—Chcę zrobić test. jeżeli Daria naprawdę jest moja – zabiorę ją.
—Bierz ją choćby teraz, bo tylko się wala pod nogami.
—Karmić trzeba, ubierać trzeba, a ja sobie choćby czasem nic nie kupię.
—Takie życie… Daj pieniądze, Mikołaju, co?
Renata szykowała się do pracy.
Przygotowała mężowi kanapki, owinęła je folią, położyła na stole.
Mikołaj pracował w warsztacie samochodowym.
Przerwy obiadowej tam nie mieli, musiał brać jedzenie z domu.
Renata była kucharką w stołówce, dalej od domu.
Musiała wstawać godzinę wcześniej niż mąż.
Na dworze zaczął padać deszcz.
Wzięła parasol z przedpokoju, wypadł jej z ręki.
Huk odbił się echem po mieszkaniu.
Zamarła, zajrzała do sypialni – mąż spał spokojnie.
Uśmiechnęła się cicho pod nosem.
—Ale ze mnie gapa.
Wymknęła się ostrożnie za drzwi.
Autobus przyjechał dziwnie gwałtownie tego ranka.
Usiadła przy oknie, patrzyła na miasto.
Myślała o swoim życiu, o mężu, o latach razem.
Nie była już młodziutką dziewczyną, zbliżała się do trzydziestki.
Była szczęśliwą mężatką, choć nie żyli bogato.
Wydawało jej się, iż trzymają się razem mocno.
Jedno ją smuciło – nie mieli dzieci.
Marzyła o maleństwie, obojętne jakiej płci.
Trzy lata badań, a lekarze tylko rozkładali ręce.
Mówili, iż wszystko w porządku, iż trzeba czekać.
Autobus się zatrzymał, Renata wysiadła, zapłaciła za bilet.
Musiała przejść przez park do stołówki.
Nagle zatrzymała się jak wrośnięta w ziemię.
Na mokrej ławce siedziała mała dziewczynka i płakała.
Cienka kurtka, drżące ramiona, zimno aż do kości.
Łzy mieszały się z kroplami deszczu na policzkach.
Renata podeszła, ukucnęła przy dziecku.
—Hej, dlaczego siedzisz tu sama?
—Mama mnie wyrzuciła… – dziewczynka zaszlochała.
—Jak to wyrzuciła? – zdziwiła się Renata.
Wydało jej się to niewiarygodne, własne dziecko na deszczu.
—Spała, a ja byłam głodna. Obudziłam ją i…
—Mama zaczęła krzyczeć. No i teraz tu jestem.
—A jak masz na imię?
—Daria.
—Co mam z tobą zrobić, Dario? – zamyśliła się Renata.
Spojrzała na zegarek, czasu było mało.
—Chodź. Gdzie mieszkasz? Daleko stąd?
—Nie, tu niedaleko – dziewczynka machnęła ręką.
Poszły tam, gdzie wskazała Daria.
Po pięciu minutach stały przed blokiem.
Renata naciskała domofon, nikt długo nie odpowiadał.
Wreszcie drzwi otworzyła senna, zaniedbana kobieta.
Brudny szlafrok, tłuste włosy opadające na twarz.
Spojrzała na Renatę zdziwiona, potem na Darię.
—Wchodźcie – odsunęła się bez słowa wyjaśnienia.
Renata weszła, w nosie poczuła nieznośny zapach.
Na podłodze leżały szmaty, kurz pokrywał kredens.
Nikt tu dawno nie sprzątał, to było jasne.
Na półce stało zdjęcie, Renata zerknęła na nie.
Oczy jej się rozszerzyły ze zdumienia.
Widziała to zdjęcie w albumie męża, przycięte inaczej.
Tam zostało tylko Mikołaj, bez towarzyszki.
Tu był Mikołaj i młoda, ładna kobieta przy nim.
W tej kobiecie Renata rozpoznała gospodynię mieszkania.
Odwróciła się, spojrzała na zaniedbaną kobietę.
—No i? – zapytała tamta wyzywająco.
—Co „no i”? Twoja córka płakała w parku!
—Tobie to obojętne? Jaka z ciebie matka?
—A ty mnie jeszcze poucz! Idź swoje wychowuj!
—Do mojej się nie wtrącaj! – kobieta krzyknęła na córkę.
—Gdzie się włóczyłaś?
Dziewczynka gwałtownie schowała się w sąsiednim pokoju.
Zamknęła za sobą drzwi, cicho jak mysz.
Renata zrozumiała, iż nie ma tu po co zostać.
Odwróciła się i wyszła bez słowa.
Cały dzień myśli kotłowały się w jej głowie.
Dziewczynka, zdjęcie, zaniedbana kobieta i mąż.
Wieczorem podała Mikołajowi zdjęcie, zapytała spokojnie:
—Kochanie, a kto to stoi obok ciebie?
—Mówiłem ci kiedyś o Alicji. Spotykaliśmy się długo.
—Nawet chcieliśmy się pobrać, ale poznała innego.
—A po co przyciąłeś zdjęcie?
—Nie mogłem jej wybaczyć, iż nie zatrzymała dziecka.
—Była w ciąży, gdy się rozstaliśmy, mówiła iż zostawi.
—Wyjechałem z miasta, poznałem ciebie, wróciliśmy tu razem.
—Jak widzisz, nie mam przed tobą tajemnic. Dlaczego pytasz?
—Dzisiaj przydarzyła mi się dziwna historia – odpowiedziała Renata.
I zaczęła opowiadać mężowi wszystko po kolei.
Mikołaj słuchał w milczeniu, twarz mu pobladła.
—Chcę zrobić test. jeżeli Daria naprawdę jest moja – zabiorę ją.
















