Nigdy nie sądziłem, iż dzień, w którym Kasia zgarnie dziesięć milionów, będzie tym samym dniem, kiedy każe mi zabrać rzeczy i wyjść. Miałem trzydzieści dwa lata, byłem z nią osiemnaście miesięcy, i tamtego wieczoru, na podjeździe jej nowej rezydencji pod Wrocławiem, po raz pierwszy zobaczyłem, jak wygląda, kiedy przestaje jej zależeć na tym, co ktoś o niej pomyśli.
Deszcz lał od dwóch godzin. Stałem przy bramie z torbą przewieszoną przez ramię, tą samą, którą wypakowałem rano z nadzieją, iż w końcu zamieszkamy razem na stałe. Kasia stała w progu w szlafroku, z kieliszkiem prosecco, które ktoś jej właśnie nalał na "rozgrzewkę" przed przyjęciem.
— Wynocha stąd, Marek. Nie jesteś mi już do niczego potrzebny.
Za nią, w holu pachnącym jeszcze świeżą farbą, kręcili się ludzie, których nigdy wcześniej nie widziałem — jacyś znajomi z branży, agent nieruchomości, który sprzedał jej ten dom trzy tygodnie wcześniej, i mężczyzna w garniturze, którego ręka spoczywała na jej talii, jakby to było coś oczywistego.
Nie krzyknąłem. Nie zacząłem się kłócić. Może dlatego, iż w głębi duszy wiedziałem, iż coś takiego może się wydarzyć — bo od chwili, gdy padły te liczby w Lotto, Kasia zaczęła patrzeć na mnie jak na relikt z czasów, kiedy razem liczyliśmy grosze na czynsz za kawalerkę na Krzykach.
To ja kupiłem ten kupon. Za własne pieniądze, w kiosku Ruchu przy ulicy Legnickiej, w środę, bo akurat wypłacili mi premię z warsztatu. To ja wpisałem numery — datę urodzin mojej babci, numer autobusu, którym dojeżdżałem do pracy przez dziesięć lat, i wiek mojego psa, Rudego, który wtedy jeszcze żył. Kasia tylko trzymała kupon w kieszeni płaszcza, bo moje ręce były całe w smarze po naprawie hamulców w czyimś passacie.
Ale to jej nazwisko podała w punkcie kolektury, kiedy zgłaszali wygraną do mediów. Powiedziała, iż to "taki drobiazg", iż przecież i tak się tym podzielimy. Nie podzieliliśmy się niczym.
Stałem w tej mżawce, patrząc, jak moja walizka ląduje na chodniku z głuchym stuknięciem, a z niej wypadają moje bluzy, ładowarka, zdjęcie mojej mamy w ramce, które trzymałem na szafce nocnej. Facet w garniturze się roześmiał. Cichutko, ale usłyszałem.
— Jesteś zwykłym pasożytem — rzuciła Kasia z progu. — Ja to wszystko wygrałam. Sama. Nie będę cię teraz utrzymywać jak jakiegoś emeryta na garnuszku.
Zacisnąłem szczękę i nic nie powiedziałem. Bo co miałem powiedzieć? Że to ja płaciłem za prąd, kiedy ona przez osiem miesięcy szukała "swojej ścieżki zawodowej"? Że to ja odwoziłem ją na rozmowy o pracę starym oplem, bo jej auto stało w warsztacie bez OC? Że kupon leżał w kieszeni MOJEJ kurtki przez trzy dni, zanim w ogóle pomyślała o sprawdzeniu numerów?
Zebrałem rzeczy z mokrego betonu, jedną po drugiej. Ręce mi się trzęsły — nie ze strachu, tylko z zimna, bo koszula przemokła mi do suchej nitki. Zamknąłem walizkę, przycisnąłem ją do siebie i zrobiłem krok w tył.
Ona myślała, iż będę błagał. Że padnę na kolana na tym cholernym kostkowym podjeździe za dwadzieścia tysięcy złotych.
Nie wiedziała, iż popełniła błąd. Drobny, ale taki, który miał ją kosztować wszystko — bo nigdy, przez te dwa tygodnie od odbioru wygranej, nie sprawdziła, czyje nazwisko widnieje na oryginalnym kuponie zeskanowanym w systemie Totalizatora Sportowego.
Poszedłem tej nocy do mojej siostry, Ani, która mieszka na Biskupinie, i spałem na jej kanapie, wpatrując się w sufit, słuchając, jak deszcz stuka w okno. Rano zadzwoniłem do Grzegorza, kolegi z liceum, który po studiach prawniczych otworzył kancelarię przy placu Grunwaldzkim. Opowiedziałem mu wszystko — o kiosku, o dacie, o tym, iż mam jeszcze paragon z zakupu papierosów i kuponu razem, wybity tego samego dnia, z tego samego terminala, o godzinie 17:42.
Grzegorz spojrzał na mnie znad okularów i powiedział tylko jedno zdanie:
— Marek, jeżeli to, co mówisz, jest prawdą, to ona wygrała pieniądze, które prawnie nigdy nie były jej wygraną.
Sprawa nie była prosta — bo formalnie to jej dane widniały w systemie jako laureata, skoro to ona zgłosiła kupon do wypłaty. Ale paragon z kiosku, zeznania sprzedawczyni, pani Basi, która pamiętała mnie z widzenia, bo codziennie kupowałem u niej gazetę, i przede wszystkim nagranie z monitoringu sklepu z tego dnia — to wszystko razem dawało obraz, którego Kasia się nie spodziewała.
Złożyliśmy pozew cywilny o zwrot bezpodstawnie uzyskanej korzyści majątkowej. Nie chodziło o zemstę. Chodziło o to, żeby ktoś w końcu policzył, ile jestem wart poza tym, iż umiem naprawić skrzynię biegów i zapłacić rachunek za internet.
Minął tydzień, może dziesięć dni. Kasia zadzwoniła sama, pierwszy raz od tamtego wieczoru w deszczu. Głos miała inny — bez tej pewności, którą słyszałem, kiedy stała w progu z kieliszkiem.
— Marek, co ty odpisujesz? — spytała. — Mój prawnik dostał jakieś pismo od twojego kolegi.
— To nie żart, Kasiu. Kupon kupiłem ja. Mam paragon, mam nagranie z kiosku, mam zeznanie sprzedawczyni. Sąd to rozpatrzy.
Cisza w słuchawce trwała długo. Potem usłyszałem, jak ktoś w tle — pewnie ten sam mężczyzna w garniturze — pyta, o co chodzi, a ona każe mu wyjść z pokoju.
Sprawę załatwiliśmy poza salą sądową, bo jej adwokat po obejrzeniu materiałów wiedział, iż przegra i to z hukiem, a rozprawa medialna zaszkodziłaby jej wizerunkowi bardziej niż ugoda. Podpisaliśmy dokument u notariusza przy ulicy Świdnickiej: cztery miliony sto tysięcy złotych na moje konto, jako rekompensata i uznanie mojego udziału w wygranej. Kasia zatrzymała resztę i dom.
Nie poszedłem tam z triumfem. Poszedłem z Grzegorzem, w garniturze pożyczonym od szwagra, bo mój jedyny porządny garnitur zostawiłem tamtej nocy w jej garderobie razem z resztą życia, którego już nie chciałem odzyskiwać. Kasia podpisała papiery, nie patrząc mi w oczy, ręce miała spięte na długopisie.
Kupiłem sobie mieszkanie na Sępolnie, dwa pokoje, kuchnia z widokiem na kasztanowiec, i warsztat samochodowy, który zawsze chciałem otworzyć — mały, przy ulicy Grabiszyńskiej, z szyldem, na którym sam wypisałem swoje imię. Zaadoptowałem psa ze schroniska na Psim Polu, kundelka podobnego trochę do Rudego, i nazwałem go tak samo.
Kasię widziałem raz, przypadkiem, w Galerii Dominikańskiej, jakieś dwa miesiące później. Szła sama, bez tamtego faceta, z dwiema siatkami z drogiego sklepu, i udawała, iż mnie nie widzi. Ja też nie podszedłem. Nie było już o czym rozmawiać — dokument u notariusza powiedział wszystko, co miało zostać powiedziane, a reszta to już tylko chłodny listopadowy wiatr na placu Dominikańskim i szczekanie Rudego na smyczy, który ciągnął mnie w stronę wyjścia, do samochodu, do własnego, spokojnego życia.
