Dzieci

Chłopiec znalazł pomysł na biznes. "Z jednej strony wstyd, a z drugiej duma"

Chłopiec znalazł pomysł na biznes. "Z jednej stron...

gazeta.pl 18 minut temu Niektóre dzieci już od najmłodszych lat wykazują się wyjątkową smykałką do interesów. "Z jednej strony troche krępuje mnie, iż dziecko zbiera butelki, a z drugiej czuję dumę" - opowiada jedna z naszych czytelniczek.
Nie tylko opiekunka, czyli jak studentka pedagogiki Alicja została częścią rodziny samotnego taty – ciepła opowieść o pracy, zaufaniu i prawdziwej miłości w sercu polskiego miasta

Nie tylko opiekunka, czyli jak studentka pedagogik...

newsempire24.com 19 minut temu Nie tylko niania Alicja siedziała przy stoliku w uniwersyteckiej bibliotece, otoczona wieżą podręczników i zeszytów. Jej palce gwałtownie przekładały kartki notatek, a wzrok błądził po linijkach tekstu starała się zapamiętać jak najwięcej przed zbliż...
Dałem swoje nazwisko dzieciom mojej partnerki. Teraz mam obowiązek je utrzymywać, podczas gdy ona żyje szczęśliwie z ich biologicznym ojcem. Opowiem Wam, jak z „fajnego gościa” stałem się oficjalnym bankomatem dla dwójki dzieci, które piszą do mnie tylko wtedy, gdy potrzebują kasy na kino, a w Wigilię nie raczą choćby odpisać. Wszystko zaczęło się trzy lata temu. Poznałem Martę – niesamowitą kobietę, rozwódkę z dwójką dzieci w wieku 8 i 10 lat. Zakochałem się bez pamięci, kompletnie zaślepiony. Ona powtarzała mi w kółko: „Dzieci tak bardzo cię kochają!” I wierzyłem jej jak naiwniak. Jasne, iż mnie kochały – zabierałem je w każdą sobotę i niedzielę do parku rozrywki. Pewnego razu, podczas jednej z tych rozmów, w których ludzie mówią największe życiowe głupoty, Marta powiedziała: — Strasznie mi przykro, iż dzieci nie noszą nazwiska po ojcu. On nigdy ich nie uznał. Wtedy – w najbłyskotliwszym momencie życia (tak, sarkazm) – odparłem: — Mogę je adoptować. I tak traktuję je jak własne. Znacie te filmowe momenty, kiedy czas się zatrzymuje i zza kadru słychać głos: „Już wtedy powinienem wiedzieć, iż to się źle skończy”? U mnie takiego głosu nie było. Ale powinien być. Marta wybuchła płaczem ze szczęścia. Dzieci rzuciły mi się na szyję. Poczułem się jak bohater. Głupi, ale bohater. Przeszliśmy przez wszystko – prawników, notariuszy, sądy. Dzieci oficjalnie zostały Sebastianem Kowalskim i Kamilą Kowalską – Z MOIM nazwiskiem. Ja byłem szczęśliwy. Marta była szczęśliwa. Urządziliśmy choćby małą „rodzinną uroczystość” z tortem. Sześć miesięcy później. SZEŚĆ. Marta mówi: — Musimy porozmawiać… Nie wiem, jak ci to powiedzieć, ale… Tomek wrócił. — Jaki Tomek? — spytałem, choć już wiedziałem. — Biologiczny ojciec dzieci. Zmienił się. Dojrzał. Chce odzyskać rodzinę. Zaniemówiłem. Dosłownie. — I co zamierzasz? — Dam mu szansę. Dla dzieci, rozumiesz? No jasne, iż rozumiem. Tak wyraźnie, jakbym dostał neonowy znak „WYJŚCIE”. — Marta, PRZYJĄŁEM dzieci jako własne. Są oficjalnie moje. — Tak, tak… potem to załatwimy. Najważniejsze, żeby dzieci miały teraz ojca. „Załatwimy potem.” Jakby chodziło o rachunek za prąd. Poszedłem do prawnika. Facet mało się nie zakrztusił kawą. — Podpisał pan pełną adopcję? — Tak. — To jest pan ich ojcem. Z pełnymi obowiązkami – alimenty, szkoła, ochrona zdrowia. Wszystko. — Ale nie jestem już z ich matką… — To bez znaczenia. Jesteś ojcem. Tak działa prawo. I oto dziś – płacę alimenty Marcie, która szczęśliwie mieszka z Tomkiem w MOIM mieszkaniu. Bo „dzieci potrzebują stabilności i nie należy ich przeprowadzać”. MOJE mieszkanie. Kupione za moje pieniądze. Ale się wyprowadziłem, bo „to zbyt traumatyczne dla dzieci”. Najbardziej absurdalne? Tomek – tata widmo, który przez lata nie dał ani grosza – teraz zabiera dzieci do parku, na piłkę i jest bohaterem rodziny. A ja dostaję co miesiąc mail od adwokata: „Alimenty przelane: x zł” Z jednym, smutnym emotikonem. Nie pomaga. W zeszłym miesiącu Sebastian napisał: — Cześć, możesz przelać jeszcze trochę? Chcę nowe buty do biegania. — A Tomek nie może ci ich kupić? — Powiedział, iż ty jesteś moim prawnym tatą. On jest tylko tatą z serca. Tata z serca. Jak wygodnie. Ja jestem tata z przelewu. Adopcja praktycznie nie do odkręcenia. Sąd uznałby mnie za drania, który chce „porzucić dzieci”. Znajomi już choćby mnie nie współczują. — Stary, w którym momencie pomyślałeś, iż to dobry pomysł? — Byłem zakochany. — Zakochanie nie powinno wyłączać mózgu całkiem. Mają rację. Teraz, gdy widzę faceta z cudzymi dziećmi, mam ochotę krzyknąć: „NIE PODPISUJ! BĄDŹ wujkiem, chłopakiem, czymkolwiek – BYLE NIE PODPISUJ!” A mama powiedziała tylko: „Miłość robi z ludzi głupców” i przytuliła mnie tak, iż jeszcze bardziej mnie zabolało. Wczoraj znów: „Nadzwyczajny wydatek: wyprawka szkolna – x zł” Nadzwyczajny. Jakby szkoła nie była co roku. A Marta wrzuca zdjęcia „szczęśliwej rodziny”. Dzieci – z MOIM nazwiskiem – przy mężczyźnie, który je porzucił. Kulminacja? Kamila (10 lat, a już ma Instagram…) wpisała w bio: „Córka Marty i Tomka ❤️” Moje nazwisko? Zero. Jestem anonimowym sponsorem ich życia. Oto ja – sam, co miesiąc 2 000 zł mniej w kieszeni, z dwojgiem „dzieci”, które kontaktują się tylko dla kasy, i z pełną świadomością, iż z miłości zrobiłem w życiu największą głupotę. Jedyne dobre – gdy ktoś pyta, czy mam dzieci, mogę powiedzieć „tak” i opowiedzieć tę historię przy stole. Wszyscy się śmieją. Ja – tylko w środku płaczę. A Wy? Podpisaliście kiedyś coś „z miłości” i drogo za to zapłaciliście… czy tylko ja byłem takim geniuszem, który podarował nazwisko i konto bankowe w promocyjnym pakiecie?

Dałem swoje nazwisko dzieciom mojej partnerki. Ter...

polregion.pl 1 godzina temu Oddałem swoje nazwisko jej dzieciom. Teraz jestem zobowiązany je utrzymywać, podczas gdy ona żyje szczęśliwie z ich biologicznym ojcem. Opowiem wam, jak z fajnego gościa stałem się oficjalnym bankomatem dla dwójki dzieciaków, które odzywają się do mn...
Chociaż Łucja była wzorową synową i oddaną żoną, zniszczyła nie tylko swoje małżeństwo, ale także samą siebie – historia dziewczyny z domu dziecka, która podporządkowała się mądrościom polskiej teściowej i zapomniała o własnym szczęściu

Chociaż Łucja była wzorową synową i oddaną żoną, z...

newsempire24.com 1 godzina temu 6 maja 2023, Warszawa Czasem, gdy spoglądam wstecz, zastanawiam się, jak mogłam pozwolić, by to wszystko trwało aż tak długo. Kiedy w wieku osiemnastu lat wyszłam za Jaśka, wydawało mi się, iż trafiłam na dobrą rodzinę choćby jeżeli nie...
– Ona po prostu manipuluje moim mężem! – oburzała się Inna, patrząc, jak znowu dzwoni do niego była żona

– Ona po prostu manipuluje moim mężem! – oburzała ...

newsempire24.com 1 godzina temu Przecież ona tylko manipuluje moim mężem! oburzała się Jadwiga. Jadwiga patrzyła na telefon i czuła, jak w środku znów narasta dobrze znane rozdrażnienie. Tomek dzwonił już trzeci raz tego wieczoru. Jadzia, wybacz mi, proszę głos był zmęczony, przyga...
Nowe elementy już dostępne na PaB!

Nowe elementy już dostępne na PaB!

faniklockow.pl 1 godzina temu Krótki news na dziś.W sekcji Pick a Brick na stronie LEGO pojawiło się trochę nowych pozycji. Obejmują one elementy z ostatnich dużych i ekskluzywnych premier. Znajdziecie tutaj chociażby części z Gwiazdy Śmierci czy też dużej Choinki Świątecznej! Pe...
Jak przez dziewięć lat udawałam szczęśliwą, wychowywałam cudze dziecko i modliłam się, by mój sekret nie wyszedł na jaw. Wyszedł wtedy, gdy mój syn potrzebował krwi swojego prawdziwego ojca, a ja po raz pierwszy zobaczyłam łzy mojego męża

Jak przez dziewięć lat udawałam szczęśliwą, wychow...

twojacena.pl 1 godzina temu Popołudniowe słońce rozlewało się po beskidzkich wzgórzach niczym płynny miód, barwiąc małe drewniane domki w spokojne, ciepłe barwy. W powietrzu unosiły się aromaty świeżo skoszonej trawy, dymu z ognisk i zapachu pieczonego chleba. W jednym z tych d...
Zastanawia się, ile chrzestna "daje do koperty". "I co z prezentem dla drugiego dziecka?"

Zastanawia się, ile chrzestna "daje do koperty". "...

gazeta.pl 1 godzina temu Ile dać na chrzest? To pytanie pojawia się w głowach tych, którzy zostali zaproszeni nie tylko na samą uroczystość przyjęcia przez dziecko chrztu, ale również - jak w przypadku autorki postu - na pierwsze urodziny. Sprawę komplikuje dodatkowo fakt,.....
Francja bierze się za VPN. Nie będzie omijania blokad

Francja bierze się za VPN. Nie będzie omijania blo...

ithardware.pl 1 godzina temu Francuski rząd coraz wyraźniej sygnalizuje gotowość do dalszego ograniczania dostępu dzieci i młodzieży do mediów społecznościowych. Próba blokowania korzystania z platform społecznościowych przez osoby poniżej 15. roku życia...
Przedszkolakom zakaże się ekranów. MEN mówi jedno, robi zupełnie co innego

Przedszkolakom zakaże się ekranów. MEN mówi jedno,...

mamadu.pl 1 godzina temu W przedszkolach ma obowiązywać odgórny zakaz ekranów, choć jeszcze niedawno MEN inwestowało miliony złotych w cyfryzację placówek. Ministerstwo tłumaczy decyzję troską o rozwój dzieci i powołuje się na badania dotyczące negatywnego wpływu czasu ekran...
Niedzielny tata. Opowiadanie. — Gdzie jest moja córka? – powtórzyła Olesia, czując, jak szczęka zębami, czy to ze strachu, czy z zimna.

Niedzielny tata. Opowiadanie. — Gdzie jest moja có...

naszkraj.online 2 godzin temu Gdzie jest moja córka? powtarzała Ola, czując, jak jej zęby dygoczą nie wiadomo, czy ze strachu, czy z zimna. Zostawiła Małgosię na urodzinach, w dziecięcej sali zabaw w galerii handlowej. Rodziców solenizantki znała jedynie z widzenia, ale nie miała...
Gdy Zosia przypadkiem podsłuchała rozmowę, bo jej przyjaciółka nie rozłączyła się po telefonie, odkryła, co naprawdę myślą o niej i jej rodzinie – ta historia wstrząsnęła jej zaufaniem do ludzi

Gdy Zosia przypadkiem podsłuchała rozmowę, bo jej ...

newsempire24.com 3 godzin temu Kiedy usłyszałem tę historię od mojego znajomego, całkowicie zmieniło się moje podejście do ludzi, podobnie jak mojej żony. Zaczęliśmy spędzać mniej czasu z przyjaciółmi i rzadziej opowiadaliśmy im o prywatnych sprawach. Nie to, iż nagle przestaliśmy...
Każdy wtorek Liana w pośpiechu schodziła do warszawskiego metra, ściskając w dłoni pustą reklamówkę. Była symbolem dzisiejszej porażki — aż dwie godziny spędzone na bezsensownym błądzeniu po Galerii Mokotów i Złotych Tarasach, a pomysłu na prezent dla chrześnicy, córki przyjaciółki, przez cały czas brak. Maja w wieku dziesięciu lat porzuciła fascynację końmi, a zakochała się w astronomii — znaleźć porządny teleskop w rozsądnej cenie okazało się zadaniem wręcz nie z tej ziemi. Dzień się już kończył, a w podziemiach czuło się zmęczenie wieczoru. Liana, omijając tłum opuszczający pociąg, przeciskała się w stronę schodów ruchomych. I właśnie wtedy jej, oderwany od gwaru uszu, wyłowił czysto, emocjonalnie brzmiący fragment rozmowy. — …naprawdę nie sądziłam, iż jeszcze go zobaczę, przysięgam — dobiegł zza pleców młody, lekko drżący głos. — A teraz, we wtorki, to on odbiera ją z przedszkola. Osobiście. Przyjeżdża swoją toyotą i razem jadą do tego parku z karuzelami… Liana zatrzymała się na stopniu poruszających się w dół schodów. Przez ułamek sekundy zerknęła przez ramię — dostrzegła czerwoną kurtkę, wzruszoną twarz i błyszczące oczy. I słuchającą ją z uwagę przyjaciółkę. „Każdy wtorek”. Ona też miała kiedyś taki dzień. Trzy lata temu. Nie poniedziałek, trudny od samego startu, nie piątek z obietnicą weekendu. Wtorek. Dzień, wokół którego kręcił się jej świat. Co wtorek, równo o siedemnastej, wybiegała ze szkoły na Ursynowie, gdzie uczyła języka polskiego i literatury, i niemal biegła przez pół miasta do szkoły muzycznej im. Moniuszki na Starym Mokotowie, w zabytkowej kamienicy z trzeszczącą podłogą. Odbierała Marka. Siedmioletniego, aż nazbyt poważnego chłopca ze skrzypcami, prawie tak dużymi jak on sam. Nie swojego syna — bratanka. Syna jej brata Antoniego, który zginął w tragicznym wypadku trzy lata temu. W pierwszych miesiącach po pogrzebie te wtorki stały się rytuałem przetrwania. Dla Marka, który zamknął się w sobie i niemal przestał się odzywać. Dla jego mamy, Olgi, która złamała się pod ciężarem żałoby. I dla niej samej — Liany — która próbowała poskładać ich wspólne życie na nowo, będąc przez czas jedynym oparciem. Pamiętała każdy szczegół. Jak Marek, nie patrząc na nikogo, opuszczał salę, ciągnąc ciężki futerał, który ona zawsze brała do ręki. Jak milcząc pieli się po schodach do metra, a ona opowiadała mu zabawne historie — jak uczeń napisał w wypracowaniu, iż „królowa Jadwiga miała męża Jagódka”, o kruku, który ukradł bułkę spod szkoły. Kiedyś, w listopadową pluchę, spytał cicho: — Ciociu Lino, a tata też nie lubił deszczu? Zatkało ją z bólu i czułości, ale odpowiedziała: — Nie znosił. Uciekał pod dach przy pierwszym kapuśniaczku. W tym momencie Marek chwycił ją za dłoń — mocno, jak dorosły. Nie żeby go prowadzić, raczej, jakby starał się zatrzymać coś, co się wymyka. Nie jej dłoń, ale właśnie ten obraz. Ściskał jej palce; w tym uścisku była cała potęga dziecięcej tęsknoty i nagłe zrozumienie: tata był naprawdę. Biegał po Warszawie pod daszki. Nienawidził szarugi. Istniał nie tylko w pamięci, nie tylko w westchnieniach babci, ale tu, we wspólnym listopadowym powietrzu. Trzy lata jej życie było podzielone na „przed” i „po”. Najważniejszym dniem, dniem prawdziwej — choć trudnej — obecności, był wtorek. Reszta tygodnia była tylko tłem, oczekiwaniem. Przygotowywała się do tych wtorków: kupowała sok jabłkowy, który Marek lubił, wgrywała na telefon śmieszne bajki na wypadek, gdyby w metrze panowała całkowita nuda, wymyślała tematy do rozmowy. Potem… Olga powoli stanęła na nogi. Znalazła pracę. A zaraz potem — nową miłość. I postanowiła zacząć od zera. W innym mieście, daleko od wspomnień. Liana pomagała im spakować się, wsunęła Markowi skrzypce do miękkiego pokrowca, mocno go przytuliła na peronie Warszawa Centralna. — Pisz, dzwoń, kochanie. Jestem zawsze pod telefonem. Najpierw dzwonił co wtorek, równo o szóstej. Przez kilka minut znów była ciocią Liną, która miała kilka czasu, by dopytać o wszystko: szkołę, skrzypce, nowych kolegów. Jego głos był cienką nicią przez setki kilometrów. Potem dzwonił już co dwa tygodnie. Marek podrósł — miał już dodatkowe zajęcia ze szachów, lekcje angielskiego, granie na konsoli z przyjaciółmi. — Ciociu, wybacz, w zeszły wtorek zapomniałem, mieliśmy kartkówkę — pisał w messengera, a ona: — Nic się nie stało, skarbie. Jak kartkówka? Jej wtorki wyznaczało już bardziej oczekiwanie na wiadomość, która mogła przyjść, ale nie musiała. Nie miała żalu. Pisała wtedy pierwsza. Potem kontakt ograniczył się do świąt; urodziny, Boże Narodzenie. Jego głos zrobił się pewniejszy. Mówił już jednym słowem: „Ok”, „Uczy się”, „W porządku”. Jego nowy tata, pan Sergiusz, był dobrym, spokojnym człowiekiem — nie próbował nikogo zastępować, po prostu był blisko. To było najważniejsze. Niedawno na zdjęciu w mediach społecznościowych pojawiła się siostrzyczka, Alinka. Marek trzymał maleństwo z niezdarną, ale rozczulającą czułością. Życie, okrutne i szczodre jednocześnie, tworzyło nowe, zasypując rany codziennością, opieką nad niemowlęciem, zakupami, planami na przyszłość. Dla Liany pozostało coraz skromniejsze, ale ciepłe miejsce „cioci z przeszłości”. I tak dzisiaj, w dźwięczącym echem metrze, te przypadkowe słowa — „każdy wtorek” — zabrzmiały nie jak wyrzut, ale ciche echo. Jak pozdrowienie od tej Liany, która przez trzy lata nosiła w sobie ogromną odpowiedzialność i miłość, jak otwartą ranę i największy dar. Tamta Liana wiedziała, kim jest: oparciem, latarnią w rozkładzie dnia małego człowieka. Była potrzebna. Kobieta w czerwonym płaszczu miała swoją własną opowieść — swój kompromis między bólem przeszłości a wymaganiami teraźniejszości. Ale ten rytm, ta rutyna — „każdy wtorek” — były uniwersalnym językiem. Językiem obecności — mówiącym: „Jestem. Możesz na mnie liczyć. Jesteś istotny dokładnie w ten dzień i godzinę”. To był język, który Liana niegdyś znała biegle, a teraz już niemal zapomniała. Pociąg ruszył. Liana wyprostowała się, patrząc na swoje odbicie w czarnym szybie tunelu. Wysiadła na Polach Mokotowskich już pewna, iż jutro zamówi dwa identyczne teleskopy — niedrogie, ale solidne. Jeden dla Mai, drugi — z dostawą do domu — dla Marka. Kiedy go otrzyma, napisze SMS: „Markuś, to żebyśmy mogli patrzeć w to samo niebo, choćby z innych miast. Co powiesz na to, żeby w następny wtorek, o szóstej wieczorem, o ile będzie pogodnie, wspólnie popatrzeć na Wielką Niedźwiedzicę? Ustawmy zegarki. Ściskam, ciocia Lina”. Wjechała po schodach na powierzchnię, w zimne, świeże powietrze wieczornej Warszawy. Najbliższy wtorek już nie był pusty. Znowu został wyznaczony. Nie jako obowiązek, ale serdeczna umowa między dwojgiem bliskich ludzi, których łączy wdzięczność i cicha, nierozerwalna nić rodzinnych wspomnień. Życie toczyło się dalej. W jej kalendarzu wciąż były dni, których nie trzeba tylko przeżyć, ale można je zarezerwować. Zarezerwować na cichy cud synchronicznego spojrzenia w niebo przez setki kilometrów. Dla pamięci, która już nie boli, ale ogrzewa. Dla miłości, która nauczyła się mówić na odległość — i dlatego stała się cichsza, mądrzejsza i silniejsza. KAŻDY WTOREK — dzień, kiedy znów jesteśmy blisko, mimo dzielących nas miast i lat.

Każdy wtorek Liana w pośpiechu schodziła do warsza...

polregion.pl 4 godzin temu W każdy wtorek Lidia pędziła do metra, ściskając w dłoni pustą plastikową reklamówkę. Była symbolem dzisiejszej porażki dwa długie godziny spędzone na bezcelowym błąkaniu się po galeriach handlowych i ani jednej sensownej idei na prezent dla chrześni...
Ferie w PRL-u. Pamiętasz jeszcze, jak wyglądały? Quiz ci przypomni!

Ferie w PRL-u. Pamiętasz jeszcze, jak wyglądały? Q...

gazeta.pl 4 godzin temu Masz ochotę na nostalgiczny quiz wiedzy, który przypomni ci jak wyglądały ferie w PRL-u? Doskonale trafiłeś! Dziś pytamy o to, czym żyły dzieci w czasie wolnym zimą przed laty. Ile punktów uda ci się zgarnąć?
– Spadaj stąd!!! Mówię ci – idź! Co się tu pałętasz?! – Klaudia Matwiejewna z hukiem postawiła na stole pod rozłożystą jabłonią wielki półmisek z gorącymi pierogami i popchnęła sąsiadującego chłopaka. – No już, wynocha! Kiedy twoja matka wreszcie zacznie się tobą interesować?! Leniusz! Chudy jak szczapa Szymek, którego nikt nie wołał po imieniu, bo wszyscy od dawna przyzwyczaili się do jego przezwiska Konik, rzucił spojrzenie na surową sąsiadkę i powlókł się do własnego ganku. Ogromny dom podzielony na kilka mieszkań był zamieszkany tylko częściowo. W rzeczywistości mieszkały tu dwie i pół rodziny: Pokotilowie, Semenowie i Karpenkowie – Kasia z Szymkiem. Ci ostatni właśnie byli tą „połówką”, z którą się specjalnie nie liczono i raczej ignorowano, póki nie zaszła jakaś nagła potrzeba. Kasia nie uchodziła za istotną osobę, więc nie warto było poświęcać jej czasu. Katarzyna oprócz syna nie miała nikogo – męża ani rodziców. Radziła sobie, jak umiała. Patrzono na nią z ukosa, ale specjalnie jej nie zaczepiano, czasem tylko przeganiano Szymka, zwanego nie inaczej jak Konikiem przez jego chude, długie ręce i nogi oraz dużą głowę, która jakby cudem trzymała się na cienkiej szyjce-łodyżce. Konik był bardzo niepozorny, lękliwy, ale wyjątkowo dobry. Nigdy nie przeszedł obojętnie obok płaczącego dziecka, zaraz próbując je pocieszyć – za co często obrywał od zatwardziałych matek, które nie życzyły sobie przy nim „Straszaka”. Kim był Straszak, Szymek nie wiedział do pewnego czasu. Potem mama dała mu książkę o dziewczynce Elżbiecie, i chłopak zrozumiał, skąd ta ksywka. Ale nie obraził się ani trochę. Szymek uznał, iż wszyscy, którzy nazywają go tak samo, czytali tę książkę, czyli wiedzą, iż Straszak był mądry i dobry, wszystkim pomagał, a na koniec sam został władcą pięknego miasta. Kasia, z którą podzielił się swoimi przemyśleniami, nie wyprowadzała go z błędu – uznała, iż lepiej, by dziecko myślało dobrze o ludziach, niż mieliby poznać gorzką prawdę. Bo na świecie tyle zła – i jej syn jeszcze nałyka się go pełnymi łyżkami. Niech przynajmniej z dzieciństwa się cieszy… Syna Kasia kochała ponad wszystko. Wybaczyła ojcu Szymka jego lekkomyślność i zdradę, jeszcze w szpitalu pogodziła się z losem i zgasiła położną, która coś bąkała o tym, iż chłopak przyszedł na świat „nie taki”. – Wymyślajcie dalej! Mój syn jest najpiękniejszy na świecie! – A któż się kłóci?! Mądrym, to tylko nie będzie… – To jeszcze zobaczymy! – głaskała twarzyczkę syna i płakała. Przez dwa lata nieustannie woziła Szymka po lekarzach i wymogła, by zajęli się nim poważnie. Jeździła do miasta, trzęsąc się w zdezelowanym autobusie i mocno tuląc opatulanego po brwi malucha. Na współczujące spojrzenia nie zwracała uwagi – jeżeli ktoś próbował ją pocieszać czy radzić, zamieniała się w wilczycę: – Swoje oddaj do domu dziecka! Nie? To i twoje rady mnie nie obchodzą! Sama wiem, co robić! Do drugiego roku życia Szymek wyrównał się, przytył i nie różnił się już rozwojem od innych dzieci, choć urodziwy nie był. Duża, trochę spłaszczona głowa, cienkie rączki i nóżki oraz wychudzenie, z którym Kasia walczyła wszelkimi możliwymi sposobami. Ograniczając sobie wszystko, synowi dawała, co najlepsze, i odbiło się to na jego zdrowiu. Choć wyglądał mizernie, lekarzy przestał martwić – tylko kiwali głowami, patrząc, jak drobna, jak leśny elf, Kasia tuli swojego Konika. – Takich matek na palcach jednej ręki! Dawało się mu orzeczenie o niepełnosprawności, a teraz? Popatrzcie, chłopak jak ze stali! Mądrala! – Tak! Mój chłopiec jest właśnie taki! – My nie o chłopcu, Kasiu! O tobie! Jesteś prawdziwą bohaterką! Kasia wzruszała ramionami – nie rozumiała, za co ją tak chwalą. Czy matka nie powinna kochać syna i dbać o niego? Jaki w tym wyczyn? Wszystko jest, jak powinno! Po prostu robi, co do niej należy. Gdy Szymek miał iść do pierwszej klasy, czytał już, pisał i liczył, ale trochę się jąkał, co czasem przekreślało wszystkie talenty. – Szymonku, już wystarczy! Dziękuję! – przerywała mu nauczycielka i przekazywała czytanie komu innemu. Potem skarżyła się w pokoju nauczycielskim, iż chłopak jest świetny, ale nie sposób go słuchać przy czytaniu czy odpowiedzi przy tablicy. Na szczęście dla Szymka, ta pani wytrzymała w szkole dwa lata – wyszła za mąż i poszła na urlop macierzyński, a klasę przekazano innej. Maria Iljina była starszą panią, ale temperamentu i miłości do dzieci nie straciła. gwałtownie zrozumiała, kim jest Konik, pogadała z Kasią, odesłała do dobrego logopedy, a Konik dostawał zadania pisemne. – Masz tak ładny charakter pisma! Miło się czyta! Szymek rozkwitał od takich słów, a Maria Iljina czytała głośno jego odpowiedzi, podkreślając, jak utalentowanego ma ucznia. Kasia płakała z wdzięczności, gotowa całować dobre ręce, które mimochodem podarowały jej synkowi odrobinę czułości, ale Maria Iljina gwałtownie ucinała wszelkie podziękowania. – A pani zgłupiała?! To moja praca! A chłopak cudowny! Wszystko mu się uda – zobaczycie! Do szkoły Szymek zawsze biegł podskakując – co bardzo bawiło sąsiadów. – O! Nasz Konik poleciał! Czas i nam się zbierać! Boże, jak przyroda mogła tak dziecko skrzywdzić? Po co ona go zatrzymała? Co sądzą o niej i synu sąsiedzi, Kasia oczywiście wiedziała. Ale nie lubiła się kłócić – uważała, iż jeżeli Bóg dał komuś tak kamienne serce, to „po ludzku” być nie zmusi. Więc nie warto tracić czasu w roztrząsanie, dlaczego ludzie bywają tacy – lepiej poświęcić go czemuś pożytecznemu: uporządkować dom albo posadzić jeszcze jedną różę pod gankiem. Wielkie podwórko, z grządkami pod każdym oknem i własnym sadem z tyłu, nikt choćby nie zasłaniał – obowiązywała niepisana zasada: „placyk” przed gankiem należy do tego, kto tam mieszka. Placyk Kasi był najpiękniejszy – kwitły róże, rosł ogromny krzak bzu, a schodki wykładane były kawałkami płytek uratowanych z remontu domu kultury. Kierownik domu śmiał się z prośby Kasi o „śmieci”, ale się zgodził, więc Kasia, pożyczywszy taczki od sąsiadów, cały dzień wybierała najładniejsze kawałki kafli. Potem z dumą przetoczyła się przez całe osiedle, pchając taczkę, w której dumnie siedział Konik. – Po co jej ten gruz? – dziwiły się sąsiadki. Ale za parę tygodni już się zachwycały, widząc, co wyczarowała Kasia z tych niepotrzebnych nikomu odłamków… Nigdy nie była w muzeum, nie widziała greckich fresków ani bizantyjskich świątyń, ale jej smak bezbłędnie podpowiedział, jak ma to wyglądać. I schody wykładane kaflami stały się prawdziwym dziełem sztuki, podziwianym przez całe osiedle. – Zobacz tylko! Toż to arcydzieło! Kasia nie reagowała na podziw sąsiadek. Jedyne liczące się dla niej słowa pochodziły od syna: – Mamo, jak tu pięknie… Szymek, siedząc na schodku, wodząc palcem po kolorowych płytkach, marzył z euforii – a Kasia znów płakała. Bo jej syn był szczęśliwy. A powodów do euforii nie miał wielu w życiu: w szkole go pochwalą albo mama upichci coś pysznego, przytuli i szepnie: jesteś taki mądry i dobry. Ot, i wszystkie szczęścia. Przyjaciół Konik miał niewielu, bo za chłopcami nie nadążał, a wolał czytać niż grać w piłkę. Dziewczyn nie dopuszczano do niego choćby na krok – zwłaszcza sąsiadka Klaudia, która miała trzy wnuczki: pięć, siedem i dwanaście lat. – choćby nie zbliżaj się do nich! – groziła pięścią Konikowi. – To nie dla ciebie dziewczynki! Co działo się w jej głowie pełnej trwałej ondulacji, pozostawało tajemnicą, ale Kasia nakazała Szymkowi trzymać się z dala od Klaudii i jej wnuczek. – Po co ją denerwować? Jeszcze się rozchoruje… Konik posłusznie słuchał i unikał sąsiadki jak ognia. I choćby tamtego dnia, gdy Klaudia szykowała się na wielkie rodzinne święto, tylko przechodził obok, nie myśląc o przyłączaniu się do zabawy. – O, grzechy moje ciężkie! – mruknęła Klaudia, przykrywając półmisek wyszywanym ręcznikiem. – Jeszcze powiedzą, iż jestem sknera! Czekaj tu! Wybrała parę pierogów i pobiegła za nim. – Trzymaj! I żeby mi cię na podwórku nie było! Mamy święto! Siedź grzecznie u siebie, aż mama wróci z pracy! Zrozumiałeś? Szymek skinął głową – zgadzając się i dziękując za pierogi, ale Klaudii nie było już na nim zależało. Za chwilę miały nadjechać dzieci, przyjechać wnuki, rodzina, czas siadać do stołu, a jeszcze tyle do zrobienia. Urodziny najmłodszej, ukochanej wnuczki – Zosi – Klaudia chciała uczcić z rozmachem. A syn sąsiadki, mizerny, wielkogłowy Szymek-Konik, w ogóle nie był jej potrzebny! Po co straszyć dzieci tym wyłupiastym chłopakiem! Potem będą mieli koszmary! Klaudia westchnęła, przypominając sobie, jak odradzała sąsiadce zostawienie dziecka. – Dokąd ci, Kaśka, z tym dzieckiem?! Po co?! Drogi mu nie dasz. Znieprawi się, zginie pod płotem! – Widzisz mnie kiedyś z kieliszkiem? – odburknęła Kasia. – To o niczym nie świadczy! Od takich bied jak twoje – jedna droga! Twoi rodzice nic ci nie dali, twojemu dziecku też nic nie dają! Nie wiesz, co to być matką! Po co twojemu dziecku się męczyć? Oddaj go, póki możesz! – A co jeszcze powinnam zrobić?! Jak ci nie wstyd! Sama matka jesteś! – Ty mi się nie wstydź! Swoje dzieci wychowałam sama. Co ty mu dasz? Nic! To się zastanów! Kasia przestała się wtedy z Klaudią witać – chodziła obok z dumą, niosąc swój wielki, trochę niekształtny, dziwnego kształtu brzuch i nie patrzyła w stronę sąsiadki. – A na co się na mnie gniewasz, głupia? Przecież ci dobrze radzę! – kręciła głową Klaudia. – Twoje dobro cuchnie! A ja mam mdłości! – odburknęła Kasia, głaszcząc brzuch, uspokajając nieznanego jeszcze Konika. – Nie bój się, maluszku! Nikt cię nie skrzywdzi! O tym, co i kto miał odwagę przez niecałe osiem lat życia Szymka, chłopak nie mówił mamie nigdy. Żałował jej… jeżeli bardzo skrzywdzili – płakał po cichu w kąciku, ale nie mówił. Wiedział, iż mamę zaboli mocniej niż jego. Krzywda spływała po nim jak po kaczce, bez goryczy i złości. Czyste łzy dziecka dokładnie wypłukiwały ją z duszy Szymka, i już po pół godzinie choćby nie pamiętał, kto i co mu powiedział, żal mu tylko było dziwnych dorosłych, którzy nie rozumieli prostego. Bez żalu żyje się lżej… Klaudii Matwiejewnej Szymek dawno się nie bał, ale nie pałał też sympatią. Za każdym razem, gdy groziła mu palcem i mówiła coś przykrego, Szymek uciekał, by nie widzieć jej złych oczu i nie słuchać ostrych jak brzytwa słówek. Gdyby zapytać go o to wszystko, Klaudia bardzo by się zdziwiła. Bo Szymek jej współczuł – z całego serca, jak tylko on umiał. Szkoda mu było kobiety, która marnuje swoje chwilki na złość. A chwilki Szymek cenił ponad wszystko – zrozumiał już dawno, iż nic na świecie cenniejszego nie ma. Wszystko można odzyskać, naprawić, ale nie czas. – Tik-tak! – powie zegar. I koniec… Nie ma już chwili! Chwytaj – nie złapiesz! Znikła… I nie wróci już nigdy, nie kupisz za żadne pieniądze i nie poprosisz w zamian za najpiękniejszy papierek po cukierku. Tylko dorośli jakoś tego nie pojmują… Siedząc na parapecie swojego pokoju, Szymek jadł pieroga i patrzył, jak po łące za domem gonią się wnuczki Klaudii i dzieci zebrane na urodziny Zosi. Solenizantka biegała jak kolorowy motyl w różowej sukience, a Szymek patrzył na nią zahipnotyzowany, wyobrażając ją sobie raz jako księżniczkę, raz wróżkę z baśni. Dorośli świętowali przy dużym stole koło ganku Klaudii, a dzieci po zabawie w pobliżu ruszyły grać w piłkę aż pod stary studzien – na większą łąkę. Szymek, gdy tylko dzieciarnia pobiegła, domyślił się, dokąd – i pognał do sypialni mamy. Z tamtego okna łąka była jak na dłoni i długo podziwiał zabawę, klaszcząc i ciesząc się razem z dzieciakami, aż zaczęło się ściemniać. Niektóre dzieci poszły do rodziców, inne zaczęły nową zabawę. Tylko dziewczynka w różowej sukience kręciła się koło starej studni, przyciągając uwagę Konika. Wiedział, iż przy studni jest niebezpiecznie – mama nie raz ostrzegała, by nie podchodzić. – Tam zrąb jest zbutwiały, a choć studni od dawna nikt nie używa, to woda tam jest. Wpadniesz – koniec! choćby nie krzykniesz – nikt nie usłyszy! Zrozumiałeś? Nie podchodź tam, synku! – Nie będę! Moment, gdy Zosia poślizgnęła się i znikła z pola widzenia, Konik przegapił – zapatrzony na chłopaków dyskutujących w kółku. Chłopcy rozbiegli się po łące, a Szymek zaczął szukać różowej plamki – aż zamarł z przerażenia. Zosi na łące nie było… Wypadł na ganek, wystarczyło mu chwili, by zrozumieć – Zosi nie było także przy stole. Czemu nie przyszło mu do głowy wołać dorosłych – nie potrafił później wyjaśnić. Po prostu zleciał ze schodów i pognał na tyły domu, choćby nie słysząc, jak oburzona krzyknęła Klaudia: – Komu mówiłam – siedź w domu?! Bawiące się dzieci w ogóle nie zauważyły, iż Zosi brakuje. Także nie zauważyły, jak Szymek podbiegł do studni, zobaczył daleko w dole coś jasnego i krzyknął: – Przyciśnij się do brzegu! Bał się trącić dziewczynkę, więc położył się na brzegu studni, zwiesił nogi i, obcierając brzuch na zbutwiałych kłodach, zanurzył się w ciemność. Do studni Szymek wskoczył, wiedząc, iż Zosi czas leci na minuty. Pływać nie umiała… To Szymek wiedział, bo nie raz próbował z nią na płytkiej wodzie na lokalnej plaży – przy babci Klaudii, która sarkała na Szymka i próbowała nauczyć wnusię pływać. Nie nauczyła, a Zosia bała się Szymka przez babcię. Ale dowcipem losu, właśnie on, Szymek, tymi chudymi ramionami, wyciągnął ją z wody. – Nic się nie bój, jestem tu! – obejmując Zosię za szyję, jak uczyła mama. – Trzymaj się, a ja będę krzyczał! Ręce mu ślizgały się po śliskich kłodach, Zosię wciągało na dno, ale Szymek zdołał nabrać powietrza i wrzasnąć: – Pomocy! Nie wiedział, czy go ktoś usłyszy, czy wystarczy mu sił, czy dorosły przyjdzie na czas… Wiedział tylko, iż śmieszna dziewczynka w różowej sukience powinna żyć – bo przecież piękna na świecie i tak jest niewiele. Usłyszeli go dopiero po chwili. Klaudia, niosąc talerz z gęsią, zaczęła szukać wzrokiem wnuczki i zamarła: – Gdzie jest Zosia?! Goście pod wpływem nie zrozumieli od razu, czego chce przerażona gospodyni, ale ona wrzasnęła tak, iż na nogi poderwali się i ci, którzy przechodzili ulicą. A Konik zdołał jeszcze raz, coraz słabszy, krzyczeć to słowo, które powinno być usłyszane: – Mamo… A Kasia, wracając z pracy, przyspieszyła kroku, jakby przeczuwała, iż musi biec co sił… Wpadła na podwórko w momencie, gdy Klaudia chwyciła się za serce i osunęła na schody jej ganku. Rozbawiona nie wiedziała, co się dzieje – popędziła na tył domu, gdzie zwykł bawić się Szymek, i usłyszała głos syna. – Jestem tutaj, synku! Domyślić się, skąd dobiegł głos, nie musiała – od lat bała się starej studni i bezskutecznie prosiła, by ją zasypać – nikt jej nie słuchał… Nie było czasu w myślenie. Kasia pobiegła po linę do suszenia, wybiegła na ganek, zawołała: – Za mną! Trzymajcie mnie! Na szczęście zięć Klaudii był na tyle trzeźwy, żeby gwałtownie obwiązać Kasię liną: – Dawaj! Ja cię trzymam! Zosię wyłowiła od razu – dziewczynka rzuciła jej się na szyję i natychmiast zwiotczała. Kasię trzęsło z przerażenia. Szymka długo nie mogła znaleźć… Szukała rozpaczliwie, jak wtedy, gdy bała się o jego życie, chcąc dać mu je po raz pierwszy. Wreszcie trafiła na coś cienkiego w wodzie – raptownie wyciągnęła syna, nie myśląc nawet, czy oddycha. Wykrzyczała: – Ciągnijcie! Wychodząc nad wodę, usłyszała ciche: – Mamo… Po dwóch tygodniach w szpitalu Szymek wrócił do domu jako bohater. Zosię wypisano szybciej – nałykawszy się wody, była cała. Szymek miał połamany nadgarstek i długo dochodził do siebie, ale mama była przy nim, a strach o Zosię, która odwiedzała go z rodzicami, minął. Szymek cieszył się, iż wróci do książek i ukochanego kota. – Kochany chłopcze! Gdyby nie ty… – płakała Klaudia, obejmując opalonego Szymka – mogę ci dać wszystko, co zechcesz! – Ale po co? – Szymek wzruszył ramionami. – Zrobiłem, co trzeba. Czy nie jestem facetem? Klaudia nie wiedziała, co odpowiedzieć – po prostu przytuliła chłopaka, jeszcze nie wiedząc, iż ten chudy, niezręczny Szymek, który już zawsze zostanie Konikiem, za kilka lat wyprowadzi wóz pancerny pełen rannych spod ostrzału. A potem dopilnuje, by każdy z nich w bólu dostał pomoc, jak kiedyś on, płacząc za mamą… A na pytanie – czemu to robi, skoro jemu robiono inaczej – Konik powie krótko: – Jestem lekarzem. Tak trzeba. Trzeba żyć. Tak jest słusznie! *** Drodzy Czytelnicy! Matczyna miłość naprawdę nie zna granic. Katarzyna, mimo wszelkich trudności i uprzedzeń, kochała Szymka bezgranicznie. Jej wiara i troska pomogły mu się rozwinąć i być dobrym człowiekiem. To przypomnienie o niezwyciężonej sile rodzicielskiej miłości. Prawdziwy bohater jest w duszy: Szymek, „niepozorny” na zewnątrz, stał się bohaterem, gdy rzucił się ratować dziewczynkę ze studni. To jego czyn, a nie wygląd, zdefiniował, kim był. Pokazuje, iż dobro, odwaga i wrażliwość są prawdziwymi oznakami wielkości. Sąsiedzi, którzy z pogardą traktowali Kasię i jej syna, musieli uznać ich wartość po bohaterskim czynie Szymka. Ta historia podkreśla, iż uprzedzenia znikają wobec prawdziwych cnót, a najwyższą lekcją jest umieć wybaczyć, nie mieć żalu i działać słusznie mimo niesprawiedliwości. Jak powiedział Szymek: „Jestem lekarzem. Tak trzeba. Trzeba żyć. Tak jest słusznie!” Ta historia inspiruje nas, by pamiętać, iż człowieczeństwo i współczucie zawsze pokonują obojętność i złość, a prawdziwe piękno płynie z wnętrza. Zachęcamy do refleksji: Czy wierzycie, iż dobro, mimo przeciwności, zawsze znajduje swoją drogę i zmienia świat na lepsze? Jakie sytuacje z waszego życia potwierdzają, iż pozory mylą, a prawdziwe bogactwo człowieka tkwi w duszy? **Matka, która walczyła o syna – historia Szymka Konika. O tym, jak pogardzany chłopiec został bohaterem i uratował życie, pokazując, iż prawdziwa wartość tkwi w sercu, a nie w wyglądzie. Opowieść o sile matczynej miłości, odwadze i sile przebaczenia.**

– Spadaj stąd!!! Mówię ci – idź! Co się tu pałętas...

naszkraj.online 4 godzin temu Idź stąd! Słyszysz, co mówię? Idź! Co się tu pałętasz?! Krystyna Matysiakowa z hukiem postawiła na stole pod rozłożystą jabłonią wielką miskę gorących, parujących jeszcze drożdżówek i odepchnęła sąsiedzkiego chłopaka. No ruszaj się! Kiedy twoja matka...
List do Świętego Mikołaja, czyli jak Denis znalazł zgubę w śniegu i spełnił dziecięce marzenia małego Szymka z ulicy Mickiewicza 97

List do Świętego Mikołaja, czyli jak Denis znalazł...

naszkraj.online 4 godzin temu List w śniegu Damian szedł przez ośnieżony chodnik powoli, a pod butami skrzypiał śnieg jak w dzieciństwie. Wydawało mu się, iż czas płynie tu inaczej, miękko i trochę wstecz. W głowie migały obrazy z dawnych zim: zjeżdżanie z górki...
Okazja Cenowa (Botanicals) – 10349 Wesołe roślinki

Okazja Cenowa (Botanicals) – 10349 Wesołe roślinki...

faniklockow.pl 4 godzin temu Na Amazonie pojawiła się właśnie promocja na zestaw: 10349 Wesołe roślinki. Możecie go tam teraz zamówić z 47% rabatem. Czyli za 45 zł. (Historycznie najtaniej!) Ofertę znajdziecie tutaj: Amazon Powyższe linki to tzw. linki afiliacyjne. Dzięki nim uz...
Dzika podróż po parkach narodowych z ilustracjami Mizielińskich

Dzika podróż po parkach narodowych z ilustracjami ...

krakow.pl 4 godzin temu Nowohuckie Centrum Kultury zaprasza na wystawę ilustracji Aleksandry i Daniela Mizielińskich pt. „Którędy do Yellowstone? Dzika podróż po parkach narodowych”, prezentowaną w ramach Festiwalu Teatrów dla Dzieci. Ekspozycja przenosi odwiedzających w św...
Okazja Cenowa (Creator) – 31170 Dzikie zwierzęta: różowy flaming

Okazja Cenowa (Creator) – 31170 Dzikie zwierzęta: ...

faniklockow.pl 4 godzin temu Na Amazonie pojawiła się właśnie promocja na zestaw: 31170 Dzikie zwierzęta: różowy flaming. Możecie go tam teraz zamówić z 41% rabatem. Czyli za 64.99 zł. Ofertę znajdziecie tutaj: Amazon Powyższe linki to tzw. linki afiliacyjne. Dzięki nim uzyskuj...
Okazja Cenowa (Technic) – 42173 Szary hipersamochód Koenigsegg Jesko Absolut

Okazja Cenowa (Technic) – 42173 Szary hipersamochó...

faniklockow.pl 4 godzin temu Na Amazonie pojawiła się właśnie promocja na zestaw: 42173 Szary hipersamochód Koenigsegg Jesko Absolut.Możecie go teraz tam zakupić z 35% rabatem w porównaniu do ceny katalogowej. Czyli za 149.99 zł. Ofertę znajdziecie tutaj: Amazon Powyższe linki d...
„Mapy. Obrazkowa podróż po lądach, morzach i kulturach świata”

„Mapy. Obrazkowa podróż po lądach, morzach i kultu...

krakow.pl 4 godzin temu W ramach Festiwalu Teatrów dla Dzieci w Nowohuckim Centrum Kultury zaprezentowana zostanie wystawa ilustracji Aleksandry i Daniela Mizielińskich – twórców kultowej książki „Mapy. Obrazkowa podróż po lądach, morzach i kulturach świata”. To zaproszenie...
Mama zawsze ma rację

Mama zawsze ma rację

newsempire24.com 5 godzin temu Jadwiga, ten twój Kacper mi po prostu nie gra, wydała surowy werdykt mama po krótkim spotkaniu z narzeczonym córki. Posłuchaj, Jadwiga, i przynajmniej zapytaj, co w nim się nie podoba (zdarza się, iż ktoś po prostu nie przypada do...
Jak można być taką matką? Porzuciła swojego 4-letniego synka w domu dziecka, bo nie chciała go leczyć – na szczęście znalazł prawdziwy dom u Oli, mojej przyjaciółki, która mimo własnych przeżyć dała mu szansę na szczęście

Jak można być taką matką? Porzuciła swojego 4-letn...

newsempire24.com 5 godzin temu Jak ziemia może nosić takie matki! Odesłała swoje własne dziecko do domu dziecka, bo nie chciała go leczyć, a chłopczyk miał zaledwie cztery lata. Moja najbliższa przyjaciółka to Wanda. Znamy się od ponad trzydziestu lat. Jest cudowną osobą i...
Na weselu syn obraził matkę nazywając ją “zadupiasz” i “żebraczką”, a ona chwyciła mikrofon i wygłosiła przemówienie…

Na weselu syn obraził matkę nazywając ją “zadupias...

newsempire24.com 6 godzin temu Na weselu syn nazwał matkę złodziejką i żebraczką, kazał jej wyjść. Ona jednak chwyciła mikrofon i rozpoczęła przemowę Stanisława Kowalska stała w progu pokoju, ledwie otwierając drzwi, żeby nie przeszkadzać, a jednocześnie nie przegapić ważnego mome...
1/35 Type HY Commercial Van – AK-Interactive

1/35 Type HY Commercial Van – AK-Interactive

kfs-miniatures.com 6 godzin temu 1/35 Citroën Type HY Commercial Van AK Interactive – AK35035 Odnoszę wrażenie – być może mylne – iż ten model przeszedł trochę...
Zauważywszy psa leżącego przy ławce, ruszył w jego stronę. Jego wzrok padł też na porzuconą niedbale przez Natalię smycz.

Zauważywszy psa leżącego przy ławce, ruszył w jego...

twojacena.pl 7 godzin temu Dostrzegłszy psa leżącego przy ławce, rzucił się ku niemu. Wzrok jego padł również na porzuconą niedbale przez Natalię smycz. Gdy tylko ujrzał zwierzę w pobliżu drewnianej ławki, podszedł szybko. W oddali dostrzegł także rzemień, który jego żona odrz...
A to słoiczek do czego służy, kochanie? Dziecko choćby nie podniosło wzroku. – Żeby kupić tort dla dziadka… on nigdy nie miał swojego. Powiedziało to z taką czystą, prawdziwą powagą, iż mamie aż ścisnęło się gardło, zanim w pełni zrozumiała, co naprawdę słyszy. Na stole leżała tylko drobna suma i kilka monet, które układał starannie, jakby to był prawdziwy skarb. Nie pieniądze ją wzruszyły… A serce tego dziecka, które jeszcze nie rozumiało cen, ale wiedziało, czym jest wdzięczność. Dziadek miał urodziny za tydzień. Człowiek o zniszczonych dłoniach, milczący, przyzwyczajony do dawania, nieoczekujący niczego w zamian. Nigdy o nic nie prosił. Ale kiedyś, niemal żartem, powiedział: – Nigdy nie miałem tortu tylko dla siebie… Słowa, które dla dorosłego są tylko przelotną uwagą. Dla dziecka stały się misją. Od tamtej pory: – zbierał drobne zamiast je wydawać; – nie kupował sobie słodyczy po szkole; – sprzedał dwie swoje rysunki; – a każdego wieczoru wrzucał kolejną monetę do słoiczka, który dzwonił od nadziei. Przyszła niedziela, dzień urodzin. Na stole – zwyczajny tort ze sklepu. Krzywo włożona świeczka. Dziecko drżące z emocji. I dziadek, który złamał się w tamtej chwili. Nie zapłakał z powodu smaku. Ani z powodu wielkości tortu. Ani z powodu ceny. Zapłakał, bo po raz pierwszy w życiu… ktoś pomyślał o nim z miłością, tak małą z pozoru, a tak nieskończoną w środku. Bo czasem największy gest mieści się w najmniejszej skarbonce. A prawdziwa miłość przychodzi od tego, kto ma najmniej… ale czuje najwięcej.

A to słoiczek do czego służy, kochanie? Dziecko ch...

polregion.pl 7 godzin temu A to słoiczek na co, kochanie? Dziewczynka choćby nie podniosła wzroku. Na tort dla dziadka On nigdy nie miał własnego. Wypowiedziała to z taką dziecięcą, czystą powagą, iż w gardle matki natychmiast stanęła gula zanim jeszcze w pełni zrozumiała,...
Rodzice walczą o brak drzemki w przedszkolu. Psycholożka: Pojawia się łańcuszek konsekwencji

Rodzice walczą o brak drzemki w przedszkolu. Psych...

gazeta.pl 7 godzin temu - o ile dziecko chodzi do przedszkola na 8-8:30, to powinno zasypiać najpóźniej ok. 20-21, aby rano być wyspane. o ile ten czas przesuwa się do 22, a choćby do 23 i później, to trudno o domknięcie normy dobowej. Dziecko zaczyna...
Zakaz ekranów w przedszkolach. A w programie? Dziecko ma być kompetentne cyfrowo

Zakaz ekranów w przedszkolach. A w programie? Dzie...

newsweek.pl 7 godzin temu Ministerstwo Edukacji Narodowej najpierw inwestuje w nowe technologie w przedszkolach, a teraz zapowiada zakaz ekranów. — To się nie uda. Ekrany są częścią naszego życia i tak już będzie — mówią specjaliści.
Jedna zapałka, a choćby najlepsi załamują nad nią ręce. Czy znajdziesz rozwiązanie?

Jedna zapałka, a choćby najlepsi załamują nad nią ...

gazeta.pl 16 godzin temu Zagadki matematyczne z zapałkami od lat przyciągają uwagę osób, które lubią krótkie, ale sprytne łamigłówki. Jedno niewielkie przesunięcie potrafi całkowicie zmienić sens równania i dać dużą satysfakcję z rozwiązania.
Trauma dziecięca na jednym filmiku. "Rodzice, bądźcie uważni"

Trauma dziecięca na jednym filmiku. "Rodzice, bądź...

mamadu.pl 16 godzin temu Trauma dziecięca nie zawsze jest jednym dramatycznym wydarzeniem. Częściej jest skutkiem dorastania w środowisku pełnym napięcia, niepewności i konieczności ciągłego dostosowywania się do dorosłych. Jedna z rolek opublikowanych w mediach społeczności...
Kobieta urodziła cudze dziecko. Zszokowana para pozywa klinikę in vitro. "Brak pokrewieństwa"

Kobieta urodziła cudze dziecko. Zszokowana para po...

gazeta.pl 16 godzin temu Para z Orlando na Florydzie pragnęła zostać rodzicami. Dzięki klinice in vitro ich marzenie się spełniło. Niestety, doszło do pomyłki. Okazało się, iż dziecko, które urodziła kobieta, nie jest ich.
Zaproponowałam mamie, by zamieszkała z nami na miesiąc po narodzinach dziecka, a ona postanowiła wprowadzić się na rok i przyprowadzić tatę

Zaproponowałam mamie, by zamieszkała z nami na mie...

polregion.pl 17 godzin temu Trzy noce z rzędu nie śpię. Sumienie kąsa mnie jak głodne zwierzę, nie dając ani chwili wytchnienia. Czuję, jakbym stała na krawędzi przepaści, rozdarta między poczuciem obowiązku a własnym strachem. Wszystko przez to, iż jestem w ósmym miesiącu ciąż...
Najważniejsze w życiu: Temperatura u Lary nagle wzrosła do 40,5°C, pojawiły się drgawki i utrata przytomności — dramatyczna walka Iry o oddech córki, rozpaczliwy telefon na 112, omyłkowa wiadomość dla Maksima i desperacki rajd przez nocną Warszawę do szpitala dziecięcego, gdzie każda sekunda rozdzierała ich serca między nadzieją a strachem o los dziecka.

Najważniejsze w życiu: Temperatura u Lary nagle wz...

naszkraj.online 17 godzin temu Najważniejsze Temperatura u Zosi podskoczyła nagle. Termometr wskazał 40,5°, a niemal natychmiast zaczęły się drgawki. Ciało dziewczynki wygięło się gwałtownie, aż Agnieszka zamarła na chwilę, nie dowierzając własnym oczom, a potem rzuciła się do cór...
„– Wynocha stąd!!! Mówię ci – idź sobie! Co się tu szlajasz?! – Klaudia Matwiejewna z hukiem postawiła na stole pod rozłożystą jabłonią wielki półmisek gorących pierogów i odepchnęła sąsiadującego chłopaka. – Idź stąd, słyszysz?! Kiedy twoja matka wreszcie zacznie się tobą interesować?! Obibok!” Chudy jak patyk Sanek, którego nikt nie wołał po imieniu, bo wszyscy od dawna mówili na niego Konik, rzucił spojrzenie na surową sąsiadkę i powlókł się do swojego ganku. Ogromny, przedwojenny dom, podzielony na kilka mieszkań, zamieszkiwały adekwatnie tylko dwie i pół rodziny: Pokotylowie, Semonowie oraz Karpenkowie – Kasia z Saniem. Ci ostatni byli właśnie tą „połówką”, z którą nikt szczególnie się nie liczył i których woleli ignorować, dopóki nie pojawiała się jakaś pilna potrzeba. Kasia nie była traktowana jak ważna osoba, więc nikt nie marnował na nią czasu. Katarzyna, prócz syna, nie miała nikogo. Ani męża, ani rodziców. Radziła sobie sama, jak potrafiła. Ludzie patrzyli na nią z ukosa, ale szczególnie nie dokuczali – od czasu do czasu tylko przeganiali Sanka, którego nazywali Konikiem ze względu na jego chude, długie ręce i nogi oraz wielką głowę, która jakimś cudem utrzymywała się na cienkiej szyi-patykowatej łodyżce. Konik był strasznie niepozorny, bojaźliwy, ale bardzo dobry. Nie mógł minąć płaczącego dziecka, od razu biegł pocieszać, za co często obrywał od stanowczych mamusiek, które nie życzyły sobie, by taki „Straszydło” kręcił się blisko ich pociech. Kim jest Straszydło, Sanek długo nie wiedział, aż mama podarowała mu książkę o dziewczynce o imieniu Eliza i chłopcu słomianym Strachu, i wtedy chłopiec zrozumiał, dlaczego ludzie tak go nazywają. Ale nie miał im tego za złe. Sanek uznał bowiem, iż skoro nazywają go Straszydło, to znaczy, iż czytali tę książkę – a przecież Straszydło było dobre, rozumne i wszystkim pomagało, a później zostało choćby władcą pięknego miasta. Kasia, której syn opowiedział o swoich wnioskach, nie poprawiła go – uznała, iż w tym nie ma nic złego, jeżeli chłopiec myśli o ludziach trochę lepiej, niż są naprawdę. Na świecie przecież tyle zła, a jej syn jeszcze tego zła nałyka się z czasem aż nadto… Niech więc choć dzieciństwo ma radosne, myślała. Swojego syna Kasia kochała bezgranicznie. Wybaczywszy tatusiowi Sanka jego lekkomyślność i zdradę, przyjęła swój los na ręce jeszcze w szpitalu i stanowczo uciszyła położną, która mówiła coś o tym, iż dziecko „nie takie”. – Wymyślajcie dalej! To najpiękniejszy chłopczyk na świecie! – Kto się kłóci… Ale mądry to on raczej nie będzie… – To się jeszcze zobaczy! – głaskała twarzyczkę synka i płakała. Przez pierwsze dwa lata woziła Sanka po lekarzach i w końcu doprowadziła do tego, iż chłopcem zajęto się na poważnie. Targała go do miasta, trzęsącym się starym autobusem, mocno tuliła szczelnie opatulonego synka. Na litościwe spojrzenia nie zwracała uwagi, a jeżeli ktoś próbował ją przypadkiem pocieszyć lub udzielić rady, zamieniała się w prawdziwą wilczycę: – Swoje dziecko oddaj do domu dziecka! Nie? No to nie potrzebuję twoich porad! Sama wiem, co robić! Do dwóch lat Sasek wyprostował się, nabrał ciała i nie różnił się już prawie niczym od innych dzieci. Przystojniakiem nie był, co prawda: duża, nieco spłaszczona głowa, cienkie rączki i nóżki oraz chudość, z którą Kasia walczyła na wszelkie dostępne sposoby… Ograniczała siebie, byle Sankowi dać wszystko, co najlepsze, co musiało odbić się na jego zdrowiu. Mimo wyglądu, lekarze przestali się nim niepokoić, tylko kręcili z podziwem głowami, widząc, jak delikatna jak leśny elf Kasia tuli swojego Konika. – Takie matki na palcach jednej ręki się policzy… Dziecko, któremu groziła niepełnosprawność! A teraz – patrzyć na niego to sama duma! Mądry chłopak! – Właśnie! Mój chłopak taki jest! – Nie o chłopaku rozmawiamy, Kasiu kochana! O tobie! Mądra jesteś i już! Kasia wzruszała ramionami, nie mogąc zrozumieć, za co ją chwalą. Czy matka nie powinna kochać syna i dbać o niego? Przecież wszystko jest tak, jak trzeba! Robi, co do niej należy. Kiedy przyszła pora, by Sasek poszedł do pierwszej klasy, umiał już czytać, pisać i liczyć, ale lekko się jąkał. Często niweczyło to jego talenty. – Sasek, starczy, dzięki! – ucinała go pani, oddając komuś innemu prawo czytania. Potem w pokoju nauczycielskim narzekała, iż „chłopiec na medal, ale wysłuchać go przy tablicy czy podczas czytania to katorga”. Na szczęście dla Saska, wytrzymała w szkole tylko dwa lata. Wyszła za mąż i poszła na urlop macierzyński. Klasę Sasanka przejęła inna nauczycielka. Maria Iliniwna była już damą w latach – nie straciła energii i kochała dzieci jak na początku swojej pracy. Kim jest Konik, zorientowała się szybko. Pogadała z Kasią, skierowała ją do dobrego logopedy, a Saska prosiła o oddawanie prac pisemnych. – Tak pięknie piszesz, Sasek! Aż przyjemnie czytać! Konik rozkwitał od takich pochwał, a Maria Iliniwna czytała na głos jego odpowiedzi, za każdym razem podkreślając, jakiego zdolnego ucznia ma. Kasia płakała z wdzięczności i była gotowa całować ręce, które tak mimochodem dają jej synowi serce, ale Maria Iliniwna ucinała wszelkie próby podziękowań: – Wy chyba żartujecie! To moja praca! A chłopiec – cudowny! Wszystko się wspaniale ułoży, zobaczycie! Do szkoły Sasek biegł podskakując, czym rozbawiał sąsiadów: – O, poleciał nasz Konik! To znak, iż i nam czas się zbierać. Boże, jak natura mogła tak skrzywdzić dziecko… Po co go zostawiła? O tym, co myślą o niej i synu sąsiedzi, Kasia wiedziała, ale nie lubiła się kłócić. Uważała, iż skoro Bóg komuś nie dał serca i duszy, to na ludzkość człowieka i tak się nie wymusi. Więc lepiej nie tracić czasu w analizowanie, dlaczego ludzie są tacy. Lepiej go spożytkować na porządki czy zasadzenie jeszcze jednej róży koło ganku. Jej „piąteczek” koło wejścia był najpiękniejszy: kwitły róże, rósł wielki krzak bzu, a stopnie Kasia wyłożyła kawałkami płytek, które uprosiła u dyrektora domu kultury podczas remontu – kawałki te błyszczały w słońcu jak skarby z bajki. – Oddajcie mi tę mozaikę! – wpadła do dyrektora. – Co oddać? – zdziwił się. – Płytki! Oddajcie! Z jej pomysłu śmiano się otwarcie, ale pozwolono zabrać zbędne kafelki. Kasia pożyczyła sąsiedzką taczkę i do wieczora przebierała łupki, by wybrać te, które pasowały do jej zamysłu. Potem dumnie maszerowała przez wieś, pchając taczkę, w której siedział dumny Konik. – Na co jej to rupiecie? – dziwiły się sąsiadki. Jednak po kilku tygodniach aż zaparło im dech na widok, co Kasia stworzyła: przedsionek wyłożony kawałkami kafli był prawdziwym dziełem, na które przychodziła popatrzeć cała okolica. – Ależ to arcydzieło! Na pochwały Kasia nie reagowała. Najważniejszy był dla niej zachwyt syna: – Mamo, jak tu pięknie… Sasek gładził palcem kafelki w mozaice i aż topniał z radości, a Kasia znowu ukradkiem ocierała łzy. Bo jej synek był szczęśliwy… A powodów do szczęścia nie miał w życiu za wielu. W szkole czasem go pochwalono, czasem mama przygotowała coś pysznego i przytuliła, szepcząc, jaki jest dobry i mądry. To były wszystkie radości. Przyjaciół Konik nie miał prawie wcale: nie doganiał chłopaków, a bardziej lubił czytać książki niż ganiać za piłką. Dziewczynki trzymały się od niego z daleka, szczególnie ostro reagowała sąsiadka Klaudia, która miała trzy wnuczki w wieku pięciu, siedmiu i dwunastu lat. – Tylko spróbuj się zbliżyć! – groziła Konikowi. – To jagody nie dla ciebie! Co się działo we łbie po trwałej ondulacji, nikt nie wiedział – Kasia zabraniała synowi kręcić się pod nogami Klaudii i wnuczek. – Po co ją denerwować? Jeszcze się rozchoruje… Konik zgadzał się z mamą i choćby się nie zbliżał do Klaudii. Tego dnia, gdy kobieta szykowała się do uroczystości, też szedł tylko obok, a nie pchał się do zabawy. – Ojej, grzechy moje ciężkie… – mruczała Klaudia, przykrywając pierogi haftowanym ręcznikiem. – Jeszcze powiedzą, iż jestem sknera! Zaczekaj! Wybrała parę pierogów i dogoniła chłopaka. – Masz! I żeby mi cię nie było widać na podwórku! Mamy święto, siedź cicho, dopóki matka nie wróci z pracy! Zrozumiano? Sasek skinął głową, zgodził się i podziękował za pierogi, ale Klaudia już go nie zauważała. Zaraz mieli się zjeżdżać goście, przywieźć wnuczki i rodzinę – pora siadać do stołu, a tu jeszcze tyle roboty. Urodziny najmłodszej i najukochańszej wnuczki, Świetlanki, Klaudia chciała uczcić z prawdziwym rozmachem, a syn sąsiadki, cherlawy, wielkogłowy Sasek-Konik, był jej zupełnie niepotrzebny! Nie ma co dzieci straszyć takim wytrzeszczem – potem spać nie będą! – pomyślała, przypominając sobie, jak odradzała sąsiadce trzymać tego chłopca. – Po co ci, Kasiu, dziecko? Po co?! Drogi mu nie dasz – zapije się pod płotem! – Widzisz mnie z kieliszkiem? – Kasia się nie dała. – To nic nie znaczy! Z takiej biedy tylko jedna droga! Matką być nie potrafisz, nie nauczono cię. Po co dziecku się męczyć? Pozbądź się go, póki czas! – Jeszcze czego! I nie wstyd ci, choć sama jesteś matką?! – A ciebie nie wstyd! Sama dzieci wychowałam i zapewniłam im życie. A ty co dasz temu dziecku? Nic! Pomyśl o tym! Kasia po tej rozmowie przestała się z Klaudią witać, chodziła z podniesioną głową, dumnie niosąc swój duży, dziwaczny brzuch, choćby nie patrzyła w stronę sąsiadki. – Po co się na mnie boczysz, głupia? Przecież ci dobrze życzę! – kiwała głową Klaudia. – Wasze dobro brzydko pachnie! A ja mam mdłości! – kąśliwie odburkiwała Kasia i gładziła brzuch, uspokajając nieznanego jeszcze sobie Konika. – Nie bój się, maleńki! Nikomu nie pozwolę cię skrzywdzić! Co i kto ośmielił się zrobić przez niespełna osiem jego lat, Konik mamie nigdy nie mówił. Żal mu jej było… jeżeli mocno go coś zabolało, płakał gdzieś po cichu w kącie, ale nic nie mówił. Wiedział, iż mama przeżyje to mocniej od niego. Krzywda spływała po nim jak po kaczce woda, nie zostawiając gorzkiego śladu lub złości. Dziecięce łzy gwałtownie ją wymywały – i już po chwili nie pamiętał, kto i co powiedział, tylko żałował dorosłych, którzy nie rozumieli czegoś prostego. Bez urazy i złości żyje się znacznie lżej… Klaudii Matwiejewnej Sasek nie bał się już dawno, ale jej nie lubił. Gdy tylko groziła mu palcem albo mówiła coś nieprzyjemnego, Sasek uciekał, by nie widzieć jej złych oczu i nie słyszeć ostrych jak brzytwa słów, którymi raczyła go. Gdyby Klaudia spytała Konika, co sądzi o tej sytuacji, mocno by się zdziwiła. Bo Sasek jej po prostu żałował. Całym sercem, tak jak tylko on potrafił. Było mu żal kobiety, która marnuje swoje minuty na złość. Minuty były dla Saska cenniejsze niż wszystko. Już dawno zrozumiał, iż nic nie jest droższe i nic nie da się już odzyskać poza czasem. – Tik-tak! – mówi zegar. I po wszystkim… Nie ma już tej minuty! Uchwycisz – nie złapiesz! Przepadła… I nie wróci! Nie kupisz za żadne pieniądze, nie wyprościsz za najpiękniejszy papierek po cukierku. Ale dorośli jakoś tego nie pojmowali… Siedząc na parapecie w swoim pokoju, Sasek chrupał pieróg i patrzył, jak po polanie za domem biegają wnuczki Klaudii i dzieci, które przyszły na urodziny Świetlanki. Solenizantka, w różowej sukience, kręciła się jak motylek, a Sasek patrzył na nią zahipnotyzowany, wyobrażając sobie, iż to księżniczka lub baśniowa wróżka. Dorośli świętowali, siedząc za dużym stołem pod domem Klaudii, dzieci na chwilę pobiegały obok, po czym popędziły grać w piłkę na większą polanę przy studni. Sasek od razu się domyślił, iż poleciały właśnie tam, i pobiegł do sypialni mamy. Z tego okna doskonale widać było całą polanę, długo obserwował grę, ciesząc się, dopóki nie zaczęło zmierzchać. Niektóre dzieci wróciły do rodziców, inne rozpoczęły nową zabawę. Tylko dziewczynka w różowej sukience kręciła się przy starej studni, zwracając uwagę Konika. O niebezpieczeństwie przy studni mama często syna ostrzegała. – Tam zrujnowane jest całe obramowanie, w studni jest woda, choć nikt jej nie używa. Wpadniesz – przepadłeś! Zrozumiałeś? Nie podchodź! – Nie podejdę! – obiecywał. Chwilę, gdy Świetlanka poślizgnęła się przy studni i zniknęła z pola widzenia, Sasek przegapił – zapatrzył się na chłopaków, którzy nagle się rozproszyli. Spojrzał na polanę, na różową plamkę, i zamarł ze strachu. Świetlanki nie było… gwałtownie zbiegł z ganku i w mgnieniu oka zrozumiał, iż nie ma jej również przy stole. Dlaczego nie wpadł na to, by zawołać dorosłych, nie umiał później wyjaśnić. Po prostu zleciał ze schodów, pognał na tył domu, choćby nie rejestrując oburzonego krzyku Klaudii: „Mówiłam siedzieć w domu?!” Gromada dzieci nie zauważyła choćby nieobecności dziewczynki ani Saska, który podbiegł do krawędzi studni i zobaczył daleko na dole coś jasnego. – Przytul się do ściany! – zawołał. Bojąc się potrącić dziewczynkę, Sasek położył się na skraju, opuścił nogi i prześlizgując się przez spróchniałe belki, zanurkował w mrok. Do studni Sasek skoczył z myślą, iż liczy się każda minuta. Pływać Świetlanka nie umiała – to Sasek wiedział na pewno, bo nie raz męczył się na płytkiej wodzie nad Wisłą, obok Klaudii, która poganiała go i próbowała nauczyć wnuczkę pływać. Pływać się nie nauczyła, Saska bała się z powodu babci. Jednak, krztusząc się cuchnącą wodą, wczepiła się mocno chudych ramion chłopca. – Już, nie bój się! Jestem tu! – objął ją za szyję, jak uczyła mama. – Trzymaj się, ja będę wołać! Ręce ślizgały się po zbutwiałych belkach, Świetlanka ciągnęła go w dół, ale Sasek zdołał zaczerpnąć powietrza i zawołał najgłośniej, jak potrafił: – Pomocy! Nie wiedział, jakie będą tego skutki – czy ktoś go usłyszy, czy starczy mu sił, by wytrzymać do przyjścia dorosłych. Wiedział tylko jedno – mała, śmieszna dziewczynka w różowej sukience musi żyć! Bo piękna w tym świecie i minutek nie ma za wiele. Wołanie nie dotarło od razu. Klaudia, niosąc wielki półmisek z upieczoną gęsią, szukała wzrokiem wnuczki, żeby się pochwalić i aż zamarła: – Gdzie jest Świetlanka?! Goście nie od razu zorientowali się, o co chodzi gospodyni, aż nagle rozległ się przerażający wrzask, który postawił na nogi nie tylko domowników, ale i przechodniów na ulicy. Konik w studni zdołał jeszcze dwa razy wykrzyknąć pełnym rozpaczy głosem: – Mamo… Kasia, wracając z pracy, poczuła niepokój, jakby kto ją ciągnął do domu, choć miała jeszcze zahaczyć o sklep po chleb. Ominęła sklep, nie pozdrawiała sąsiadek, które plotkowały na ławce i pędziła czym prędzej, nie zważając na nowe sandały… Na podwórze wbiegła akurat, gdy Klaudia chwytała się za serce i osuwała na schodkach ganku Kasi. W jednej chwili rzuciła się na tyły domu, gdzie najczęściej bawił się Konik – i usłyszała głos syna: – Tu jestem, mamo! Nie musiała się długo domyślać, skąd dobiega głos. Starej studni zawsze się bała, wiele razy prosiła w administracji o zasypanie jej albo przynajmniej solidne zabezpieczenie – nikt nie reagował. Złapała sznur do prania, wybiegła na ganek i krzyczała: – Ze mną! Trzymać mocno! Na szczęście jeden z zięciów Klaudii był na tyle przytomny, iż zrozumiał, o co jej chodzi. gwałtownie związał mocny węzeł, owinął sznurem drobną Kasię: – Jedziesz! Trzymam! Świetlankę Kasia wyciągnęła od razu. Dziewczynka objęła ją za szyję i osłabła z wysiłku. Kasię zaczęło trząść. Saska początkowo nie mogła wymacać w wodzie, zaczęła się modlić tak, jak wtedy w szpitalu, rodząc syna: – Boże, nie zabieraj! Gdy niemal straciła nadzieję, wyczuła śliską, chudą rączkę. Szarpnęła, wyciągnęła syna i ryknęła: – Ciągnij! Już w połowie drogi w górę usłyszała ciche, chrapliwe: – Mamo… Po dwóch tygodniach w miejskim szpitalu Sasek powrócił do miasteczka jako bohater. Świetlankę wypisano nieco wcześniej – nałykała się wody, bała, miała parę zadrapań i podarte ubranie, ale była zdrowa. Sanek dostał poważniejszą szkołę: złamane nadgarstek, trudno oddychało, ale mama była przy nim, a strach o Świetlankę minął – przychodziła go odwiedzać z rodzicami. Sasek cieszył się, iż wróci do książek i swojego ulubionego kota. – Chłopcze drogi, Boże kochany! Gdyby nie ty… – płakała Klaudia, przytulając Saska. – Oddam ci wszystko, co chcesz! – Ale po co? – wzruszył ramionami. – Zrobiłem to, co trzeba. Jestem przecież chłopakiem, prawda? Klaudia nie umiała się odnaleźć – tylko przytuliła raz jeszcze chłopca, nie wiedząc jeszcze, iż ten chudy, niezdarny Konik, którego przezwisko zostanie z nim jak znak, za kilka lat poprowadzi na front karetkę pełną rannych, wyniesionych spod ognia – a potem, nie patrząc na to, kto swój, zrobi wszystko, by choć trochę ulżyć tym, którzy jak on wcześniej, wołają: „Mamo!” I zapytany kiedyś, dlaczego to robi, skoro tyle razy go krzywdzono, Konik odpowie krótko: – Jestem lekarzem. Tak trzeba. Trzeba ratować życie. Tak jest adekwatnie! — Matczyna miłość nie zna granic – historia Kasi i jej syna „Konika” pokazuje, iż odwaga i dobroć liczą się bardziej niż wygląd, a prawdziwe bohaterstwo tkwi w czynach, nie w powierzchowności.

„– Wynocha stąd!!! Mówię ci – idź sobie! Co się tu...

naszkraj.online 18 godzin temu Wynocha stąd! Mówię ci idź już! Po co się tu kręcisz?! Helena Maciejewska z hukiem postawiła na stole pod rozłożystą jabłonią ogromny półmisek gorących pierogów i popchnęła sąsiedniego chłopaka. No już, zmykaj! Kiedy twoja matka wreszcie zacznie cię ...
Bogata kobieta odwiedza grób syna i znajduje tam płaczącą kelnerkę z niemowlęciem — to, co odkryła, zmieniło wszystko

Bogata kobieta odwiedza grób syna i znajduje tam p...

twojacena.pl 18 godzin temu Minął już rok, odkąd odszedł jej jedyny syn, Witold. Pogrzeb był skromny, ale ból Małgorzaty wciąż tkwił głęboko w sercu, ukryty pod maską spokoju. W rocznicę jego śmierci postanowiła odwiedzić jego grób sama. Bez świty, bez fotografów. Tylko zimne.....
Dwie melodie jednej przyjaźni

Dwie melodie jednej przyjaźni

newsempire24.com 18 godzin temu 25 kwietnia 2024 r. Dziś postanowiłem zapisać w pamiętniku historię, która od lat otacza mnie niczym echo z dziecięcych podwórków. Dwie dziewczynki Zuzanna i Jagoda rosły obok siebie w jednej kamienicy przy ulicy Słonecznej w Łodzi, uczęszczając do t...
Rodzinny sekret Kaczyńskich ujrzał światło dzienne. Mało kto o tym wiedział. Chodzi o Martę Kaczyńską

Rodzinny sekret Kaczyńskich ujrzał światło dzienne...

zycie.news 18 godzin temu Choć imię Marta Kaczyńska od lat funkcjonuje w przestrzeni publicznej, sama zainteresowana konsekwentnie strzeże prywatności.
Wybrali imię dla córki, które nie podoba się dziadkom. "Pisownia po angielsku"

Wybrali imię dla córki, które nie podoba się dziad...

gazeta.pl 18 godzin temu "Czy wasze dzieci mają jakieś problemy przez nietypowe imię, albo pisane inaczej niż się wymawia?" - zapytała matka na grupie poświęconej rodzicielstwie. Jak sama przyznała, imię, które wraz z mężem wybrała dla swojej córki nie przypadło do gustu czł...
5 produktów, których nie może zabraknąć w kosmetyczne każdej mamy

5 produktów, których nie może zabraknąć w kosmetyc...

matkawariatka.pl 18 godzin temu Macierzyństwo zmienia rytm dnia, ale nie zmienia potrzeb skóry. Wręcz przeciwnie — zmęczenie, wahania hormonalne i brak snu sprawiają, iż kosmetyki muszą działać szybciej, skuteczniej i bardziej przewidywalnie. Kosmetyczka mamy nie powinna być przeła...
Sentencje dla dzieci. 15 niezwykłych cytatów, które inspirują i zmieniają perspektywę

Sentencje dla dzieci. 15 niezwykłych cytatów, któr...

rodzice.pl 19 godzin temu Mądre słowa mają niezwykłą moc. Potrafią inspirować, dodawać odwagi i przekazywać ważne wartości w prosty, dosadny sposób. Sentencje, dedykacje i krótkie motywacyjne myśli to...
Moja Prawdziwa Synowa – Gdy Mój Syn Oznajmił: „Mamo, żenię się z Emilią, będziemy mieli dziecko za trzy miesiące!” Niepokój o młodą żonę, ciążę, wesele, życie u teściów, tajemnice syna i trudne relacje z synową. Po służbie wojskowej wraca do rodziny, ale po latach nadchodzi kryzys: zdrady, rozwód, nowa żona Rómy – przebojowa i wymagająca Żaneta. Wspomnienie Emilii, prawdziwej gospodyni i matki mojej wnuczki Basi, już na zawsze pozostaje ze mną…

Moja Prawdziwa Synowa – Gdy Mój Syn Oznajmił: „Mam...

naszkraj.online 19 godzin temu RODZONA SYNOWA Mamo, żenię się z Mileną. Za trzy miesiące będziemy mieli dziecko syn postawił mnie przed faktem dokonanym. Nie byłem tym zbyt zaskoczony, bo syn już wcześniej przedstawił mi Milenę. Zastanawiał mnie jednak jej wiek. Nie miała jeszcze....
— W naszej rodzinie od czterech pokoleń mężczyźni pracują na kolei! A ty co przyniosłaś? — Galinkę… — cicho odpowiedziała Anna, głaszcząc brzuch. — Nazwiemy ją Galinka — Znowu dziewczynka? To chyba jakiś żart! — Elżbieta Michałowna rzuciła wynik USG na stół. — W naszej rodzinie od czterech pokoleń mężczyźni byli kolejarzami! A ty co przyniosłaś? — Galinkę… — wyszeptała Anna, głaszcząc brzuch. — Nazwiemy ją Galinka. — Galina… — przeciągnęła teściowa. — No, chociaż imię porządne. Ale co z niej za pożytek? Kto będzie chciał twoją Galinę? Maksymilian milczał, wpatrzony w telefon. Gdy żona zapytała o jego zdanie, tylko wzruszył ramionami: — Co jest, to jest. Może następne będzie chłopiec. Anna poczuła, jak coś ściska ją w środku. Następne? A to maleństwo to co, próba generalna? Galinka pojawiła się w styczniu — drobna, z wielkimi oczami i burzą ciemnych włosów. Maks przyjechał tylko na wypis ze szpitala, przyniósł bukiet goździków i torbę z ubrankami dla dziecka. — Jest śliczna — powiedział ostrożnie zaglądając do wózka. — Podobna do ciebie. — A nos ma po tobie — uśmiechnęła się Anna. — I uparte podbródek. — Daj spokój — machnął Maks. — Wszystkie dzieci są takie same w tym wieku. Elżbieta Michałowna przywitała ich w domu z kwaśną miną. — Sąsiadka Walentyna pytała, wnuk czy wnuczka. Wstyd było odpowiadać — burknęła. — W moim wieku bawić się lalkami… Anna zamknęła się w pokoju dziecinnym i zapłakała, tuląc córkę do piersi. Maksymilian coraz więcej pracował. Brał dodatkowe zmiany, dorabiał u sąsiadów. Mówił, iż rodzina to duży wydatek, szczególnie z dzieckiem. Do domu wracał późno, zmęczony i milczący. — Ona na ciebie czeka — mówiła Anna, gdy mąż przechodził obok pokoju dziecięcego, nie zaglądając nawet. — Galinka zawsze się ożywia, jak słyszy twoje kroki. — Jestem zmęczony, Aniu. Jutro wcześnie do pracy. — Ale choćby się do niej nie odezwałeś… — Jest mała, nie zrozumie. Ale Galinka rozumiała. Anna widziała, jak córeczka odwraca główkę w stronę drzwi, gdy słyszy kroki taty. A potem długo patrzy w pustkę, gdy kroki milkną. W ósmy miesiącu życia Galinka zachorowała. Najpierw temperatura wzrosła do trzydziestu ośmiu, potem do trzydziestu dziewięciu. Anna wezwała pogotowie, ale lekarz powiedział, iż na razie można zbijać gorączkę w domu. Nad ranem temperatura skoczyła do czterdziestu. — Maksiu, wstawaj! — Anna potrząsała mężem. — Galinka jest bardzo słaba! — Która godzina? — Maks ledwo otworzył oczy. — Siódma. Przez całą noc nie spałam. Musimy do szpitala! — Tak wcześnie? Może poczekajmy do wieczora? Mam dziś istotną zmianę… Anna patrzyła na niego jak na obcego. — Twoja córka płonie z gorączki, a ty myślisz o pracy? — Przecież nie umiera! Dzieci często chorują. Anna sama zamówiła taksówkę. W szpitalu lekarze od razu przyjęli Galinkę na oddział zakaźny. Podejrzewano poważne zapalenie — konieczna była punkcja lędźwiowa. — Gdzie ojciec dziecka? — pytał ordynator. — Potrzebna zgoda obojga rodziców. — On… pracuje. Zaraz przyjedzie. Anna cały dzień dzwoniła do Maksa. Telefon był wyłączony. Dopiero o siódmej wieczorem w końcu odebrał. — Aniu, jestem w zajezdni, dużo pracy… — Maks, Galinka ma podejrzenie zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych! Potrzebna twoja zgoda! Lekarze czekają! — Co? Jaka punkcja? Nic nie rozumiem… — Przyjedź! Natychmiast! — Nie mogę, zmiana do jedenastej. Potem z chłopakami umówieni… Anna bez słowa rozłączyła się. Podpisała zgodę sama — jako matka miała do tego prawo. Punkcję wykonano pod narkozą. Galinka wyglądała na taką maleńką na wielkim szpitalnym łóżku. — Wyniki będą jutro — powiedział lekarz. — jeżeli potwierdzi się zapalenie opon, leczenie potrwa długo. Około półtora miesiąca w szpitalu. Anna została na noc. Galinka leżała pod kroplówką, blada i nieruchoma. Tylko klatka piersiowa unosiła się i opadała bardzo słabo. Następnego dnia Maks przyszedł w porze obiadu. Niezgolony, wygnieciony. — Jak… jak sytuacja? — zapytał nieśmiało. — Źle — odpowiedziała krótko Anna. — Wyników jeszcze nie ma. — Co jej robili? Ta… jak to się nazywa… — Punkcja lędźwiowa. Znaczy pobrali płyn z kręgosłupa. Maks zbladł. — Bolało ją? — Była pod narkozą. Nie czuła nic. Podszedł do łóżeczka i zamarł. Galinka spała, drobna rączka z wenflonem leżała na kołderce. — Ona… taka malutka — wymamrotał Maks. — Nie myślałem, iż to takie poważne… Anna nie odpowiedziała. Wynik okazał się dobry — zapalenia opon nie było. Zwykła infekcja wirusowa, ale z powikłaniami. Można leczyć w domu, pod kontrolą lekarza. — Udało się, mieliście szczęście — powiedział lekarz. — Jeszcze dzień lub dwa zwłoki i byłoby dużo gorzej. W drodze do domu Maks milczał. Dopiero pod blokiem cicho zapytał: — Czy ja naprawdę jestem taki zły? Jako ojciec? Anna przełożyła śpiącą Galinkę i spojrzała na męża. — A jak myślisz? — Myślałem, iż jest dużo czasu. Że ona mała, nie rozumie. A jednak… — urwał. — Gdy zobaczyłem ją z tymi kabelkami… Uświadomiłem sobie, iż mogę ją stracić. I iż naprawdę kogoś mam do stracenia. — Maks, ona potrzebuje ojca. Nie tylko tego, który przynosi pieniądze. Taty, który zna jej imię. Który wie, jakie ma ulubione zabawki. — Jakie? — zapytał cicho. — Gumowy jeżyk i grzechotka z dzwoneczkami. Jak wracasz do domu, zawsze idzie do drzwi. Czeka, aż ją podniesiesz. Maks opuścił głowę. — Nie wiedziałem… — Teraz już wiesz. W domu Galinka się obudziła i zapłakała — cienko, żałośnie. Maks instynktownie wyciągnął do niej ręce, ale się zawahał. — Mogę? — zapytał żonę. — To twoja córka. Wziął Galinkę delikatnie. Dziecko zamilkło i patrzyło na ojca wielkimi oczami. — Cześć, kruszynko — wyszeptał Maks. — Przepraszam, iż nie było mnie, gdy się bałaś. Galinka dotknęła jego policzka rączką. Maks poczuł, jak ściska mu się gardło. — Tata — nagle wyraźnie powiedziała Galinka. To było jej pierwsze słowo. Maks spojrzał szeroko otwartymi oczami na Annę. — Ona… ona powiedziała… — Mówi już od tygodnia — uśmiechnęła się Anna. — Ale tylko, gdy cię nie ma. Chyba czekała na adekwatny moment. Wieczorem, gdy Galinka spała na rękach taty, Maks ostrożnie zaniósł ją do łóżeczka. Dziewczynka nie obudziła się, tylko mocniej ścisnęła palec taty. — Nie chce puszczać — zdziwił się Maks. — Boi się, iż znowu znikniesz — wyjaśniła Anna. Siedział przy łóżeczku jeszcze pół godziny, nie mogąc uwolnić palca. — Jutro biorę wolne — powiedział do żony. — I pojutrze też. Chcę… chcę lepiej poznać swoją córkę. — A co z pracą? Dodatkowymi zmianami? — Znajdziemy inny sposób, żeby zarobić. Albo będziemy żyć skromniej. Najważniejsze, żeby nie przegapić, jak ona rośnie. Anna podeszła i objęła męża. — Lepiej późno niż wcale. — Nigdy bym sobie nie wybaczył, gdyby coś się stało, a ja choćby nie wiedziałbym, jakie ma ulubione zabawki — powiedział Maks, patrząc na śpiącą córkę. — Albo iż umie powiedzieć „tata”. Tydzień później, gdy Galinka już wyzdrowiała, poszli we troje do parku. Dziewczynka siedziała tacie na barana i śmiała się, łapiąc żółte liście. — Zobacz, jak pięknie, Galinko! — pokazywał jej Maks kolorowe klony. — A tam jest wiewiórka! Anna szła obok i myślała, iż czasem trzeba prawie stracić to, co najcenniejsze, żeby docenić prawdziwą wartość. W domu Elżbieta Michałowna witała ich z niezadowoloną miną. — Maks, Walentyna mówi, iż jej wnuk już gra w piłkę. A twoja… tylko lalki. — Moja córka jest najlepsza na świecie — spokojnie odpowiedział Maks, sadzając Galinkę na podłodze i podając jej gumowego jeżyka. — I zabawa lalkami też jest super. — Ale linia rodu się przerwie… — Nie przerwie. Po prostu będzie inna. Elżbieta Michałowna chciała coś powiedzieć, ale Galinka podpełzła do niej i wyciągnęła rączki. — Babciu! — powiedziała dziewczynka z szerokim uśmiechem. Teściowa z zaskoczeniem wzięła wnuczkę na ręce. — Ona… ona mówi! — zdziwiła się. — Nasza Galinka jest bardzo mądra — dumnie powiedział Maks. — Prawda, córeczko? — Tata! — radośnie odpowiedziała Galinka i zaczęła klaskać w rączki. Anna patrzyła na tę scenę i myślała, iż czasem szczęście przychodzi przez cierpienie. I iż największa miłość — to ta, która rodzi się powoli, przez ból i strach przed stratą. Wieczorem, układając córkę do snu, Maks cicho śpiewał jej kołysankę. Głos miał cichy, lekko zachrypnięty, ale Galinka słuchała, szeroko otwartymi oczami. — Nigdy wcześniej jej nie śpiewałeś — zauważyła Anna. — Wcześniej wielu rzeczy nie robiłem — odpowiedział Maks. — Ale teraz mam czas nadrobić stracone chwile. Galinka zasnęła, ściskając mocno palec taty. A on znów nie wyciągnął go — siedział w ciemności, słuchając oddechu córki i myśląc, ile można stracić, jeżeli nie zatrzymać się na chwilę i nie spojrzeć na to, co naprawdę ważne. A Galinka spała i uśmiechała się przez sen — już wiedziała, iż tata nigdzie nie odejdzie. Tę historię przysłała jedna z naszych czytelniczek. Czasem los wymaga nie tylko wyboru, ale prawdziwego, trudnego egzaminu, by obudzić w człowieku najjaśniejsze uczucia. A Ty — wierzysz, iż człowiek potrafi się zmienić, gdy zrozumie, iż może stracić to, co najcenniejsze?

— W naszej rodzinie od czterech pokoleń mężczyźni ...

naszkraj.online 19 godzin temu 3 stycznia 2022 W mojej rodzinie od czterech pokoleń wszyscy mężczyźni pracowali na kolei. Pamiętam, jak często tę opowieść powtarzał mój ojciec, tak samo jak jego ojciec przed nim. Dziś, kiedy wróciłem z pracy po nocnej zmianie, zobaczyłem na...
Kucharka z przedszkola zdradziła kulisy gotowania. Reakcja sieci była natychmiastowa

Kucharka z przedszkola zdradziła kulisy gotowania....

kobieta.onet.pl 19 godzin temu Rosół od lat zajmuje szczególne miejsce w polskiej tradycji kulinarnej. Kojarzony z domowym ciepłem i rodzinnymi spotkaniami, dla wielu osób jest także smakiem dzieciństwa i wspomnieniem przedszkolnych obiadów. Do tych sentymentalnych obrazów nawiązu...
Zdecydowałam się na adopcję dziecka porzuconego w Oknie Życia przy szpitalu św. Rodziny w Warszawie trzy miesiące po śmierci męża – po szybkiej organizacji dokumentów i pozytywnych kontrolach zamieszkał ze mną synek nazwany imieniem taty, a gdy dorósł i zaczął pytać o rodzeństwo, przyjęłam do rodziny także dziewczynkę z Okna Życia, dzięki czemu dziś tworzymy szczęśliwą trójkę: ja, mój syn i moja córka.

Zdecydowałam się na adopcję dziecka porzuconego w ...

twojacena.pl 20 godzin temu Dziś wieczorem, kiedy siedziałam przy moim ulubionym kubku herbaty z malinami, rozmyślałam o drodze, jaką przeszłam przez ostatni rok. Czasem trudno mi uwierzyć, iż zdecydowałam się na adopcję po tym, jak trzy miesiące po śmierci mojego ukochanego mę...
Mam 38 lat i dwa dni temu żona postanowiła wybaczyć mi zdradę, która trwała kilka miesięcy – historia o romansie z nową koleżanką z pracy, kryzysie w małżeństwie i dawaniu sobie drugiej szansy tuż przed Świętami Bożego Narodzenia

Mam 38 lat i dwa dni temu żona postanowiła wybaczy...

polregion.pl 20 godzin temu Mam 38 lat i dwa dni temu żona postanowiła wybaczyć mi zdradę, która trwała przez kilka miesięcy. Wszystko zaczęło się w pracy na początku tego roku. Do naszego zespołu dołączyła nowa koleżanka i od razu dobrze się dogadywaliśmy. Długie...
800 plus traci na wartości. Rodzice domagają się waloryzacji do 1100 zł już od marca

800 plus traci na wartości. Rodzice domagają się w...

mamadu.pl 20 godzin temu Świadczenie 800 plus w 2026 roku skończy 10 lat, a przez ten czas było waloryzowane tylko raz (wcześniej było to 500 plus). Rodzice coraz głośniej domagają się corocznej, marcowej waloryzacji – takiej samej, jak w przypadku innych świadczeń państwowy...
Jeden dźwięk z telefonu mojej synowej całkowicie zmienił moje plany, by pomóc młodej rodzinie znaleźć mieszkanie – historia samotnej wdowy z Warszawy, która po nietypowym zdarzeniu na swoich 60. urodzinach zwątpiła w dobre intencje najbliższych

Jeden dźwięk z telefonu mojej synowej całkowicie z...

newsempire24.com 21 godzin temu Dziś wieczorem długo rozmyślałam nad tym, jak bardzo jeden dźwięk z telefonu mojej synowej potrafił zmienić moje podejście do pomocy młodej rodzinie w znalezieniu mieszkania. Od lat mieszkam sama w zadbanym kawalerce w centrum Warszawy. Po śmierci mę...
Kiedy mężczyzna nie chce się zmieniać… po prostu tego nie zrobi. Nie ma znaczenia, jak bardzo go kochasz. Nie liczy się, ile razy dajesz mu szansę, przestrzeń, czas… ile razy spokojnie tłumaczysz swoje potrzeby, cicho płaczesz lub zalewasz go miłością w nadziei, iż w końcu dojrzeje i stanie na twoim poziomie. jeżeli zdecydował się pozostać taki sam — będzie szukał kobiety, która mu na to pozwoli. Kobiety, która nie będzie go wyzywać do zmian. Nie będzie wymagała rozwoju. Nie będzie nalegała na dojrzałość emocjonalną, którą on jest zbyt leniwy… lub zbyt przestraszony… by wypracować. To nie jest miłość. To wygoda. To przetrwanie. To mężczyzna, który wybiera najprostsze rozwiązanie — bo gdy ktoś nie uleczył własnych ran, odpowiedzialność brzmi jak presja, a prawdziwy związek — jak zagrożenie. Kobieto… nie myl wysokich standardów z byciem „zbyt wymagającą”. Nie żądasz za wiele, gdy chcesz: uczciwości, stałości, szacunku, emocjonalnego bezpieczeństwa… i relacji, w której oboje się rozwijacie. To fundamenty. To minimum. A prawdziwy mężczyzna pracuje nad nimi, zanim poprosi o miejsce w twoim życiu. Ale gdy mężczyzna nie jest gotowy na rozwój… gdy wciąż tkwi w dziecięcych nawykach, gdy przedkłada ego nad wzrost i ucieka od trudnych rozmów… wtedy twoja siła go przestraszy. Twoja klarowność wyda mu się krytyką. Twoje granice poczuje jak odrzucenie. Nie dlatego, iż robisz coś źle… ale dlatego, iż nie zna kobiet, które znają swoją wartość. I zamiast dorosnąć — wycofa się. Zamiast nauczyć się komunikacji — powie, iż jesteś „zbyt emocjonalna”. Zamiast dorównać twojej energii — poszuka kogoś, kto wymaga mniej… daje więcej… i nie oczekuje rozwoju. Bo to łatwiejsze. Bezpieczniejsze. Wygodniejsze. Kogoś, kim łatwo manipulować. Kogoś, kto będzie milczał. Kogoś, kto zawsze wszystko przełknie. Ale nie pozwól, by cię to zachwiało. Nie pozwól, by jego wybór sprawił, iż zwątpisz w siebie. Czasem nie chodzi o to, czy byłaś dla niego wystarczająca… ale czy byłaś zbyt wartościowa dla jego wersji siebie, w której czuje się wygodnie. Jesteś lustrem. A on nie jest gotowy w nie spojrzeć. Bo pokazujesz mu nie tylko kim jesteś… ale jakim mógłby być, gdyby miał odwagę rosnąć. Puść go więc wolno. Niech zostanie tam, gdzie mu wygodnie, jeżeli taki wybór. Ale ty — nigdy się nie poniżaj, by pasować do życia mężczyzny, który odmawia wzrostu. Nie jesteś „za bardzo kobietą”… to on po prostu nie jest wystarczająco mężczyzną. I to nie jest twój ciężar do niesienia.

Kiedy mężczyzna nie chce się zmieniać… po prostu t...

polregion.pl 21 godzin temu Kiedy mężczyzna nie chce się zmienić po prostu tego nie zrobi. Nie ma znaczenia, jak bardzo go kochasz. Nie istotne, ile razy dajesz mu szansę, ile dajesz mu przestrzeni, czasu ile razy wyjaśniasz mu swoje potrzeby, rozmawiasz spokojnie, płaczesz...
Noworodek ukryty w szafce. Zarzut dla matki i dwóch krewnych

Noworodek ukryty w szafce. Zarzut dla matki i dwóc...

tvn24.pl 21 godzin temu Prokuratura w Mławie (Mazowieckie) przedstawiła 25-latce zarzut usiłowania dzieciobójstwa. Policja znalazła w domu kobiety noworodka. Dziecko tuż po urodzeniu zostało umieszczone w szafce, było lekko wychłodzone. Dwie spokrewnione z 25-latką osoby us...

Popularne

34. Finał WOŚP przechodzi do historii! Rekord, wielkopolskie akcenty i gest, o którym mówi cała Polska [ZDJĘCIA, FILM]

34. Finał WOŚP przechodzi do historii! Rekord, wielkopolskie...

5 dni temu 736
Sprzeciw wobec ICE doczekał się symbolu. Czapka ruchu oporu

Sprzeciw wobec ICE doczekał się symbolu. Czapka ruchu oporu

3 dni temu 291
W GLIWICACH - 1900 ROK

W GLIWICACH - 1900 ROK

5 dni temu 270
Masz to w zlewie w mieszkaniu? W polskich miastach używanie surowo zakazane. Grzywna to nawet 10 tys. zł

Masz to w zlewie w mieszkaniu? W polskich miastach używanie ...

1 dzień temu 157
MW - NIEDAWNO... (na wystawie w gliwickim Ratuszu - 2005 r.)

MW - NIEDAWNO... (na wystawie w gliwickim Ratuszu - 2005 r.)...

4 dni temu 144
English (US) English (US) · Polish (PL) Polish (PL) · Russian (RU) Russian (RU) ·
Kontakt · Regulamin · O nas ·

© Kobieta 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone.