Dzieci

Nie dzwoń więcej! Po co tracić czas na coś, co cię nie obchodzi? Już dawno zrozumiałam, iż ani ty, ani twoje dzieci nie dbacie o to, czy babcia jeszcze żyje i jak się czuje!
Nie "Stranger Things", a "Bluey". Bajka dla dzieci numerem jeden w streamingu
Logiczny test IQ. Geniusz widzi to od razu, reszta musi się zastanawiać
Antoni­na Pietrow­na szła w deszczu i płakała. Łzy spływały po jej twarzy, mieszając się z kroplami. „Jedyna euforia – iż pada! Nikt łez nie widzi” – myślała samotnie. Potem śmiała się, przypominając sobie dowcip, jak zięć mówi teściowej: „A co, mamo, choćby herbaty nie wypijecie?”. Sama teraz była w tej roli. Płakała, śmiała się, potem zrzuciła z siebie mokre ubranie i płakała wcale się nie kryjąc – słyszana tylko przez złotą rybkę w akwarium. Antoni­na była interesującą kobietą i miała powodzenie u mężczyzn, ale z ojcem Nikity, jej syna, nie wyszło. Alkohol, później chorobliwa zazdrość, w końcu przemoc na oczach dziecka. Mama Antoniny zapłakała, ojciec załatwił sprawę po polsku – mocnym pięściowym argumentem. Mąż zniknął, a Tonia już nie wyszła za mąż: trzymała się dziecka i pracowała jako technolożka żywienia w małej restauracji. Odkładała na mieszkanie, ale gdy uzbierała pieniądze, Nikita się ożenił z Anastazją i ona oddała dzieciom wszystko. Teraz odkładała na samochód – „ileż można jeździć starym fiatem?”. Dziś nie zamierzała odwiedzać dzieci, ale deszcz złapał ją pod ich blokiem, więc postanowiła przeczekać u syna, napić się z Anią herbaty. Ania, zaskoczona, nie zaprosiła teściowej choćby do środka: „Deszcz już minął, do domu niedaleko…”. Antoni­na wycofała się, popłakała. W domu przy akwarium złota rybka we śnie powiedziała jej: „Jak długo będziesz żyła dla innych? Czas na własne życie, wyjedź nad morze!”. Obudziła się, wzięła odłożone pieniądze i pojechała nad Bałtyk. Życie się zmieniło – pojawił się adorator, szarmancki szef restauracji. Znów stała się szczęśliwa! Niedługo potem Ania zapytała, czy Antoni­na pomoże znów przy samochodzie. „Ania, czego chcesz?”, zapytała teściowa z uśmiechem, a z pokoju wyszedł elegancki mężczyzna: „Tonia, herbaty napijemy się?”. „Napijemy się! Ale Ania nie pije. Prawda, Aniu?”. Antoni­na zamknęła drzwi i oczami mrugnęła do złotej rybki: „I tak trzymać!”
Tajemnicza korespondencja męża, czyli jak Olska rano pomyliła telefony i przez przypadek odkryła niepokojące wiadomości – historia jednego małżeńskiego kryzysu, który zaczął się od spóźnienia, płaczu w szatni przedszkola i… pary identycznych etui do telefonów
To zdanie w przedszkolnej szatni wkurza mnie jak mało co. Od niego tylko krok do wojny z rodzicami
Zapowiedzi serii Shrek na 2026 rok.
Kulig czy kulik? Zimowy quiz językowy waz zagnie. Podołacie zadaniu?
Szczęśliwy Przypadek… Dorastałem w niepełnej rodzinie – bez ojca. Wychowywały mnie mama i babcia. Brak ojca zacząłem odczuwać już w przedszkolu. Najgorzej było w pierwszych klasach… Zazdrościłem rówieśnikom, którzy dumnie maszerowali za rękę z wysokimi, męskimi ojcami, bawili się z nimi, jeździli na rowerach, w samochodach. A gdy ojcowie całowali swoje córeczki czy synów, brali ich na ręce i śmiali się razem… Myślałem wtedy: „Jakie to musi być szczęście!” Swojego ojca też widziałem… Ale tylko na jednym zdjęciu, gdzie się uśmiechał jak inni ojcowie – ale nie do mnie! Mama mówiła, iż jest polarnikiem, mieszka daleko na północy, tak daleko, iż nie może przyjechać. Wyjechał, pracuje tam, ale na urodziny przysyła prezenty. W trzeciej klasie przeżyłem rozczarowanie – nie mam żadnego ojca-polarnika… Nigdy go nie było! Przypadkiem usłyszałem, jak mama mówi babci, iż nie ma już siły dalej udawać i przekazywać prezenty w imieniu ojca, który tak naprawdę ją porzucił. Choć żyje dostatnio, nigdy nie zadzwonił do swojego syna ani nie złożył życzeń. „Artek tak bardzo kocha te święta… Bo tylko wtedy czuje wsparcie, choćby dalekiego i wymyślonego ojca.” I wtedy przed urodzinami poprosiłem, by nie dawali prezentów od nieistniejącego ojca. „Wystarczy, iż upieczecie mój ulubiony tort – 'Ptasie mleczko’, i już.” Żyliśmy skromnie – mama i babcia miały małe pensje. W czasach studenckich dorabiałem jako pomocnik na dworcu, w sklepach. Pewnego dnia sąsiad Sławek zaproponował mi pracę jako Święty Mikołaj, zamiast niego, w przedszkolach i w domach rodzinnych. Do przedszkoli bałem się pójść, ale wybrałem wizyty w mieszkaniach. Sławek dał mi notes ze wierszykami i adresami dzieci. Pierwsze występy były udane – zarabiałem więcej niż przez pół roku weekendowej pracy. Od tej pory zimą strój Mikołaja towarzyszył mi co roku, a latem podejmowałem pracę na budowie. Póki studiowałem, nie miałem szczęścia w miłości – nie było na to czasu. „Skończę studia, znajdę dobrą pracę, urządzę się – pomyślę o rodzinie”, – marzyłem. Po studiach, już jako inżynier, ale jeszcze na niskim stanowisku, zabrałem się za odkładanie pieniędzy na używany samochód. W rodzinie było wystarczająco, ale na auto brakowało – więc postanowiłem znów zostać Mikołajem. Mama odświeżyła kostium, obsypała brokatem, zrobiła puszystą brodę. Nakleiłem białe brwi, spojrzałem w lustro – byłem zadowolony. Mama westchnęła: – Arteku, czas mieć własne dzieci, a Ty wciąż bawisz cudze. – Spokojnie, mamo, kiedyś. – Ucałowałem ją w policzek i ruszyłem do pracy. Na tydzień przed Nowym Rokiem dałem ogłoszenie i gwałtownie dostałem piętnaście zamówień. Po odwiedzeniu sześciu adresów, przeczytałem kolejne: „ul. Sadowa 6, m. 19”. Wysiadłem z autobusu, ruszyłem na obrzeże miasta pod ciemny blok. Otworzył mi chłopiec, 5-6 lat. – W leśnej chatce na polanie mieszkam… – zacząłem Mikołajowym głosem. – My nie zapraszaliśmy Mikołaja! – odparł chłopiec. – Do dobrych dzieci przychodzę bez zaproszenia – zaimprowizowałem. – Mama, tata w domu? – Nie. Mama jest u babci Toli na zastrzyku, zaraz wróci. – A jak masz na imię? – Artek. Zdziwiłem się – mój imiennik! Ale nie zdradziłem się. – Gdzie jest wasza choinka? – U mnie w pokoju. Poprowadził mnie do skromnego mieszkania. Na stole – zamiast choinki gałązka w słoiku, udekorowana lampkami i zabawkami. Obok dwie fotografie – mężczyzny i kobiety. Przyjrzałem się i… Zamarłem… Na zdjęciu byłem ja! Niemożliwe… Ale to prawda: na lewej mojej – studenckiej – fotografii, na prawej – dziewczyny, Leny Górnowej. Poznałem ją kiedyś na studenckiej budowie. Jej zdjęcie było nowsze – z kobiecą, ale smutną twarzą. – Kto to? – spytałem. – Mama. – Twoja? – Tak. – A na imię… Lena? – Zgadł pan! To naprawdę pan jest Mikołajem? – A kto tu? – wskazuję na swoją twarz. – Tata! Prawdziwy polarnik! Mieszka na wielkiej krze! Mama mówi, iż pojechał dawno, jak byłem bardzo mały, więc go nie pamiętam. Ale zawsze przysyła prezenty na urodziny i na Nowy Rok. Byłem w szoku, wspominając mojego „polarnika-ojca”. Czy wszystkie matki ojców-wygnańców wysyłają na Biegun Północny? Stałem się jednym z nich… Przypomniałem sobie krótki, burzliwy romans z Leną… Wymieniliśmy się telefonami. Ale zaraz po powrocie nie zadzwoniłem, potem skradziono mi komórkę… Często o niej myślałem, ale studia i praca zajęły moje myśli. A ona mieszkała w tym samym mieście, nie zapomniała mnie i wychowywała mojego syna – z moją fotografią na stole. Chciałem wyznać Artkowi, iż jestem jego ojcem, gdy weszła Lena. – Synku, przepraszam, babcię Tolę musieli zabrać do szpitala. – A my nie zamawialiśmy Mikołaja! – zdziwiła się, rozpoznając mnie w kostiumie. Wzruszenie zalało mi oczy łzami. Zdjąłem czapkę, brodę, brwi… – Artek?! – Lena była w szoku. Usiadła i rozpłakała się, aż Artuś się przestraszył, ale gwałtownie opanowała emocje przy synu. Powiedziałem mu, iż przyleciałem z dalekiej Północy, by zrobić niespodziankę jemu i mamie. Artek był w siódmym niebie, śmiał się, recytował wiersze, ściskał nas oboje za ręce, jakby nie chciał, żeby znowu zniknął. O prezencie choćby nie pamiętał – wiedział, iż Mikołaj ukryje go pod poduszką. Artek zasnął, a my z Leną rozmawialiśmy aż do rana, jakby nie było tych lat rozłąki. Rano wybiegłem po kolejny prezent i… odkryłem, iż pomyliłem adres: wszedłem do bloku 6A zamiast 6! Ale to właśnie ten dom, ten przypadek był mi pisany! „Jakże szczęśliwa, przeznaczona pomyłka”, – pomyślałem z uśmiechem. Dziś jesteśmy razem – szczęśliwi we trójkę! A mama i babcia nie mogą się nacieszyć wnukiem i prawnukiem – Artkiem Artkiewiczem!
Znalazł mnie rano na tym samym brzegu łóżka, na którym padłam wieczorem
Książki dla bystrzaków – 7 hitów dla dzieci ciekawych świata
Nad chodnikiem i wejściem do przedszkola wisiały sople
Okazja Cenowa (Classic) – 11040 Magiczny zestaw z przezroczystymi klockami
Okazja Cenowa (City) – 60451 Karetka pogotowia
Rozwiodła się z mężem, a jej teściowa żąda pieniędzy na jego utrzymanie
Cudu nie było… Tania wyszła ze szpitala z synkiem na ręku. Rodzice jej nie odebrali. Słońce majowe grzało, okryła się za dużą kurtką, w jednej ręce ściskając torbę z dokumentami, w drugiej poprawiając dziecko. Nie wiedziała, dokąd pójść. Rodzice wymusili na niej, by oddała dziecko do domu dziecka, ale ona, także wychowana w domu dziecka, przysięgła sobie, iż nigdy tego nie zrobi – bez względu na wszystko. Postanowiła jechać na wieś do babci, ale przypadkowe spotkanie z panem Konstantym G., starszym wdowcem z Warszawy, który okazał się być… jej dziadkiem, odmienia los samotnej matki i jej synka o imieniu… Saveliusz.
Kanada pójdzie śladami Australii? Minister rozważa zakaz social mediów dla dzieci poniżej 14 lat
Czy 5-letni Liam będzie deportowany do Ekwadoru? Jest decyzja sądu
W sanatorium poszłam na dancing i spotkałam swojego pierwszego chłopaka ze szkoły
Wynajmujemy z żoną mieszkanie – znajomi chcą się wprowadzić. Jak grzecznie odmówić, by nie zniszczyć relacji? Trudne rozmowy z bliskimi
Mama zawsze musi, tata czasem może. Gdy słyszę o moich obowiązkach, staję się wojującą feministką
Na własne oczy: Po wielkiej tragedii Ksenia traci męża i ukochaną córeczkę w wypadku, załamuje się, ale dzięki wsparciu matki wraca do prowadzenia rodzinnej firmy, a pustkę w sercu próbuje ukoić, adoptując niewidomą dziewczynkę Arię z domu dziecka; razem znajdują nowy sens życia, ale prawdziwą próbą okazuje się walka o szczęście i bezpieczeństwo, gdy ukochana córka pada ofiarą spisku przedślubnego narzeczonego i jego matki – wtedy dopiero odkrywa, czym jest zobaczyć świat naprawdę własnymi oczami.
Kiedy wsiadłem do samolotu lecącego do Rzymu, odkryłem, iż nasze miejsca są zajęte — kobieta z dzieckiem odmówiła zamiany, bo jej syn chciał siedzieć przy oknie, dopiero steward pomógł rozwiązać konflikt
Zastał mnie rano na tej samej krawędzi łóżka, na której zemdlałam nocą
Marka BARTEK kontynuuje swoją działalność
Najpopularniejsze imiona dla chłopców 2026. Jakie propozycję będą hitem w tym roku?
Okazja Cenowa (Technic) – 42158 NASA Mars Rover Perseverance
Szkolny quiz z języka polskiego. Mało kto zdaje bez błędu. A ty?
Kiedyś było tu kasyno. Teraz ten budynek w centrum Bydgoszczy będzie miał nową funkcję
Zielona biblioteka zaprasza na huczne 90. urodziny Plastusia!
Plastuś obchodzi 90. urodziny – dołącz do rodzinnej zabawy!
Andziaks dała w prezencie 5-letniej córce iPhone’a. "Tak przekonaliśmy ją do nowego braciszka"
Jak nauczyć dziecko radzenia sobie z emocjami?
Objawy wychłodzenia u dzieci. Te sygnały rodzice często ignorują
Nie ma mieszkania, nie ma dzieci. „Narasta frustracja młodego pokolenia”
Zobaczyć na własne oczy Po straszliwej tragedii, w której w wypadku straciła męża i sześcioletnią córeczkę, Ksenia długo nie mogła dojść do siebie. Przez niemal pół roku przebywała w klinice, nie chciała nikogo widzieć – jedynie jej mama była przy niej i cierpliwie rozmawiała z córką. Pewnego dnia powiedziała: – Ksenia, biznes twojego męża za chwilę się posypie, ledwo się trzyma, a Egor ledwo daje sobie radę. Dzwonił do mnie, prosił, żebym ci powiedziała. Dobrze, iż Egor to uczciwy człowiek, ale… Słowa mamy trochę poruszyły Ksenię. – Tak, mamo, trzeba się czymś zająć, chyba mój Denis byłby szczęśliwy, gdybym kontynuowała jego dzieło. Dobrze, iż trochę się znam – jakby wyczuł, wciągnął mnie do biura. Ksenia wróciła do pracy i uratowała chwiejący się rodzinny biznes. Z biznesem już wszystko było dobrze, ale Ksenia bardzo tęskniła za córką. – Córciu, chcę ci doradzić, byś przygarnęła dziewczynkę z domu dziecka, taką, której pozostało trudniej niż tobie. Ułatwisz jej życie, a to będzie też twoje zbawienie. Długo rozważając słowa mamy, Ksenia zrozumiała, iż ma rację. niedługo znalazła się w domu dziecka, wiedząc, iż prawdopodobnie nikim nie zastąpi swojej córki. Ariszka urodziła się niemal niewidoma. Rodzice – ludzie z wyższym wykształceniem, z kulturalnych rodzin – przestraszyli się odpowiedzialności i oddali ją do domu dziecka. Dziewczynka otrzymała imię Arina w Domu Małego Dziecka. W świecie widziała tylko cienie. W domu dziecka nauczyła się czytać i marzyła o dobrej wróżce. Kiedy Arina miała niemal siedem lat, przyszła do niej dobra wróżka – piękna, zamożna i bardzo nieszczęśliwa. Chociaż Arina nie widziała jej wyraźnie, poczuła, iż jest dobra. Dyrektorka domu dziecka zdziwiła się, iż Ksenia chce dziecko z niepełnosprawnością, ale ta odpowiedziała stanowczo, iż ma środki i pragnie pomóc. Wychowawczyni przyprowadziła Ariszka za rękę. W tej chwili Ksenia zrozumiała, iż to właśnie jej dziecko – złote loki, duże niebieskie, ale niewidzące oczy. – Kim jest ta dziewczynka? – spytała Ksenia, nie odrywając wzroku. – To nasza Arina – cudowna, wrażliwa i łagodna. – Arina jest moja. Na pewno. Ksenia i Arina bardzo się nawzajem pokochały i były sobie potrzebne. Z pojawieniem się Ariny, życie Kseni nabrało sensu. Ksenia zasięgnęła opinii lekarzy – była szansa, iż operacja przywróci dziewczynce wzrok. Operacja przed pójściem do szkoły nie przywróciła do końca wzroku Arinie. Szansa była, ale trzeba było poczekać. Czas mijał, a Ksenia całą swoją uwagę koncentrowała na córce. Biznes kwitł, a Ksenia nie zwracała uwagi na mężczyzn, całą siebie poświęcała Arinie. Arina wyrosła na przepiękną dziewczynę, zdała maturę, ukończyła studia i zaczęła pracę w firmie matki. Ksenia z dużą troską dobierała córce towarzystwo – bała się, iż ktoś mógłby wykorzystać jej wdzięczność albo majątek. jeżeli coś zauważała, stanowczo dawała do zrozumienia, iż nie pozwoli nikomu zarobić na jej córce. Nadszedł dzień, w którym Arina się zakochała. Ksenia poznała Antka – nie zauważyła w nim nic złego i nie miała nic przeciwko ich spotkaniom. niedługo Antoś poprosił Arinę o rękę. Szykowała się piękna, polska wesele, a za pół roku po ślubie miała odbyć się ostatnia operacja przywracająca dziewczynie wzrok. Antoni wydawał się opiekuńczy i delikatny, choć czasem Ksenia wyczuwała w nim coś sztucznego. Przyszli małżonkowie wybrali się do podmiejskiej restauracji dogadać kwestie organizacyjne. Antek wyłożył telefon na stół, gdy nagle zadzwonił alarm samochodu. Wyszedł na zewnątrz. W tym czasie zadzwonił jego telefon – Arina po chwili odebrała, słysząc głośny głos przyszłej teściowej, pani Ireny. – Synku, mam pomysł, jak gwałtownie pozbyć się tej ślepej Ariny. Moja koleżanka z biura podróży odłożyła dla ciebie dwie wycieczki. Po ślubie pojedziecie w góry. Powiesz jej, iż chcesz podziwiać szczyty. Wymyśl coś, żeby twoja żona przypadkiem się poślizgnęła i spadła. Potem zgłoś na policję zaginięcie. Zapewniam, iż nikt za granicą się nie będzie przejmować dochodzeniem… Umiesz przecież zagrać zrozpaczonego męża. A zanim zdążą zrobić operację, wszystko się wyjaśni – nie możesz stracić takiej fortuny, synku. No, rozłączam się. Te słowa zszokowały Arinę. Dopiero co była szczęśliwą narzeczoną – a tu taki dramat. Kiedy Antek wrócił, ona starała się ukryć przerażenie. On gwałtownie się pożegnał i pojechał do biura, a ona zadzwoniła po mamę. Ksenia bez słowa zostawiła wszystko i przyjechała. Arina przez łzy wyznała wszystko matce, która ledwo mogła uwierzyć. niedługo zadzwonił Antek. Ksenia chwyciła za telefon i z zimną krwią powiedziała, iż wie o wszystkim – o planach, górach i o planowanej „przypadkowej śmierci”. Zapowiedziała, iż jeżeli trzeba będzie, pójdą na policję – w telefonie można odtworzyć rozmowę. Następnego dnia Antek zniknął z miasta, a jego mama wyjechała do znajomej w innym mieście. niedługo Arina przeszła operację wzroku w renomowanej okulistycznej klinice w Warszawie. Młody lekarz, dr Michał Nowacki, opiekował się Ariną z wielką troską. Ksenia początkowo z niepewnością obserwowała ich relację, ale było widać, iż Michał jest naprawdę zakochany. W dniu, gdy zdjęto opatrunki po operacji, dr Michał przyniósł ogromny bukiet róż. Arina była w szoku – po raz pierwszy w życiu zobaczyła wszystko na własne oczy: przepiękne kwiaty, miasta, ludzi i… przystojnego, wysokiego blondyna o szarych oczach. – Jak się cieszę, już widzę! – Arina płakała ze wzruszenia, Michał ją obejmował i uspokajał. Od tej pory Arina musiała zawsze nosić okulary, ale to był drobiazg wobec nowego życia. Z biegiem czasu Arina i Michał wzięli piękny ślub w Krakowie, a rok później urodziła im się śliczna córeczka z szarymi oczami po tatusiu. Arina jest szczęśliwa, ukochana i bezpieczna – przy boku męża, który nigdy jej nie zawiedzie. Dziękuję za przeczytanie tej historii, wsparcie i życzliwość. Życzę Wam powodzenia i szczęścia w polskim życiu!
Mróz −20°C a przedszkole. Kiedy placówka powinna odwołać spacery?
Pomoc dziadków w czasie ferii to skarb. "Mamy sześcioro wnuków i co roku są u nas"
Przez dziesięć lat pracowałam jako kucharka i opiekunka w rodzinie mojego syna — bez żadnej wdzięczności Nauczycielka przeszła na emeryturę w wieku 55 lat i przez kolejną dekadę mieszkała u syna, pomagając w opiece nad wnukiem i prowadzeniu domu. Niedawno spotkałyśmy się, a ona z euforią opowiedziała, jak po raz drugi cieszy się emeryturą. Pamiętam, jak zaraz po zakończeniu pracy przeprowadziła się do syna, a swoją kawalerkę tylko zabezpieczyła, choćby nie próbowała jej wynająć — może ze strachu, kto wie? Relacje z synową układały się poprawnie — spokojnie i bez kłótni. Podziwiam jej poświęcenie, bo kiedy zaczęła mieszkać z nimi, wnuk miał zaledwie rok. Po dziesięciu latach doglądania wnuka synowa wróciła do pracy, a na babcię spadły wszystkie domowe obowiązki i opieka nad dzieckiem. Rano i wieczorem pełniła rolę niani, kucharki, sprzątaczki, nie mając chwili dla siebie, bo młodzi wracali z pracy dopiero po 19. Kiedy wnuk poszedł do szkoły, babcia codziennie go odprowadzała i odbierała, aż do piątej klasy. Wieczorami była tak wyczerpana, iż nie miała siły choćby oglądać telewizji. Żadnych spotkań z koleżankami, żadnych rozrywek — choćby w święta musiała zostać z wnukiem, bo młodzi wybywali do znajomych. Do momentu, aż synowa zwróciła uwagę, iż „babcia za dużo sypie proszku do prania”, po czym zaproponowała jej przeniesienie się do przechodniego pokoju, by wnuk miał własny. To był moment przełomowy — spakowała rzeczy, wróciła do swojego mieszkania i odetchnęła z ulgą. Syn i synowa się obrazili, zerwali kontakt, ale ona się nie poddała, ciesząc się życiem na nowo. W wieku 65 lat poczuła prawdziwą radość: wreszcie może żyć dla siebie, bez pośpiechu i zobowiązań. Tak wygląda prawdziwe poświęcenie — niestety, dzieci gwałtownie przywykają do wygody, którą daje im ktoś bliski. Doceniam jej odwagę i siłę, bo nie każdy potrafi tak wiele z siebie dać bez słowa wdzięczności.
Czyżby nowy? Galina choćby nie pomyślała, co powiedzą ludzie – szeptały sąsiadki, widząc wdowę z mężczyzną na podwórku.
Jak skutecznie przygotować się do konkursu na dyrektora szkoły, przedszkola lub placówki oświatowej?
Ciocia Rita – Historia zwykłej, zgorzkniałej kobiety z blokowiska w Warszawie, która przez spotkanie z biednym chłopcem i jego rodziną odkrywa sens pomagania, bliskości i ludzkiego ciepła
Mąż nie chce przekazać swojej córce mieszkania odziedziczonego po ciotce – konflikt rodzinny o przyszłość dzieci i sprawiedliwy podział majątku w polskich realiach
Zobaczyć na własne oczy Po straszliwej tragedii, w której Ksenia straciła męża i sześcioletnią córeczkę w wypadku samochodowym, długo nie mogła się pozbierać. Spędziła prawie pół roku w klinice, izolując się od świata; przez cały czas towarzyszyła jej matka, cierpliwie rozmawiając z córką i wspierając ją w żałobie. Pewnego dnia matka powiedziała: – Ksenia, firma twojego męża może niedługo upaść, ledwie się trzyma, Eryk ledwo sobie radzi. Dzwonił do mnie i prosił, żebym ci to przekazała. Dobrze, iż Eryk to porządny człowiek, ale… Te słowa nieco ocuciły Ksenię. – Tak, mamo, muszę się czymś zająć. Myślę, iż mój Denis byłby szczęśliwy, gdybym kontynuowała jego dzieło. Dobrze, iż czegoś się nauczyłam – jakby przeczuwał, zabrał mnie kiedyś do firmy. Ksenia wróciła do pracy i ocaliła rodzinny biznes przed upadkiem. Jednak mimo sukcesów zawodowych bardzo tęskniła za zmarłą córeczką. – Córko, chciałabym ci doradzić, byś zaadoptowała dziewczynkę z domu dziecka, taką, która ma jeszcze trudniejsze życie niż ty. Ulgisz jej cierpieniu, sama przekonasz się, iż to da ci ukojenie. Po przemyśleniu słów matki Ksenia zrozumiała, iż ma rację. niedługo zjawiła się w domu dziecka, choć wiedziała, iż nikt nie zastąpi jej ukochanej córeczki. Arisia urodziła się niemal niewidoma. Rodzice natychmiast ją porzucili, gdy dowiedzieli się o diagnozie, mimo iż oboje byli z wykształceniem wyższym i z tzw. dobrego domu – przerażeni odpowiedzialnością. Tak dziewczynka trafiła do domu małego dziecka, gdzie nazwano ją Ariną. Wychowując się bez widoku świata, nauczyła się czytać, kochała bajki i wierzyła, iż kiedyś przyjdzie do niej dobra wróżka. Gdy Arisia miała prawie siedem lat, wróżka rzeczywiście się zjawiła – piękna, elegancka, jednak bardzo nieszczęśliwa. Dziewczynka od razu poczuła, iż jest dobra. Dyrektorka domu dziecka dziwiła się, iż Ksenia chce wziąć dziecko z niepełnosprawnością, jednak matka nie chciała tłumaczyć motywów – powiedziała tylko, iż ma środki i chęć pomóc niepełnosprawnemu dziecku. Wychowawczyni przyprowadziła Arisię. Ksenia natychmiast poczuła, iż to jej dziecko – złotowłosa, z ogromnymi niebieskimi oczami, niewidzącymi, ale czystymi jak anielskie. – Kto to? – zapytała Ksenia, nie odrywając wzroku od dziewczynki. – To nasza Arisia, cudowna, czuła i łagodna – odpowiedziała wychowawczyni. – To na pewno moja Arisia, – od razu postanowiła Ksenia. Obie pokochały się od pierwszych chwil. Z nową córką życie Kseni nabrało sensu na nowo. Skonsultowała się z lekarzami – obiecali, iż jeżeli przeprowadzi się operację, dziewczynka może odzyskać wzrok, choć będzie musiała nosić okulary. Przed pójściem do szkoły dokonano operacji, ale Arina widziała bardzo słabo. Szansa istniała, trzeba było poczekać, aż dorośnie. Dni mijały. Ksenia poświęcała córce cały czas i uwagę. Biznes kwitł, była piękną i zamożną kobietą, ale nie interesowała się mężczyznami – cała jej miłość skupiała się na Arinie. Arisia wyrosła na niezwykle piękną kobietę, ukończyła studia, była wdzięczna matce i pracowała w jej firmie. Ksenia była bardzo czujna jeżeli chodzi o jej otoczenie, obawiając się, iż ktoś zechce ją oszukać i wykorzystać dla majątku. jeżeli zauważyła coś niepokojącego, natychmiast dawała do zrozumienia, iż nie pozwoli się wzbogacić kosztem córki. Wreszcie Arina zakochała się. Ksenia również poznała Antoniego – nie wzbudził jej zastrzeżeń, więc nie miała nic przeciwko tej relacji. Antoni oświadczył się Arinie, przygotowania do ślubu ruszyły pełną parą, a pół roku po ceremonii miała odbyć się ostatnia operacja przywracająca jej wzrok. Antoni był czuły i troskliwy, ale czasami Ksenia widziała w nim pewną sztuczność. Pewnego razu młoda para pojechała do podwarszawskiej restauracji, aby ustalić dekoracje sali na wesele. W restauracji Antoni zostawił na stole telefon i wyszedł, bo alarm w samochodzie się włączył. W tym momencie zadzwoniła jego mama, przyszła teściowa Ariny – Irena Sergiejewna. – Synku, wymyśliłam, jak gwałtownie pozbędziemy się tej twojej ślepej narzeczonej. Moja koleżanka w biurze podróży trzyma dla mnie dwie wycieczki. Po ślubie zabierzesz ją w góry i zobaczysz, żeby “przypadkiem” spadła z urwiska. Potem powiesz policji, iż się posprzeczaliście, płacz, domagaj się poszukiwań. Jak znajdą – uznają za wypadek. Poza krajem nikt się nie będzie wysilał na dochodzenie… Wiem, iż umiesz dobrze grać pogrążonego w smutku wdowca, choćby jej matka ci uwierzy. Lepiej się pospiesz, bo inaczej zrobicie jej operację i wszystko się wyda. Takie pieniądze nie mogą ci przejść koło nosa, synu. Arina słuchała zszokowana, ledwie trzymając telefon. Jeszcze chwilę temu była szczęśliwą panną młodą… Teraz zrozumiała, iż zarówno jej narzeczony, jak i przyszła teściowa chcą ją zabić. Roztrzęsiona, zadzwoniła po mamę. Kiedy Ksenia usłyszała wszystko od córki, była wstrząśnięta. Postanowiła działać ostrożnie, ale stanowczo. Gdy Antoni zadzwonił, by zapytać o przygotowania, Ksenia z nim rozmawiała – wyraźnie dała mu do zrozumienia, iż zna całą intrygę, a rozmowa jest nagrana i w razie czego trafi na policję. Już następnego dnia Antoni uciekł z miasta, wygarniając matce, iż to przez nią wszystko się wydało. Irena Sergiejewna także wyjechała na drugi koniec Polski. Arina przeżyła szok, widząc prawdziwe intencje tych ludzi – nareszcie przekonała się o wszystkim na własne oczy. W klinice okulistycznej przeprowadzono Arinie operację. Dmitrij Ignacy, młody lekarz, troskliwie się nią zajmował, a kiedy zdjęto jej opatrunek, wręczył ogromny bukiet róż. Arina, widząc świat pełen kolorów oraz swojego przystojnego opiekuna lekarza, wybuchła łzami szczęścia. Musiała nosić okulary, ale to była cena za nowe, szczęśliwe życie. Później Arina i Dmitrij pobrali się – ślub był piękny, a rok później na świat przyszła ich śliczna córeczka z szarymi oczami jak u taty. Arina wreszcie poczuła spełnienie i bezpieczeństwo u boku kochającego, uczciwego mężczyzny. Dziękujemy za przeczytanie, polubienie i wsparcie. Życzymy szczęścia w życiu!
Polski przemysł zabawkarski: producenci, handel i klienci
„Nie patrz tak na mnie! Nie potrzebuję tego dziecka. Weź je!” – rzuciła mi obca kobieta nosidło dla dziecka. Nie mogłam pojąć, co się dzieje.
1/72 Italian Cobras #2 – Exotic Decals
Rano znalazł mnie na tej samej krawędzi łóżka, na której wieczorem się rozpadłem
— Mamo, tato, cześć, prosiliście, żebyśmy wpadli, co się stało? — Marzena z mężem Wojtkiem po prostu wpadli do rodziców.
Potrzebna pomoc dla dzieciaków ze spalonego domu dziecka