Chaotyczna szafa, stosy niewyprasowanych ubrań, kwaśny żurek w lodówce to jest nasz dom. Postanowiłem delikatnie poruszyć te kwestie z żoną, ale w zamian usłyszałem same zarzuty.
Zakochałem się w Magdzie od pierwszego wejrzenia, od kiedy tylko ją ujrzałem. Jej uroda i czar były nie do odparcia. Myślałem wtedy, iż mam niesamowite szczęście, iż taka inteligentna, atrakcyjna i zadbana dziewczyna jest przy mnie, więc bez wahania oświadczyłem się jej.
Podjęliśmy decyzję, żeby razem zamieszkać. Magda od razu powiedziała mi wprost, iż nie lubi zajmować się domem. Wolała skupić się na rozwoju zawodowym, a obowiązki domowe chciała dzielić po równo. Nie widziałem w tym żadnego problemu i zgodziłem się. Wtedy ten układ wydawał mi się sprawiedliwy i rozsądny, nie przewidziałem jednak, co przyniesie przyszłość.
Rozdzieliliśmy obowiązki, a Magda zapewniała, iż poradzi sobie zarówno w pracy, jak i w domu. Ufałem jej i nie naciskałem na swoje zdanie.
Minęło pół roku i zauważyłem, iż nic nie wygląda tak, jak planowaliśmy. Zawodowe życie Magdy nie układało się tak, jakby sobie tego życzyła. Pracowała na pół etatu w mało znanej firmie, z nieregularną wypłatą i chaotycznymi godzinami pracy. Wszystkie zarobione przez siebie pieniądze wydawała tylko na swoje potrzeby. Ja tymczasem pracowałem od rana do wieczora. Magda natomiast wygodnie zapamiętała podział obowiązków i czasem przymykała oko na swoje powinności.
Na początku robiła swoje z zaangażowaniem, ale z czasem jej zapał wyraźnie zmalał. Dom zaczął tonąć w bałaganie, wszędzie leżały sterty nieuprasowanych ubrań. Ku mojemu zdziwieniu, zaczęła obwiniać mnie, iż powinienem pomagać jej jeszcze bardziej. Taka postawa bardzo mnie zabolała. Było mi coraz trudniej pogodzić pracę z zajmowaniem się domem. Przecież od początku zgodziliśmy się na sprawiedliwy podział obowiązków.
Miałem nadzieję, iż po narodzinach dziecka sytuacja się poprawi iż Magda, będąc na urlopie macierzyńskim, zajmie się i maluchem, i domem. Okazało się jednak niestety odwrotnie. Nieraz łapię się na myśleniu, iż bez żony byłoby łatwiej. Do codziennych kłótni zdążyłem już przywyknąć.
Choć staram się zrozumieć perspektywę Magdy i postawić się na jej miejscu, nie potrafię pozbyć się wrażenia, iż moje potrzeby są pomijane. Zarówno w pracy, jak i w domu wykonuję mnóstwo zadań, a przy tym zajmuję się obowiązkami domowymi. Jedyne, czego pragnę, to trochę odpoczynku.
Często zastanawiam się, co Magda adekwatnie robi na macierzyńskim w ciągu dnia, co ją powstrzymuje przed przygotowaniem obiadu czy posprzątaniem w pokoju. Nasza córeczka ma dopiero dwa miesiące, większość dnia przesypia. Uważam, iż w tym czasie sam dałbym radę ogarnąć kilka rzeczy w domu. Nie mogę przestać myśleć, jak sobie poradzimy, jeżeli pojawi się kolejne dziecko. Wierzę w równość i wzajemne wsparcie, ale wydaje się, iż Magdzie ciężko to zrozumieć.
Nie chcę rozbijać rodziny, bo bardzo kocham naszą córeczkę. Jednak czuję, iż moja cierpliwość już się kończy. Nie wiem, jak dalej wytrzymać w tej sytuacji. Po czyjej stronie jesteś?
