdziesiąt cztery lata, już czas przestać być dzieckiem.
Pożegnały się, ustaliły, iż zadzwonią za tydzień. Halina długo siedziała potem w kuchni, patrząc przez okno. Nie wiedziała, jak się to dalej ułoży. Czy Iwona czegoś się nauczy. Czy ich relacja się uprości, czy jeszcze bardziej skomplikuje.
