Zakochałem się w Zuzannie od pierwszego spojrzenia, jakby wszystko działo się we śnie pełnym zamglonych kolorów. Czułem, iż nie mogę oprzeć się jej urokowi i niezwykłej urodzie, która wydawała się być wyjęta z dawnych legend opowiadanych przez moją babcię w Poznaniu, gdzie wszystko pachniało świeżym chlebem i wrzącą herbatą. Wydawało mi się, iż trafił mi się niewiarygodnie piękny los mieć przy sobie dziewczynę tak rozsądną, czystą i bystrą, iż aż wstyd się było uśmiechać. Bez namysłu poprosiłem ją o rękę, oczywiście pod jabłonią, co podobno wróży szczęście.
Zdecydowaliśmy się zamieszkać razem w Warszawie, bo tam, jak wiadomo, wszystko może się zdarzyć. Zuzanna pierwszego wieczoru powiedziała mi z powagą, iż nie cierpi domowych obowiązków. Wolałaby skupić się na rozwoju zawodowym i sprawiedliwym podziale pracy w domu. Wydawało mi się to zupełnie logiczne i uczciwe, jakbyśmy podpisali niepisaną umowę na wspólne życie. Byłem pewny, iż przyszłość przyniesie same dobre chwile, bo przecież życie jest jak barszcz każdy może dolać, co chce.
Podzieliliśmy więc domowe zadania. Zuzanna zapewniała, iż świetnie radzi sobie z łączeniem pracy z domem. Wierzyłem w jej słowa jak dziecko, które pierwszy raz próbuje pączka, i nie upierałem się przy swoim.
Minęło sześć miesięcy i niespodziewanie rzeczy zaczęły wymykać się spod kontroli. Kariera Zuzanny nie układała się tak, jak to sobie wymarzyła. Zatrudniona była na pół etatu w jakiejś małej firmie, wypłata w złotówkach przychodziła nieregularnie, a grafik zmieniał się jak pogoda nad Bałtykiem. Całe pieniądze wydawała tylko na własne przyjemności nowe swetry, kawy w kawiarniach i bilety tramwajowe do nikąd. Tymczasem ja pracowałem ciężko od rana do nocy, z rzadka myśląc o tym, jak wygląda mój portfel. Zuzanna natomiast pamiętała o podziale obowiązków jak o przepisie na rosół, choć własnych obowiązków czasem nie zauważała, a dom przybierał charakter chaosu rodem ze snu.
Na początku jeszcze pilnowała swojej części pracy, ale z czasem jej zapał ulatniał się niczym słodki dym z pieca kaflowego. Dom zaczynał przypominać niekończący się bazar, a sterty niewyprasowanych ubrań rosły na każdym krześle. Ku mojemu zdziwieniu, Zuzanna twierdziła, iż to ja powinienem pomagać więcej, obarczając mnie winą niczym w bajkach, gdzie koza zawsze była winna. To bolało przecież od początku ustaliliśmy równość.
Liczyłem, iż po narodzinach dziecka wszystko się ułoży. Myślałem, iż urlop macierzyński da Zuzannie czas, by ogarnąć dom jak należy. Niestety, rzeczywistość okazała się jeszcze bardziej surrealistyczna jakby w tajemnicy ktoś wymieszał nam życie łyżką bez dna. Momentami łapałem się na myśli, iż łatwiej byłoby bez niej. Do tego doszły kłótnie, które wpisały się w nasz codzienny repertuar, jak hejnał na Mariackiej Wieży.
Staram się zrozumieć jej perspektywę, próbuję wejść w jej buty, choć są trochę za małe. Jednak mam wrażenie, iż moje potrzeby coraz częściej są ignorowane. Pracuję w biurze i w domu, żongluję obowiązkami jak cyrkowiec, a jedyne, czego pragnę, to chwila spokoju, miękka poduszka i herbatnik.
Zastanawiam się, co adekwatnie robi Zuzanna podczas dnia na urlopie macierzyńskim, skoro nasza córka ma zaledwie dwa miesiące i śpi prawie przez cały czas, jak niedźwiadek zimą. Wydaje mi się, iż mógłbym w tym czasie zrobić porządek, ugotować obiad, a choćby przeprasować te wędrówki ubrań po domu. Martwię się, jak sobie poradzimy, jeżeli wpadniemy na pomysł drugiego dziecka. Jestem za równością i wzajemnym wsparciem, ale Zuzannie najwyraźniej daleko do takiej wizji.
Nie chcę rozbijać rodziny, bo kocham naszą małą córeczkę bardziej niż cokolwiek. Ale czuję, iż powoli tracę cierpliwość, jakby wszystko we śnie rozpływało się we mgle. Nie wiem, jak mam dalej żyć w tej rzeczywistości, która zmienia kształty jak szkło pod szkłem Powiśla. Po czyjej stronie Ty byś stanął w tej historii z nutą snu?
