Weronika spojrzała na telefon i westchnęła ciężko.
Na ekranie widniało imię teściowej, Barbary.
— Dzień dobry, kochanie — usłyszała, krzywiąc się od razu.
Każdy telefon od Barbary oznaczał kłopoty.
Weronika nigdy nie była lubiana przez teściową.
Nie zrobiła nic złego, po prostu wyszła za Krzysztofa.
A Krzysztof był tym synem, którego Barbara nigdy nie chciała.
— Mam dla pani wiadomość — rzuciła Barbara z przekąsem.
— Moja teściowa, Zofia, od dziś mieszka u was.
— Musicie odpracować to mieszkanie, które dostaliście za darmo.
Weronika niemal się uśmiechnęła z ulgi.
Zwykle teściowa wymyślała coś znacznie gorszego.
Przez długi czas nie rozumiała tej nienawiści, aż Krzysztof opowiedział jej wszystko.
Barbara urodziła go jako panna, zanim poznała Jacka.
Wstydziła się tego dziecka od pierwszego dnia.
Jacek, zamożny wdowiec, pokochał ją mimo wszystko.
Dał dach nad głową i jej, i małemu Krzysztofowi.
Z czasem urodziło się jeszcze dwoje dzieci — Anna i Tomasz.
Jacek nigdy nie robił różnicy między dzieckiem swoim a pasierbem.
Kupował wszystkim to samo, karał wszystkich tak samo.
Barbara jednak faworyzowała młodsze dzieci bez wstydu.
— Po co ja cię urodziłam, czarniawy? — syczała do Krzysztofa.
— Cały w tego nieudacznika ojca, jak wrona wśród gołębi.
Chłopiec nie prosił się na świat.
To przez niego matka poznała w parku Jacka.
Mężczyzna zobaczył zapłakane dziecko i podszedł je pocieszyć.
Tak zaczęła się ich historia.
Jacek był dobrym mężem i ojcem dla wszystkich trojga.
Ale Anna i Tomasz, podpuszczani przez matkę, nie dawali Krzysztofowi spokoju.
— Nie jesteś naszym bratem, tata cię tylko żywi — słyszał nieraz.
— Wiesz, jedyną bliską osobą w tej rodzinie był dla mnie ojczym — wyznał Krzysztof Weronice na początku małżeństwa.
Weronika gwałtownie zrozumiała, iż z teściową lepiej nie zaczynać.
Pamiętała pierwsze spotkanie jak dziś.
— O, Boże, narzeczona… — warknęła Barbara. — Czego innego można się spodziewać po tym durniu?
— Do mojego domu nie macie wstępu — dodała chłodno.
I tak żyli osobno, bez pomocy, bez proszenia o nic.
Jacek jako jedyny ich odwiedzał i żartował o wnukach.
Rok po ślubie Krzysztofa i Weroniki, Jacek zmarł.
Krzysztof przeżył to jak śmierć własnego ojca.
Na czytaniu testamentu u notariusza Anna i Tomasz spojrzeli na niego z niechęcią.
— Po co on tu jest? — syczeli między sobą.
Krzysztof nie zwracał na nich uwagi.
Adwokat odczytał wolę zmarłego spokojnym głosem.
Willa trafiła do Barbary, a każde z dzieci — także Krzysztof — dostało mieszkanie.
Gdy Anna i Tomasz usłyszeli, iż pasierb dostał tyle samo, wybuchła awantura.
— Kim on jest?! — wrzeszczała Anna, wytykając go palcem.
— To obcy! Po co mu nieruchomość?! — krzyczała, miotając się po gabinecie.
Tomasz zwrócił się do prawnika z wyrachowaniem.
— Ile zapłacił ojcu? Da się to unieważnić?
— Darowizna jest nieodwołalna — odpowiedział adwokat. — Za pół roku czeka was jeszcze testament dotyczący firmy.
Krzysztof i Weronika odetchnęli z ulgą.
Mogli wreszcie pomyśleć o własnych dzieciach, zgodnie z życzeniem Jacka.
Kłótnie rodzeństwa dawno przestały go ranić, choć przez cały czas go przygnębiały.
Zastanawiał się tylko, czemu matka cały czas milczała.
A teraz przyszła kolejna wiadomość — Barbara kazała im zabrać do siebie matkę Jacka.
Krzysztof zadzwonił do niej natychmiast, pełen niepokoju.
— Zabierz tę staruchę z mojego domu! — wrzasnęła Barbara.
— Zawsze jej nie znosiłam, a teraz mam jej pieluchy zmieniać?
Krzysztofowi ścisnęło się serce z żalu nad babcią.
Tyle zrobiła dla tej rodziny, a teraz stała się niepotrzebna.
Bez słowa wsiadł w auto i pojechał po Zofię.
Weronika w tym czasie sprzątała pokój dla gościa.
Staruszka po wylewie ledwo się poruszała, potrzebowała opieki każdego dnia.
Nikt nie pytał ich o zgodę, po prostu zrzucono im ten obowiązek.
Barbara nie umiała kochać nikogo poza sobą.
