Dzieci

Koniec ery „dzieci TikToka”? Francja i Wielka Brytania chcą zakazu social mediów

Koniec ery „dzieci TikToka”? Francja i Wielka Bryt...

rp.pl 24 minut temu Prawie 5 mln usuniętych kont w zaledwie miesiąc – to bilans australijskiej rewolucji, która wstrząsnęła światem technologii. Dziś, widząc skuteczność Sydney, rządy w Paryżu i Londynie przyspieszają prace nad własnymi zakazami. Rok 2026 może zakończyć...
Oddałem swoje nazwisko jej dzieciom. Teraz muszę je utrzymywać, podczas gdy ona żyje szczęśliwie z ich biologicznym ojcem. Opowiem wam, jak z „fajnego gościa” stałem się oficjalnym bankomatem dla dwójki dzieci, które piszą do mnie tylko wtedy, gdy potrzebują kasy na kino, a w Wigilię mnie ignorują. Wszystko zaczęło się trzy lata temu. Poznałem Martę – niesamowitą kobietę, rozwódkę z dwójką dzieci w wieku 8 i 10 lat. Zakochałem się po uszy. Całkowicie oślepłem. Ona ciągle powtarzała: „Dzieci cię uwielbiają!” A ja, jak prawdziwy frajer, jej wierzyłem. Oczywiście, iż mnie lubiły – co weekend zabierałem je do parku rozrywki. Pewnego dnia, w tych rozmowach, w których mówi się rzeczy, których nigdy się potem nie cofa, Marta mówi: — Tak mi przykro, iż dzieci nie mają nazwiska ojca. On nigdy ich oficjalnie nie uznał. I ja, w swoim „najmądrzejszym” życiowym momencie (tak, to sarkazm), odpowiadam: — Mogę je przysposobić. I tak traktuję je jak swoje. Znacie ten moment z filmów, kiedy czas się zatrzymuje i głos narratora zza kadru mówi: „Wtedy już wiedziałem, iż to się źle skończy”? U mnie nie było takiego głosu. Powinien być. Marta rozpłakała się ze szczęścia. Dzieci mnie przytuliły. Czułem się jak bohater. Głupi bohater, ale jednak. Przeszliśmy przez wszystko – adwokatów, sąd, urzędowe pisma. Dzieci oficjalnie stały się Sebastianem Kowalskim i Kamilą Kowalską – Z MOIM nazwiskiem. Byłem szczęśliwy. Marta była szczęśliwa. Zrobiliśmy choćby małą „rodzinną ceremonię” z tortem. Sześć miesięcy później. SZEŚĆ. Marta mówi: — Musimy porozmawiać… Nie wiem, jak ci to powiedzieć, ale… Tomek wrócił. — Jaki Tomek? — pytam, choć już wiem. — Ojciec dzieci. Zmienił się. Dojrzał. Chce wrócić do rodziny. Zatkało mnie. Dosłownie. — I co zrobisz? — Dam mu szansę. Dla dzieci, rozumiesz? Oczywiście, iż rozumiałem. Rozumiałem to tak wyraźnie, jakby ktoś pokazał mi wyjście z neonowym napisem. — Marta, ja JE ADOPTOWAŁEM. To są moje dzieci, zgodnie z prawem. — Tak, tak… potem się tym zajmiemy. Najważniejsze, żeby dzieci miały ojca. „Potem się tym zajmiemy.” Jakby chodziło o niezapłacony rachunek za prąd. Poszedłem do swojego adwokata. O mało co nie zakrztusił się kawą. — Podpisałeś pełną adopcję? — Tak. — Jesteś ich ojcem. Ze wszystkimi obowiązkami – alimentami, szkołą, opieką medyczną. Wszystko. — Ale już nie jestem z ich matką… — To nie ma znaczenia. Jesteś ojcem. Tak działa polskie prawo. No i jestem – płacę alimenty Marcie, która szczęśliwie mieszka z Tomkiem w MOIM mieszkaniu. Bo „dzieci potrzebują stabilizacji i nie można ich przeprowadzać”. MOJE mieszkanie. Kupione za moje pieniądze. Ja się wyprowadziłem, bo „dla dzieci to za duży stres”. Najgorsze? Tomek – ojciec widmo, który latami nie dawał choćby złotówki – teraz prowadza dzieci do parku, na piłkę i jest bohaterem rodziny. A ja dostaję co miesiąc maila od prawniczki: „Przypomnienie o alimentach: XXXX zł” Z jakąś smutną emotką. Jakby to coś pomagało. W zeszłym miesiącu Sebastian pisze: — Cześć, możesz przelać mi jeszcze trochę? Potrzebuję nowych butów. — A Tomek nie może ci kupić? — On powiedział, iż ty jesteś moim legalnym tatą. On tylko tatą z serca. Tata z serca. Jak wygodnie. Ja jestem tata od przelewów. Adopcji praktycznie nie da się cofnąć. Sąd uznałby mnie za tego złego, który chce „wyrzec się dzieci”. Znajomi już mnie nie pocieszają. — Stary, w którym momencie uznałeś, iż to był dobry pomysł? — Byłem zakochany. — Zakochanie nie powinno wyłączać mózgu. Ma rację. Dziś, gdy widzę faceta z dziećmi nie swoimi, mam ochotę krzyczeć: „NIE PODPISUJ! Bądź wujkiem, chłopakiem, kim chcesz – ALE NIE PODPISUJ!” Mama tylko powiedziała: „Miłość zrobiła z ciebie głupka” i przytuliła mnie tak, iż aż bardziej zabolało. Wczoraj znowu: „Dodatkowy wydatek: wyprawka szkolna – XXXX zł” Dodatkowy. Jakby szkoła nie była co roku. A Marta wrzuca zdjęcia „szczęśliwej rodzinki”. Dzieci – z MOIM nazwiskiem – obok faceta, który je kiedyś zostawił. Hit? Kamila (10 lat, tak, ma już Instagrama…) w swoim bio napisała: „Córka Marty i Tomka ❤️” Moje nazwisko? Ani śladu. Jestem anonimowym sponsorem ich życia. I jestem teraz – sam, z 2000 zł mniej co miesiąc, z dwojgiem „dzieci”, które piszą tylko gdy potrzebują przelew, i z pełną świadomością, iż przez miłość zrobiłem największą głupotę życia. Jedyne dobre? Gdy ktoś mnie pyta, czy mam dzieci, mogę powiedzieć „tak” i opowiedzieć tę historię przy kolacji. Wszyscy się śmieją. Ja tylko w środku płaczę. A wy? Podpisaliście kiedyś coś „z miłości”, co potem kosztowało was nerwy i pieniądze… czy tylko ja jestem geniuszem, który oddał nazwisko i konto bankowe w promocji dwa w jednym?

Oddałem swoje nazwisko jej dzieciom. Teraz muszę j...

newskey24.com 34 minut temu Oddałem swoje nazwisko jej dzieciom. Teraz muszę je utrzymywać, a ona żyje szczęśliwie z ich biologicznym ojcem. Opowiem wam, jak z zabawnego gościa stałem się oficjalnym bankomatem dla dwójki dzieci, które piszą do mnie tylko wtedy, gdy potrzebują p...
Zakaz mediów społecznościowych dla dzieci. Polacy chcą ograniczeń. "To nie rodzić będzie weryfikował"

Zakaz mediów społecznościowych dla dzieci. Polacy ...

gazeta.pl 41 minut temu Koalicja Obywatelskia i MEN są zgodni: media społecznościowe to nie miejsce dla dzieci. Chcą wprowadzić ograniczenie wiekowe dla użytkowników popularnych platform. I to one będą mieć obowiązek weryfikacji wieku użytkowników.
Czy można odmówić zostania rodzicem chrzestnym? Ksiądz mówi wprost

Czy można odmówić zostania rodzicem chrzestnym? Ks...

ofeminin.pl 50 minut temu W Polsce coraz więcej rodziców rezygnuje z chrztu dzieci. Mimo to, sakrament ten wciąż jest praktykowany, a decyzja o jego przyjęciu bywa wynikiem presji ze strony bliskich, zwłaszcza starszego pokolenia. Problem mają także potencjalni rodzice chrzes...
PRZYPOMNĘ CI – — Pani Marysiu, ten zawijas mi nie wychodzi… – szepnął smutno mały Tomek z drugiej klasy, stukając pędzelkiem w uparty, nie w tę stronę wygięty, zielony listek narysowanego przez siebie kwiatka. — Lżej, kochanie, dociśnij delikatniej… O, patrz, prowadź pędzel jak piórkiem po dłoni. Super! Prawdziwy zawijas, mistrzostwo świata! — uśmiechnęła się starsza nauczycielka. — A komu tę piękność namalowałeś? — Dla mamy! — rozpromienił się chłopiec, który uporał się z nieposłusznym listkiem. — Dziś ma urodziny! To mój prezent! — Masz szczęście, iż masz taką mamę, Tomku. Poczekaj, nie zamykaj zeszytu, pozwól, niech farby wyschną. Jak wrócisz do domu, delikatnie wyrwiesz stronę. Zobaczysz, mama będzie zachwycona! Pani Maria rzuciła ostatnie spojrzenie na pochyloną nad kartką główkę, uśmiechnęła się do swoich myśli i wróciła do biurka. No proszę, prezent dla mamy! Dawno nie widziałam tak pięknych upominków. Tomek ma prawdziwy talent do rysowania! Muszę zadzwonić do jego mamy i zaproponować zapis do szkoły plastycznej. Nie można marnować takiego daru. A przy okazji spytam swoją byłą uczennicę, czy podobał jej się prezent? Sama od kwiatów na tej kartce nie mogę oderwać oczu. Aż by się chciało, żeby zaraz zaszumiały i zatańczyły. O tak, Tomek cały w mamę! Larysa też w jego wieku pięknie rysowała… *** — Pani Mario, tu Larysa, mama Tomka Kotowskiego — zadzwonił wieczorem domofon. — Dzwonię, bo Tomek jutro nie pójdzie do szkoły — powiedział chłodno młody głos. — Dzień dobry, Larysa! Co się stało? — dopytała pani Maria. — Co się stało? Całe urodziny mi, łobuz, zepsuł! — wybuchnęła kobieta. — A teraz leży z gorączką, pogotowie ledwo odjechało. — Ale jak to, Laryso? Przecież wychodził ze szkoły zdrowy, niósł ci prezent… — Mówi pani o tych bohomazach? — Jakich bohomazach, Laryso! To były przecudne kwiaty! Sama chciałam dzwonić i zapisać go do plastycznej… — Nie wiem, co za kwiaty, ale na kudłatego kłębka pcheł na pewno nie liczyłam! — Kłębek? Laryso, o co chodzi? — zaskoczona nauczycielka słuchała pogmatwanych wyjaśnień roztrzęsionej kobiety i marszczyła brwi coraz bardziej. — Wiesz co, Laryso, może wpadnę na chwilę? Mieszkam obok… Kilka minut później, uzyskawszy zgodę swojej dawnej uczennicy (echo lat, jak gwałtownie mijają), a dziś mamy ucznia, pani Maria wzięła z szafki stary album z wyblakłymi zdjęciami i dziecięcymi rysunkami swego pierwszego powierzonego jej klasy – i wyszła. W jasnej kuchni, gdzie Larysa zaprosiła gościa, panował rozgardiasz. Sprzątnęła tort i talerze, zaczęła opowiadać: jak syn przyszedł ze szkoły cały ubłocony, jak spod kurtki wyciągnął mokrego szczeniaka, od którego na kilometr śmierdziało! Wpadł za nim do błotnej jamy, gdzie chłopaki go wrzucili! Zniszczone podręczniki i plamy w albumie, na które nie dało się patrzeć. I gorączka, która w godzinę skoczyła do prawie trzydziestu dziewięciu… Goście wyszli bez spróbowania tortu, lekarz skarcił matkę za brak nadzoru… — Więc oddałam go tam, na wysypisko, kiedy Tomek zasnął. A album, o tam, na kaloryferze schnie. Nic z tych kwiatów nie zostało! — westchnęła Larysa. Nie zauważyła, iż z każdym słowem pani Maria staje się coraz bardziej posępna. A kiedy usłyszała o losie szczeniaka – posmutniała na dobre. Spojrzała poważnie, przesunęła dłonią po albumie, cicho zaczęła mówić… O zielonych zawijasach i żywych kwiatach… O dziecięcej odwadze i wrażliwości. O sercu chłopca, które nie zniosło widoku cierpiącego zwierzęcia. Potem podprowadziła Larysę do okna: — Widzisz tę jamę? Tomek mógł tam utonąć, nie pies. Ale czy o sobie myślał wtedy? Może o kwiatach, by nie zniszczyć prezentu dla mamy? Zapomniałaś już, Laryso, jak na początku lat 90. płakałaś na ławce z uratowanym kociakiem? Jak cała klasa ci współczuła, a rodzicom miałaś za złe, gdy kota wyrzucono… To ci właśnie przypomnę! I Tishkę, którego nie chciałaś oddać! I Muchtara, i wronę ze złamanym skrzydłem, którą się opiekowałaś… Pani Maria wyciągnęła z albumu zdjęcie, gdzie dziewczynka w fartuszku obejmuje kotka, patrząc na uśmiechniętych kolegów, i cichym, ale stanowczym głosem mówiła dalej: — Przypomnę ci dobroć, która rozkwitała w twoim sercu kolorami… Za nią na stół spadł dziecięcy rysunek dziewczynki z włochatym kociakiem i trzymającej mocno matczyną dłoń. — Gdybym mogła, wyściskałabym szczeniaka i Tomka! A te twoje plamy włożyłabym w ramkę – bo nie ma dla matki większego szczęścia, niż wychować dziecko na dobrego człowieka! Nie zauważyła, jak z każdym słowem Larysa coraz częściej zerka na zamknięte drzwi pokoju Tomka i mocno ściska album. — Pani Mario! Proszę, popilnuje pani chwilę Tomka? Na kilka minut? Błagam! Młoda kobieta narzuciła płaszcz i wybiegła. Na przełaj ruszyła do wysypiska, szukała, wołała, zaglądała pod kartony. I tylko zerkała na dom… Czy jej wybaczą? *** — Tomku, kto tu wsadził nos w kwiaty? To chyba twój przyjaciel Dikuś? — Tak, pani Mario! Poznała pani? — A jakże! choćby biała gwiazdka na łapce jest! Pamiętasz, jak z mamą myłyśmy mu łapy? — zachichotała nauczycielka. — A teraz ja sam myję codziennie! — dumnie powiedział Tomek. — Mama mówi: Masz przyjaciela — dbaj! choćby wanienkę kupiła! — Masz super mamę! Chyba znowu dla niej coś rysujesz? — Tak, chcę dać w ramkę. Bo tam wiszą plamy, a mama patrzy na nie i się uśmiecha. Można się uśmiechać do plam, pani Mario? — Do plam? Może i można, jeżeli z serca. Powiedz mi, jak ci idzie w szkole plastycznej? — Super! Niedługo namaluję portret mamy! Ucieszy się! A teraz – to dla pani, od mamy, ona też maluje. Pani Maria rozwinęła rysunek, ścisnęła ramię chłopca. Na białej kartce szczęśliwy, rozpromieniony Tomek, obejmuje ukochanego, ufnego, czarnego kundelka. Obok stoi drobna, jasnowłosa dziewczynka w szkolnym mundurku i tuli kotka… A z boku zza biurka patrzy, uśmiechnięta i mądra – ona, pani Maria. I w każdym szczególe tego rysunku czuła ogromną, ukrytą matczyną dumę. Pani Maria starła łzę, uśmiechnęła się – w samym rogu rysunku, wśród zielonych zawijasów i kwiatów, drobnymi literkami stało jedno słowo: „Pamiętam”.

PRZYPOMNĘ CI – — Pani Marysiu, ten zawijas mi nie ...

twojacena.pl 1 godzina temu Ja ci przypomnę Pani Mario, tu mi się nie udaje zrobić tego zawijaska jęknął smutno drugoklasista Tomek, wbijając pędzelek w uparty, wywijający się w złą stronę zielony listek na namalowanym przez siebie kwiatku. Nie dociskaj tak mocno pędzelka, koch...
Zapowiedzi serii Star Wars na 2026 rok.

Zapowiedzi serii Star Wars na 2026 rok.

faniklockow.pl 1 godzina temu W tym zestawieniu zebraliśmy dla was wszystkie informacje odnośnie nadchodzących premier serii Star Wars. Znajdziecie tutaj najnowsze informacje, numery zestawów i szczegóły w miarę ich napływania. Nowe informacje zaznaczane są na zielono. Uwaga: Tłu...
Każdy wtorek Liana spieszyła się do warszawskiego metra, ściskając w ręku pustą reklamówkę z Biedronki. Symbol dzisiejszej porażki – dwie godziny błądzenia po Złotych Tarasach bez pomysłu na prezent dla chrześnicy, córki przyjaciółki. Dziesięcioletnia Maja już nie kochała kucyków, a od niedawna pasjonowała się astronomią – a znaleźć dobry teleskop w rozsądnej cenie okazało się zadaniem niemal kosmicznym. Wieczór zbliżał się nieubłaganie, a pod ziemią dało się wyczuć zmęczenie końcówki dnia. Liana, omijając tłum wychodzący z wagonu, przeciskała się w stronę schodów ruchomych. Wtedy jej ucho wyłapało z gwaru wyraźny, pełen emocji fragment rozmowy. – …w życiu bym nie pomyślała, iż jeszcze go zobaczę, serio! – odzywał się za nią młody, nieco drżący głos. – A teraz on co wtorek odbiera ją z przedszkola. Sam. Przyjeżdża swoją skodą i jadą razem do parku na karuzele… Liana stanęła na stopniu ruchomych schodów. Odwróciła się na ułamek sekundy i dostrzegła mówiącą – jaskrawoczerwony płaszcz, przejętą twarz, lśniące oczy. I przyjaciółkę, która słuchała jej z uwagą. Co wtorek. Ona też kiedyś miała taki dzień. Trzy lata temu. Nie poniedziałek pełen ciężkiego rozruchu, nie piątek ze swoją ulgą i nadzieją na weekend. Wtorek – dzień, wokół którego kręcił się świat. W każdy wtorek, punktualnie o siedemnastej, wychodziła ze szkoły, gdzie uczyła polskiego, i niemal biegła przez pół miasta. Do szkoły muzycznej im. Chopina, w starym pałacyku ze skrzypiącym parkietem na Mokotowie. Odbierała Marka. Siedmioletniego, poważnego jak na swój wiek chłopca z futerałem skrzypiec niemal dorównującym mu wzrostem. Nie własnego syna – siostrzeńca. Syna jej brata Andrzeja, który zginął tragicznie w wypadku samochodowym trzy lata temu. Przez pierwsze miesiące po pogrzebie, te wtorki były rytuałem przetrwania. Dla Marka, który po śmierci ojca zamknął się w sobie i prawie nie mówił. Dla jego mamy Oli, której zupełnie zabrakło sił, by wstać z łóżka. I dla samej Liany, która próbowała posklejać ich wspólne życie, stając się na jakiś czas kotwicą, podporą, najstarszą w tej tragedii. Pamiętała każdą scenę. Jak Marek wychodził z klasy bez słowa, nie patrząc na boki, z głową spuszczoną. Jak odbierała od niego ciężki futerał, a on milcząco jej go oddawał. Spacer do metra, podczas którego opowiadała mu coś zabawnego – o śmiesznej klasowej wpadce, o kawce, która porwała bułkę pierwszoklasiście. Pewnego razu, jesienią, Marek niespodziewanie zapytał: – Ciociu Liano, a tata też nie lubił deszczu? I ona, ściskana przez ból i czułość, odpowiedziała: – Nie znosił. Zawsze biegał do najbliższej bramy. Wtedy Marek ujął jej dłoń. Mocno, dojrzale. Jakby nie chodziło o to, by ją prowadziła, tylko żeby coś zatrzymać. Nie jej rękę – a wspomnienie. Ściskał jej palce całą mocą dziecięcej tęsknoty, mieszając jej z czymś przejmująco dojrzałym: tak, tata był prawdziwy. Uciekał przed deszczem. Istniał nie tylko w pamięci babci i w jej cichych westchnieniach, ale tu, na tej mokrej, listopadowej ulicy. Trzy lata jej życie składało się z „przedtem” i „potem”. Najważniejszy był wtorek – dzień prawdziwego, choć czasem bolesnego, życia. Wszystkie inne dni były tłem, oczekiwaniem. Liana przygotowywała się: kupowała sok jabłkowy, który Marek uwielbiał, ładowała do telefonu śmieszne bajki na długą drogę metrem, wymyślała tematy do rozmów. Potem… potem Ola powoli wróciła do siebie. Znalazła pracę, potem nową miłość. Zdecydowała, iż trzeba zacząć wszystko od nowa, w innym mieście, z dala od wspomnień. Liana pomagała się spakować, włożyła Markowi jego skrzypce do miękkiego pokrowca, mocno go wtedy przytuliła na peronie. – Pisz, dzwoń, jestem zawsze, wystarczy sygnał – mówiła, powstrzymując łzy. Początkowo Marek dzwonił w każdy wtorek, o szóstej. Przez kilkanaście minut znów była ciocią Lianą, która musiała dopytać o wszystko: szkołę, skrzypce, kolegów. Jego głos był nicią, która łączyła ich przez setki kilometrów. Potem telefony pojawiały się co dwa tygodnie. Marek urósł, doszły mu inne zajęcia, zadania domowe, gry z kolegami. „Ciociu, przepraszam, w zeszły wtorek zapomniałem, mieliśmy sprawdzian”, – pisał na Messengerze, a ona odpisywała: „Nic się nie stało, kochanie. Jak poszedł sprawdzian?” Jej wtorki coraz częściej polegały już na czekaniu na wiadomość, która nierzadko nie przychodziła. Nigdy się nie obrażała. Po prostu zaczęła pisać pierwsza. Kiedyś – tylko na największe okazje. Urodziny, Boże Narodzenie. Jego głos stawał się coraz pewniejszy. Coraz rzadziej opowiadał o sobie, chowa się w krótkich zdaniach: „W porządku”, „Wszystko ok”, „Uczę się”. Ojczym, pan Sławek, okazał się dobrym, wyważonym człowiekiem – nie próbował zastąpić ojca, po prostu był. To najważniejsze. Ostatnio pojawiła się siostrzyczka – Alinka. Na zdjęciu z Facebooka Marek trzymał zawiniątko z niezdarną, ale czułą troskliwością. Życie, okrutne i hojne zarazem, toczyło się dalej. Budowało nową codzienność – z troską o niemowlę, szkolnym chaosem, planami na przyszłość. W tej nowej układance dla Liany pozostało malutkie, coraz ciaśniejsze miejsce – „cioci z przeszłości”. I właśnie teraz, w monotonnym huku metra, przypadkowe słowa – co wtorek – nie zabrzmiały jak wyrzut, tylko jak ciche echo. Jak ukłon w stronę tamtej Liany, która przez trzy lata dźwigała na sobie ogromną, palącą odpowiedzialność i miłość – jak otwartą ranę i jak największy dar. Tamta Liana wiedziała, kim jest: podporą, światłem na końcu dnia dla małego człowieka. Była potrzebna. Kobieta w czerwonym płaszczu miała swoją własną historię – kompromis między bólem a teraźniejszością. Ale ten rytm, ten żelazny porządek – co wtorek – był jak uniwersalny język bliskości. Język codziennej obecności, który mówi: jestem. Możesz na mnie liczyć. Jesteś dla mnie istotny właśnie dziś, o tej godzinie. To był język, który Liana kiedyś biegle znała, a dziś prawie zapomniała. Pociąg ruszył. Liana wyprostowała się, patrząc na swoje odbicie w ciemnej szybie tunelu. Wysiadła na swojej stacji, już pewna, iż jutro zamówi dwa takie same teleskopy – niedrogie, ale solidne. Jeden dla Mai, drugi dla Marka, z wysyłką prosto do domu. Gdy tylko go dostanie, napisze: „Marku, ten teleskop jest po to, żebyśmy patrzyli na to samo niebo, choćbyśmy byli w różnych miastach. Może w następny wtorek, o osiemnastej, jeżeli będzie pogoda, spojrzymy oboje na Wielką Niedźwiedzicę? Ustalamy czas. Ściskam, ciocia Liana”. Wjechała po ruchomych schodach do wieczornej Warszawy. Powietrze było zimne i świeże. Najbliższy wtorek nie był już pusty. Znów został wyznaczony – nie z obowiązku, tylko jako serdeczna umowa pomiędzy dwiema osobami, związanymi wdzięcznością, wspomnieniem i cichą, nierozerwalną więzią pokrewieństwa. Życie trwało dalej. A w jej tygodniu wciąż zostawały dni, które można było nie tylko przeżyć, ale nadać im znaczenie. Wskazać na cichy cud wspólnego spojrzenia w niebo przez setki kilometrów. Dla pamięci, która już nie boli, ale koi. Dla miłości, która nauczyła się rozmawiać na odległość i przez to stała się cichsza, mądrzejsza i trwalsza. Każdy wtorek

Każdy wtorek Liana spieszyła się do warszawskiego ...

newskey24.com 2 godzin temu Każdy wtorek Karina przeciskała się przez zatłoczone perony warszawskiego metra, ściskając w dłoni pustą reklamówkę z Biedronki. Ta reklamówka to był symbol całkowitej klapy dzisiejszego popołudnia dwie godziny spędzone w galeriach handlowych i ani j...
Urodziłam ci syna, ale nie chcę od ciebie nic – zadzwoniła kochanka. Mąż spojrzał na Lidię wzrokiem zbitego psa: „Tak, Lidia, pół roku temu miałem inną… to było tylko kilka spotkań, zwykła przygoda. Teraz mam syna…”. Lidia nie mogła uwierzyć: jej wierny, kochający mąż ma dziecko z kimś innym! Próbowała zrozumieć, co się stało, gdy on wyznał, iż nie wiedział o ciąży. W oczach męża dostrzegła bezradność, a w jej sercu pojawił się ból i złość. „Ty, żonaty, masz syna z inną…”. Rozmowa z kochanką brzmiała w głowie Lidii: „Urodziłam ci syna. Nic od ciebie nie chcę”. Ale czy na pewno? Co będzie gdy syn zachoruje, czy wtedy też nie poprosi o pomoc? Lidia wie, iż jej mąż jest dobrym człowiekiem – wychował jej synów, nauczył ich życia, był prawdziwym ojcem. Ale teraz musi stanąć przed największym wyborem w życiu: czy pojechać na wypis syna ze szpitala i zostać ojcem na dwa domy, czy jednak wybrać rodzinę, którą już ma?

Urodziłam ci syna, ale nie chcę od ciebie nic – za...

newsempire24.com 3 godzin temu Urodziłam ci syna, ale niczego od ciebie nie chcę zadzwoniła kochanka. Mąż spojrzał na Lidię wzrokiem zbitego psa. Tak, dobrze słyszałaś, Lidka Sześć miesięcy temu miałem kogoś. Kilka spotkań, nic poważnego. Tak po prostu trochę szaleństwa. I ona mi....
"Musimy się pożegnać z ideą, iż wszystkie kobiety mają instynkt macierzyński. U części mężczyzn wywołuje to lęk i bunt"

"Musimy się pożegnać z ideą, iż wszystkie kobiety ...

newsweek.pl 4 godzin temu Sednem zmiany kulturowej jest odkrycie przez kobiety, iż mogą nie chcieć mieć dzieci. A gdy nie ma już tak silnego tabu bezdzietności ani presji, to coraz częściej ich po prostu nie mają — mówi dr Elżbieta Korolczuk, socjolożka.
Cudu nie było Tania wyszła ze szpitala z synkiem na rękach. Nie było żadnego cudu — rodzice jej nie powitali. Świeciło wiosenne słońce, Tania opatuliła się w luźną już kurtkę, podniosła reklamówkę z rzeczami i dokumentami jedną ręką, drugą poprawiła maleństwo i ruszyła w nieznane. Nie miała dokąd iść. Rodzice stanowczo odmówili przyjęcia wnuka do domu, a matka żądała, by Tania zrzekła się dziecka. Ale Tania sama wychowała się w domu dziecka; jej matka także ją porzuciła i przysięgła sobie, iż nigdy nie zrobi tego własnemu dziecku — bez względu na cenę. Dorastała w rodzinie zastępczej, gdzie „mama” i „tata” traktowali ją dobrze, choćby rozpieszczali, ale nie nauczyli samodzielności. I biednie się żyło, a rodzice często chorowali. Teraz już rozumie, iż to ona zawiniła, iż jej synek nie ma ojca. Wydawało się, iż jego ojciec był porządnym człowiekiem — obiecywał przedstawić ją rodzicom, a gdy Tania powiedziała o ciąży, wycofał się: „To nie jest dobry czas na dziecko”. Wyszedł i już się nie odezwał. Tania westchnęła. – Nikt nie jest gotowy: ani ojciec dziecka, ani moi rodzice. To ja muszę być i będę gotowa, dla syna. Usiadła na ławce, wystawiając twarz do słońca. Gdzie miała się udać? Słyszała, iż są ośrodki dla matek w trudnej sytuacji, ale wstydziła się pytać o adres, wciąż mając nadzieję, iż rodzice jednak po nią przyjadą. Ale nie przyjechali. Postanowiła zrealizować plan — pojechać na wieś do babci. Tam znajdzie schronienie, pomoże w gospodarstwie, dopóki płacą zasiłek, a potem poszuka pracy. Jeszcze jej się w życiu poszczęści. Tak właśnie zrobi — tylko sprawdzi w telefonie, skąd odjeżdżają autobusy. Przecież babcie są zwykle dobre, los się do niej uśmiechnie. Przekładając synka na ręku, wyjęła z kieszeni stary telefon i omal nie wpadła pod samochód na przejściu. Za kierownicą siedział siwy, wysoki mężczyzna. Wyskoczył z auta, krzycząc na Tanię, iż przez swoją nieuwagę mogłaby zginąć razem z dzieckiem, a on poszedłby za to do więzienia. Tania przestraszyła się, w oczach stanęły łzy. Maluch to wyczuł i zaczął płakać. Mężczyzna spojrzał na nich i zapytał, dokąd idzie z dzieckiem. Tania, przez łzy, przyznała, iż sama nie wie. – Wsiadaj do auta! Uspokoisz się u mnie w domu, a potem coś wymyślimy. No już, dziecko zapłacze jeszcze mocniej. A ja nazywam się Konstanty Grzegorzewicz. A ty? – Tania. – No to wskakuj, Taniu, pomogę ci. Zabrał ją do swojego mieszkania. Przydzielił jej pokój, żeby mogła spokojnie nakarmić dziecko. Miał przestronne, trzypokojowe mieszkanie. Nie było w co przewinąć dziecka, więc Tania poprosiła, by Konstanty Grzegorzewicz kupił pieluchy, oddając mu ostatnie pieniądze z portfela. On jednak odmówił, twierdząc, iż i tak nie ma na co wydawać pieniędzy. Poprosił za to sąsiadkę — lekarkę — o pomoc. Lekarka właśnie miała dyżur wolny, więc spisała dużą listę niezbędnych rzeczy i wręczyła ją Konradowi Grzegorzewiczowi. Gdy wrócił z zakupami, zobaczył, iż Tania zasnęła na pół siedząco, z głową opartą o poduszkę, podczas gdy dziecko się rozbudziło. Umył ręce, wziął malucha, żeby mama mogła chwilę się przespać. Kiedy zamykał drzwi pokoju, Tania natychmiast się obudziła z krzykiem, nie widząc synka. Konstanty Grzegorzewicz wniósł dziecko z uśmiechem, pokazując wszystko, co kupił dla niej i chłopca, i zaproponował, iż jej pomoże. – Za chwilę przyjdzie dobra sąsiadka-lekarka i wszystko wyjaśni, a jutro zawoła rejonową pediatrę. Potem powiedział: – Nie musisz jechać na wieś ani szukać babci. Zostań u mnie, miejsca wystarczy. Jestem wdowcem, nie mam dzieci, ani wnuków. Mam emeryturę i trochę dorabiam, a samotność mi doskwiera. Będę wdzięczny za obecność. – Miał pan dzieci? – Tak, Taniu, miałem syna. Pracowałem na kontrakcie na Śląsku: pół roku tu, pół roku tam. Syn studiował, był zaręczony. Postanowili się pobrać, bo jego dziewczyna była w ciąży. Czekali, aż wrócę z delegacji, żeby urządzić wesele. Niestety, mój syn miał wypadek motocyklowy — zginął przed moim powrotem i wróciłem prosto na jego pogrzeb. Moja żona ciężko to przeżyła i gwałtownie zachorowała. Straciłem kontakt z synową, chociaż wiedziałem, iż spodziewała się dziecka. Szukałem jej i wnuka, ale nie udało się. Dlatego, Taniu, zostań. Może choć na starość poczuję, czym jest rodzina. Jak nazwałaś synka? – Nie wiem dlaczego, ale zapragnęłam, żeby miał na imię Sawa. Tak mi się zawsze podobało, choć rzadkie. – Sawa?! Taniu, tak miał na imię mój syn! Przecież nie mówiłem Ci tego. Dziękuję Ci, to szczęście dla starego człowieka. No i co, zostaniesz? – Z ogromną radością. A ja jestem dzieckiem z domu dziecka, przyjęła mnie rodzina zastępcza, ale mojego synka już nie zaakceptowali. Nie wiem, co by ze mną było, gdyby mnie nie przygarnęli, bo dzięki nim dostałam mieszkanie i skończyłam technikum. Moja biologiczna mama porzuciła mnie pod bramą domu dziecka, a na kocyku zostawiła tylko łańcuszek z medalikiem. – Przebierz się, bo kupiłem ci ubrania, i zajmiemy się domem i dzieckiem. Trzeba umyć wanienkę, moja sąsiadka pokaże, jak kąpać malucha. I musimy dobrze zjeść — żeby mamie nie brakowało mleka. Gdy Tania, przebrana, wyszła, Konstanty Grzegorzewicz zauważył łańcuszek na jej szyi i zapytał, czy to ten, który zostawiła matka. Potwierdziła. Pokazała mu medalik. Zanim zdążyła wyjaśnić, mężczyzna zbladł i aż osunął się na krzesło. Poprosił, by mu podała medalik. Spytał, czy go otwierała. Odpowiedziała, iż nie, bo nie ma zapięcia. Wtedy pokazał jej sposób na otwarcie – i w środku rzeczywiście była maleńka pukiel włosów. – To włosy mojego syna. Sam je tam schowałem. Taniu, wychodzi na to, iż jesteś moją wnuczką. Los nieprzypadkowo nas połączył. – Zróbmy jeszcze test DNA, żeby mieć pewność, iż jest pan moim dziadkiem. – Wcale nie trzeba. Jesteś moją wnuczką, to mój prawnuk, koniec dyskusji. Zresztą jesteś podobna do mojego syna, od razu to zauważyłem. Mam choćby zdjęcia twoich rodziców — chcesz zobaczyć? Autorka: Zofia Koralewska

Cudu nie było Tania wyszła ze szpitala z synkiem n...

naszkraj.online 4 godzin temu Dziś wydarzył się cud, choć początkowo wydawało się, iż nic dobrego mnie nie spotka. Wyszłam ze szpitala z synkiem na rękach. Pogoda była cudowna słońce jakby chciało mnie ogrzać na nowy początek. Otuliłam się w kurtkę, która nagle zrobiła...
Życie w porządku — Lada, zakazuję ci kontaktować się z siostrą i jej rodziną! Oni mają swoje życie, my swoje. Znowu dzwoniłaś do Natalii? Skarżyłaś się na mnie? Ostrzegałem cię. Nie miej mi za złe, jeżeli coś się stanie — Bogdan mocno ścisnął mnie za ramię. Tak jak zwykle w takich chwilach, milcząc szłam do kuchni. Łzy same napływały do oczu. Nigdy, przenigdy nie żaliłam się mojej siostrze na życie. Po prostu rozmawiałyśmy — mieliśmy starszych rodziców, było o czym pogadać, uzgodnić. Bogdan nie znosił mojej siostry Natalii. U niej w domu panował spokój i dostatek. Tego nie można było powiedzieć o mnie i Bogdanie. Wychodząc za Bogdana, byłam najszczęśliwszą dziewczyną pod polskim niebem. Bogdan oczarował mnie ogromną namiętnością. Nie przeszkadzało mi, iż był ode mnie niższy. choćby nie zwróciłam uwagi na jego matkę, która na ślubie ledwo trzymała się na nogach. Później wyszło na jaw, iż moja teściowa jest zakręconą alkoholiczką. Zaślepiona miłością nie dostrzegałam nic złego. Po roku małżeństwa zaczęłam jednak wątpić w swoje szczęście. Bogdan pił coraz więcej, wracał do domu pijany. Potem zaczęły się zdrady. Pracowałam jako pielęgniarka w szpitalu, a moja pensja ledwo starczała do pierwszego. Bogdan wolał całodobowe imprezy z kolegami. Nie zamierzał mnie utrzymywać. Na początku naszej miłości marzyłam o dzieciach, ale z czasem zadowoliłam się opieką nad rasowym kotem. Przestałam już choćby chcieć mieć dzieci z mężem alkoholikiem. A mimo to – przez cały czas go kochałam. — Głupia z ciebie, Lada! Zobacz, ilu facetów się wokół ciebie kręci, patrzą ci w oczy, a ty jak ślepa zapatrzona w swojego krasnala! Co w nim widzisz? Chodzisz wiecznie posiniaczona przez jego pięści. Myślisz, iż nikt nie widzi twoich „podkówek” pod grubą warstwą podkładu? Rzuć go, zanim cię zabije, głuptasie! – ostrzegała mnie koleżanka z pracy. Tak, Bogdan często wybuchał bez powodu i podnosił na mnie rękę. Raz pobił mnie tak mocno, iż nie mogłam wyjść do pracy na zmianę. Mało tego, zamknął mnie w mieszkaniu i zabrał klucz. Od tamtej pory panicznie się go bałam. Dusza ze strachu się kurczyła, serce waliło, gdy tylko przekręcał klucz w zamku. Myślałam, iż mści się za to, iż nie podarowałam mu dziecka, za to, iż jestem „złą żoną”. Dlatego nie protestowałam, gdy mnie bił, poniżał, drwił ze mnie. Dlaczego wciąż go kochałam? Jego matka, przypominająca czarownicę, powtarzała mi: — Laduszka, słuchaj męża, kochaj całym sercem, zapomnij o rodzinie, o koleżankach, które cię do niczego nie doprowadzą. Więc zapomniałam o przyjaźni, rodzinie, zostałam w pełni pod władzą Bogdana. Lubiłam momenty, gdy mąż błagał o wybaczenie, klękał, całował stopy. Zgoda była słodka jak miód i magiczna. Rzucał na nasze łóżko płatki pachnących róż. W tych chwilach unosiłam się w niebiosa… Wiem, iż te róże podkradał koledze-pijakowi z podwórka. Pewnie tak bym tkwiła w tym zniewoleniu już na zawsze. Ale los zadecydował inaczej… — Zostaw Bogdana, mam z nim syna. Ty jesteś bezpłodna, „pusty kwiat”. – tak nieznajoma oznajmiła mi w drzwiach. — Nie wierzę! Wyjdź stąd, póki ładnie proszę! – odpysknęłam. Bogdan wszystkiego się wypierał. — Przysięgnij, iż to nie twój syn! – wiedziałam, iż nie zaprzeczy. Bogdan milczał znacząco. Zrozumiałam już wszystko… — Lada, nigdy nie widziałem cię wesołej. Coś się dzieje? – nagle zapytał ordynator szpitala, dr Herman Lewandowski, którego zawsze uważałam za surowego i niedostępnego. — Wszystko w porządku – wymamrotałam, speszona. — Dobrze, gdy człowiek ma wszystko w porządku. Wtedy życie jest piękne – powiedział tajemniczo dr Herman. Podobno kiedyś był żonaty, miał córkę. Rozwiódł się z żoną przez jej zdradę. Teraz, w wieku czterdziestu dwóch lat, żył samotnie. Niepozorny, w okularach, z łysinką, niski. Ale gdy zbliżał się, coś mnie do niego ciągnęło. Pachniał subtelną wodą kolońską. Nie mogłam znaleźć sobie miejsca po tej rozmowie… „Dobrze, gdy człowiek ma wszystko w porządku”. Proste słowa, a poruszyły serce. U mnie przecież panował tylko chaos… W końcu uciekłam od Bogdana do rodziców. — Laduszka, co się stało? Wyrzucił cię mąż? — Nie. Później wyjaśnię, mamo. Wstydziłam się opowiadać o moim małżeństwie. Potem dzwoniła matka Bogdana – klęła i wyzywała mnie od najgorszych. Ale ja już byłam wolna, oddychałam pełną piersią. Dziękuję, panie doktorze Hermannie… Bogdan wściekał się, szukał mnie, ale już nie miał nade mną żadnej władzy. — Bogdan, nie marnuj na mnie czasu, lepiej zajmij się swoim synem. Zamykam nasz rozdział. Żegnaj – powiedziałam spokojnie. Wróciłam do siostry Natalii i rodziców. Stałam się znowu sobą, a nie marionetką. Przyjaciółka od razu zauważyła zmianę: — Lada, nie poznaję cię! Odżyłaś, promieniejesz, jak panna młoda! A doktor Herman złożył mi oświadczyny: — Lada, pobierzmy się! Obiecuję ci szczęście. Tylko jedno – wołaj do mnie po imieniu, nie per „pan doktor” w domu. — Ale czy ty mnie kochasz, Hermanie? — Przepraszam, zapomniałem, iż kobiety potrzebują słów. Chyba cię kocham. Ale bardziej wierzę w czyny – ucałował moją dłoń. — Zgadzam się, Hermanie. Wierzę, iż nauczę się cię kochać – cieszyłam się bez końca. …Minęło dziesięć lat. Herman codziennie udowadniał mi miłość. Nie całował nóg jak Bogdan, nie rzucał pustych słów. Dbał o mnie, rozpieszczał czynami. Dzieci wspólnych nie mieliśmy. Widocznie naprawdę byłam „pustym kwiatem”. Ale Hermana to nie martwiło, nigdy nie miał do mnie żalu. — Lada, widocznie nam przeznaczone jest żyć we dwoje. Wystarczysz mi w zupełności – pocieszał mnie, gdy tęskniłam za macierzyństwem. Córka Hermana podarowała nam wnuczkę Sonię. Stała się naszą ukochaną córeczką. Bogdan całkiem się stoczył i odszedł z tego świata przed pięćdziesiątką. Jego matka, gdy spotyka mnie na bazarze, patrzy z nienawiścią. Ale jej strzały nie dosięgają mnie. Po prostu mi jej szkoda. A u nas z Hermanem – wszystko w porządku. Życie jest piękne…

Życie w porządku — Lada, zakazuję ci kontaktować s...

twojacena.pl 4 godzin temu ŻYCIE W PORZĄDKU Doroto, zakazuję ci utrzymywać jakiekolwiek kontakty z siostrą oraz jej rodziną! One mają swoje sprawy, my swoje. Znowu dzwoniłaś do Kingi? Skarżyłaś się na mnie? Ostrzegałem cię. Nie miej do mnie pretensji, jeżeli coś się stanie...
"Czułam się ważna i kochana, ale do czasu". Po dwóch latach Ada odkryła prawdę o relacji partnera z matką

"Czułam się ważna i kochana, ale do czasu". Po dwó...

kobieta.onet.pl 5 godzin temu Po dwóch latach związku Ada dowiedziała się, iż jej partner śpi ze swoją matką w jednym łóżku. Kinga nie mogła znieść faktu, iż Tomasz ma w portfelu zdjęcie mamy i po każdej kłótni wciąga ją w rozwiązywanie konfliktów pary....
Bogata Kobieta Odwiedza Grób Syna i Spotyka Płaczącą Kelnerkę z Dzieckiem — To, Co Odkryła, Zmieniło Wszystko

Bogata Kobieta Odwiedza Grób Syna i Spotyka Płaczą...

polregion.pl 5 godzin temu Minął rok od śmierci jej jedynego syna, Wiktora. Pogrzeb był skromny, ale ból Małgorzaty wciąż tkwił głęboko w sercu, ukryty pod maską spokoju. W rocznicę jego odejścia postanowiła odwiedzić jego grób sama. Bez świty, bez kamer. Tylko zimne kamienie....
A to za co jest ten słoiczek, kochanie? Dziecko choćby nie podniosło wzroku. – Żeby kupić tort dla dziadka… on nigdy nie miał swojego. Powiedziało to z taką czystą, poważną szczerością, iż mamie aż ścisnęło gardło, zanim w ogóle zrozumiała, co słyszy. Na stole leżała tylko drobna suma i kilka monet, które układał ostrożnie, jakby to był prawdziwy skarb. Nie pieniądze ją wzruszyły… A serce tego dziecka, które jeszcze nie znało wartości, ale wiedziało, czym jest wdzięczność. Dziadek miał urodziny za tydzień. Człowiek o spracowanych dłoniach, milczący, przyzwyczajony do dawania, niczego w zamian nie oczekując. Nigdy o nic nie prosił. Ale pewnego dnia, niemal mimochodem, powiedział: – Nigdy nie miałem tortu tylko dla siebie… Słowa, które dla dorosłego są jedynie zdaniem. Dla dziecka stały się misją. Od tamtej pory: — zbierał monety zamiast je wydawać; — nie kupował sobie słodyczy po szkole; — sprzedał dwie swoje rysunki; — i każdego wieczoru wrzucał kolejną monetę do słoiczka, który dzwonił nadzieją. Nadszedł niedzielny dzień urodzin. Na stole – zwykły tort z cukierni. Krzywo włożona świeczka. Dziecko drżące z emocji. I dziadek, którego nagle coś poruszyło do głębi. Nie zapłakał przez smak. Ani rozmiar. Ani cenę. Zapłakał, bo pierwszy raz w życiu… ktoś pomyślał o nim z taką miłością – na pozór niewielką, a tak nieskończoną w środku. Bo czasem największy gest mieszka w najmniejszej skarbonce. A prawdziwa miłość przychodzi od tego, kto ma najmniej… ale czuje najwięcej.

A to za co jest ten słoiczek, kochanie? Dziecko ch...

newskey24.com 5 godzin temu A po co ci ten słoiczek, kochanie? Dziecko choćby nie podniosło głowy. Żeby kupić tort dla dziadka on nigdy nie miał swojego. Wypowiedziało te słowa z taką niewinną powagą, iż Ewelinie ścisnęło się gardło, zanim w ogóle zrozumiała, co...
Chciałam dobrze, ale wyszło jak zwykle

Chciałam dobrze, ale wyszło jak zwykle

twojacena.pl 5 godzin temu Tak, rozumiem, iż nie macie obowiązku! Ale to przecież wasza własna krew! Czy naprawdę zostawicie chłopca zimą bez ciepłej odzieży? Saszku, czy tego cię uczyłam w dzieciństwie? naciskała teściowa. Telefon leżał na stole. Po kilku rodzinnych awanturac...
Przenieś się na “swoje terytorium” – ogłosił mąż

Przenieś się na “swoje terytorium” – ogłosił mąż

newsempire24.com 6 godzin temu Pamiętam, iż pewnego wieczoru w naszej kamienicy na Pradze wtedy już po latach małżeństwa musiałem usiąść przy stole i porozmawiać z żoną. Nie mogłem tego odkładać na później. Alino, usiądź, poprosił mnie mój mąż, Witold, ciężko i z trudem....
PRZYPOMNĘ CI… – Pani Mario, tutaj mi ten zawijas nie wychodzi… – poskarżył się smutno drugoklasista Artur, wskazując pędzelkiem zielony listek swojego rysunku, który wykręcał się w nie tę stronę. – Spróbuj lżej, kochany, pędzelkiem po kartce, jak piórkiem po dłoni… O właśnie, pięknie! Zamiast zawijaska – prawdziwe cudo! – pochwaliła starsza nauczycielka, uśmiechając się ciepło. – A powiedz, dla kogo to takie śliczności malujesz? – Dla mamy! – rozpromienił się chłopak, wreszcie dumny, iż pokonał listkowego uparciucha. – Ma dzisiaj urodziny! To mój prezent dla niej! – O, szczęściara z tej twojej mamy, Arturek. Ale poczekaj, nie zamykaj jeszcze zeszytu. Niech farby wyschną, żeby nie rozmazały się maziajki. A jak już wrócisz do domu, wyjmiesz ostrożnie i wręczysz jej prezent. Zobaczysz, jak się ucieszy! Nauczycielka jeszcze przez chwilę patrzyła z uśmiechem na ciemną czuprynę pochyloną nad kartką, po czym wróciła do swojego biurka. Aż się jej w duszy ciepło robiło na widok tego prezentu! Arturek to ma talent, powinna zadzwonić do mamy i namówić ją na zapisanie chłopca do plastycznej. Takie talenty trzeba pielęgnować. I koniecznie dopytać, czy się prezent podobał – bo sama nie może oderwać wzroku od tych ożywionych liści na kartce. Może już teraz wiadomo, po kim Artur odziedziczył ten dar… Po mamie! Pani Larysa w dzieciństwie przecież też pięknie malowała… ***** – Pani Mario, tu Larysa, mama Arka Kotowskiego – zadzwonił wieczorem telefon w mieszkaniu nauczycielki. – Dzwonię, żeby uprzedzić, iż Artur jutro do szkoły nie przyjdzie – powiedział poważnie głos młodej kobiety w słuchawce. – Dzień dobry, Laryso! Co się stało? – dopytała pani Maria. – Co się stało? Urodziny mi, smarkacz, popsuł! – zaperzyła się młoda matka. – A teraz leży z gorączką, pogotowie właśnie pojechało. – Chwileczkę, Laryso, jak to z temperaturą? Zdrowy wyszedł ze szkoły, niosąc ci prezent… – Te kleksy jakieś? – zdziwiła się Larysa. – Jakie kleksy, Laryso! Przecież on ci takie piękne kwiaty namalował! Sama chciałam dzwonić, żeby do plastycznej go zapisać… – Ja nie wiem, co to miały być za kwiatki, ale na obśliniony kłębek to na pewno nie liczyłam! – Kłębek?! O czym ty mówisz? – zdezorientowała się pani Maria, coraz bardziej z niepokojem słuchając nerwowego głosu rozmówczyni. – Wiesz co, Laryso, to może ja wpadnę do was na chwilę? I tak mam po drodze… Kilka minut później, po uzyskaniu zgody dawnej uczennicy (a teraz już – jak to gwałtownie leci – mamy swego ucznia), pani Maria zabrała ze sobą wyblakły album pełen starych zdjęć i dziecięcych rysunków, po czym ruszyła do sąsiedniej klatki. Na jasnej kuchni, gdzie Larysa wpuściła gościa, panował rozgardiasz. Gospodyni opowiadała: Jak Artur wrócił ze szkoły umorusany błotem i wodą… Jak spod kurtki i plecaka wyciągnął przemokniętego szczeniaka, śmierdzącego niemiłosiernie! Wpadł do dołu z wodą, bo chciał go uratować (inni chłopcy wrzucili go tam dla zabawy)! Książki zniszczone, album poplamiony, w samych „kleksach” – patrzeć bez łez nie sposób! No i ta gorączka, co w ciągu godziny wzrosła prawie do 39… Goście się rozeszli, ciasta nie spróbowali, a lekarz mnie – nieogarniętą matkę – ochrzanił… – A szczeniaka, jak Artur zasnął, wyniosłam… Na ten sam śmietnik. A album, tam na grzejniku, schnie. Z kwiatów nic nie zostało, tylko wielka plama wody! – prychnęła Larysa. Nie zauważyła nawet, jak z każdym jej słowem pani Maria ciemniała na twarzy. Gdy usłyszała, iż szczeniak jednak wrócił na śmietnik, spojrzała surowo, pogładziła zniszczony album delikatnie i zaczęła mówić… O zielonych zawijkach i ożywionych kwiatach. O dziecięcej pilności i odwadze. O sercu, co nie pozwoliło znieść niesprawiedliwości, i o łobuzach, którzy wrzucili żywe stworzenie do dołu. Potem wstała, wzięła Larysę za rękę, podprowadziła do okna: – Tam jest ten dół. Tam choćby szczeniak mógł utonąć, ale nie o siebie Artur wtedy myślał. Może o tym kwiatku na kartce, żeby go nie zniszczyć przypadkiem? A może, Laryso, zapomniałaś, jak pod koniec lat 90. pod płotem szkoły tuliłaś uratowanego kotka i płakałaś? Jak cała klasa głaskała go razem z tobą i czekaliście na twoją mamę? Jak nie chciałaś wracać do domu, kiedy twój własny „kłębek futra” wyrzucili za drzwi? (Na szczęście w porę się opamiętali!) To ja ci przypomnę! I Tishkę, którego nie chciałaś oddać! I kudłatego Muchtara, co cię do matury pilnował! I srokatego gawrona, zaopiekowanego w żywym kąciku szkolnym… Maria wyciągnęła żółknącą fotografię – krucha dziewczynka w białym fartuszku tuli do piersi puchatego kota, a wkoło uśmiechnięci rówieśnicy – i mówiła dalej twardym, ale czułym głosem: – I dobroć ci przypomnę, która u ciebie zawsze rozkwitała wszystkimi barwami, mimo wszystko… Za zdjęciem ukazał się rysunek: mała dziewczynka trzyma w jednej ręce puszystego kotka, drugą mocno zaciska dłoń mamy. – Gdybym ja decydowała, Laryso – powiedziała już surowiej – to tego szczeniaka wyściskałabym razem z Arturem! A te kleksy w ramkę wsadziła! Bo nie ma dla matki większego prezentu niż to, iż wychowała dziecko na dobrego człowieka! A nie zauważyła nawet, jak od jej słów twarz Larysy się przemieniała, jak nerwowo spoglądała na drzwi do pokoju chłopca, i jak kurczowo ściskała ten nieszczęsny album… – Pani Mario! Proszę, zajmie się pani Arturem przez minutę? Ja gwałtownie wrócę! Pod czujnym spojrzeniem nauczycielki Larysa narzuciła płaszcz i wybiegła na dwór. Nie oglądając się na kałuże i bloto, pobiegła na śmietnik. Wzywała, odsuwała pudła, rozgrzebywała worki… I bez przerwy zerkała niepewnie na dom… Czy wybaczy? ***** – Arturku, kto ci się tu znowu do kwiatów przytula? Twój przyjaciel – Dikuś? – On sam, pani Mario! Poznała pani? – Oczywiście! choćby ma tę białą łatkę na łapie! Pamiętasz, jak z twoją mamą myłyśmy mu te łapy? – zaśmiała się serdecznie nauczycielka. – Teraz ja myję mu codziennie! – powiedział z dumą Artur – Mama mówi, jak przygarniesz przyjaciela, to trzeba dbać! Mama choćby specjalną wanienkę kupiła! – Masz wspaniałą mamę – uśmiechnęła się nauczycielka – To znowu dla niej malujesz prezent? – Tak, do ramki! Bo mama ma w ramce te stare kleksy i jakoś, gdy na nie patrzy, uśmiecha się. A w końcu, czy można się uśmiechać do kleksów, pani Mario? – Do kleksów? – zaśmiała się nauczycielka – Może można, szczególnie, jeżeli są od serca! A jak ci idzie w szkole plastycznej, powiedz mi? – Świetnie! niedługo namaluję portret mamy! Ale póki co, proszę – tu chłopiec wyciągnął kartkę – Mama też maluje – to dla pani. Maria rozłożyła arkusz i lekko przytuliła chłopca siedzącego w ławce. Na jasnej kartce kolorami uśmiechał się szczęśliwy i niezwykle promienny Artur, trzymając rękę na głowie ufnego kundelka. Obok miniaturowa blond dziewczynka w dawnej szkolnej mundurce tuli małego kotka… A z lewej zza stosu podręczników na starym nauczycielskim biurku patrzyła z dobrocią i nieskończoną mądrością pani Maria. W każdym drobnym szczególe i każdym maźnięciu pędzla czuła wyraźnie cichą, niczym nieogarnioną dumę mamy… Pani Maria otarła łzy – i uśmiechnęła się radośnie. Bo w samym rogu kartki, kolorowymi kwiatami i zielonym zawijasem, wyrysowane było jedno słowo: „Pamiętam”.

PRZYPOMNĘ CI… – Pani Mario, tutaj mi ten zawijas n...

twojacena.pl 7 godzin temu JA CI PRZYPOMNĘ Pani Wanda, tutaj ten zawijas nie wychodzi mi dobrze westchnął smutno drugoklasista Tomek, wskazując pędzelkiem na zielony listek, który upierał się, by zakręcać nie w tę stronę, co trzeba. Lżej, kochanie, lżej pędzelkiem Patrz, tak, ...
Planujemy powitać Nowy Rok w waszym domku na wsi. Przyjechałam po klucze – oznajmiła siostra męża.

Planujemy powitać Nowy Rok w waszym domku na wsi. ...

newsempire24.com 8 godzin temu Planujemy świętować Sylwestra w twoim domku w lesie. Przyleciałam po klucze powiedziała siostra mojego męża. Po co wam jedzieć pod las? W dwójkę i w domu pięknie przywita się Nowy Rok. A my mamy dużą rodzinę: troje dzieci. Trzeba...
Nintendo wprowadza kolekcję My Mario, aby przyciągnąć nową generację graczy

Nintendo wprowadza kolekcję My Mario, aby przyciąg...

notebookcheck.pl 11 godzin temu Strategia Nintendo mająca na celu zdobycie nowej grupy fanów obejmuje zabawki, ubrania, książki, aplikacje i filmy przeznaczone dla niemowląt, małych dzieci i dzieci oparte na Mario i jego przyjaciołach. Nazwana My Mario, kolekcja produktów pomoże Ni...
Jej córka wstydzi się dziadków. "Nie chce ich odwiedzać, ani zapraszać na przedstawienia"

Jej córka wstydzi się dziadków. "Nie chce ich odwi...

gazeta.pl 13 godzin temu Dziecko nie chce odwiedzać i zapraszać swoich dziadków na przedszkolne przedstawienia. Takim problemem podzieliła się jedna z internautek, która na facebookowej grupie dla mam szuka słów wsparcia. Kobieta twierdzi, iż jej córka wstydzi się dziadków z...
Unikatowe solniczki w sandomierskim zamku

Unikatowe solniczki w sandomierskim zamku

radiokielce.pl 15 godzin temu Na ekspozycji można oglądać solniczki niemal z całej Europy oraz z różnych stron świata, m.in z Peru, Japonii i Santiago de Guatemala, które powstały w okresie od XV do początku XX wieku.
Współtwórca WOŚP: my nie czerpiemy żadnych z tego korzyści

Współtwórca WOŚP: my nie czerpiemy żadnych z tego ...

tvn24.pl 15 godzin temu Był spokój, była euforia - opisywał 34. Finał WOŚP kardiolog dziecięcy prof. Bohdan Maruszewski. Po rozmowach z funkcjonariuszami określił tegoroczną edycję jako "dużo spokojniejszą". Maruszewski zapewnił też, iż fundacja przekazuje sprzęt szpitalom ...
Gdy z mężem klepaliśmy biedę, teściowa kupowała sobie futro, nowy telewizor i żyła jak królowa. Lata później przyszła „zemsta losu”! Miałam 18 lat, gdy zaszłam w ciążę. Rodzice nie wspierali mnie, twierdząc, iż to za wcześnie na dziecko. Mąż właśnie został powołany do wojska. Babcie zgodnie orzekły: – Dziecko to twoja sprawa. – Nie będę teraz opiekować się twoim dzieckiem – powiedziała mi mama. Z teściową nie mogłam choćby porozmawiać, bo nie chciała mieć ze mną kontaktu. Zamieszkałam więc z ciocią od strony taty. Miała wtedy 38 lat, nie miała własnych dzieci, całe życie poświęcała pracy. Nie oceniała moich rodziców: – Rozumiem ich – nie mieli łatwo, kiedy się urodziłaś. Pracowali ciężko, nie było na jedzenie. Tata nocami rozładowywał wagony, żeby zarobić jakieś pieniądze. – Ale teraz mają się dobrze. Tata ma wysoką pensję, własne dwupokojowe mieszkanie. Mama też pracuje. A ja sama za chwilę będę miała dziecko. – Naprawdę im nie zależy? – pytałam ciocię. – Chcą po prostu żyć dla siebie. Nie powinnaś ich oceniać. Może jeszcze zmądrzeją. Żadnego wsparcia z ich strony nie dostałam. Spakowałam się – zamieszkałam z ciocią. Gdy mąż wrócił z wojska, nasz syn miał już półtora roku. W czasie jego nieobecności, teściowa nie odwiedziła wnuka ani razu. Moi rodzice byli u mnie tylko dwa razy. Mąż zatrudnił się jako mechanik samochodowy, próbował kończyć studia, ale nie wyszło. Wciąż mieszkaliśmy u cioci. Gdy syn poszedł do przedszkola i ja znalazłam pracę, ciocia przeprowadziła się w inny rejon. Przenieśliśmy się więc do wynajmowanego mieszkania. Niedługo po tym zmarła babcia męża. Teściowa sprzedała jej mieszkanie, urządziła sobie kapitalny remont i kupiła wszystko, o czym marzyła. Mąż prosił, by nie sprzedawała mieszkania, oferował choćby spłatę rat i odkupienie lokalu, ale na nic się to zdało. – Dlaczego miałabym rezygnować z własnych korzyści i życia? Od dawna chciałam remontu. Chcecie go zrobić dla mnie? – rzuciła teściowa do syna. Pięć lat później urodziła się nasza córka. Wiedzieliśmy już, iż musimy mieć własne mieszkanie. Mąż wyjechał za granicę do pracy. Odkładanie pieniędzy na mieszkanie szło jednak bardzo wolno. przez cały czas mieszkałam z dziećmi „na wynajmie”. Moja mama została sama w trzypokojowym mieszkaniu – tata się z nią rozwiódł dwa lata wcześniej. Niestety nie znalazło się tam miejsca dla mnie i wnuków. U teściowej też nie mogłam zamieszkać – ciągle remontowała i nie kwapiła się z pomocą. Mąż latami pracował za granicą. Po kilku latach kupiliśmy jednak własne mieszkanie. Bez niczyjej pomocy. Teraz nasz syn kończy podstawówkę, córka chodzi do drugiej klasy. Dobrze znamy wartość pieniędzy. Każdą złotówkę odłożyliśmy z trudem. Teraz nie mamy tych problemów – każde z nas ma swój samochód, co roku jeździmy na wakacje nad morze. Jedyną osobą, której naprawdę jesteśmy wdzięczni, jest moja ciocia. Może zadzwonić do nas w każdej chwili i poprosić o pomoc. Nasi rodzice tymczasem nie mają lekko. Mama została zwolniona z pracy, niedawno zadzwoniła prosząc o wsparcie, ale odmówiłam. Podobnie teściowa – przeszła na emeryturę, nie zamierzała jednak żyć skromnie. Skończyły się jej pieniądze ze sprzedaży mieszkania. Mąż też jej odmówił. Poradził, by sprzedała duże, wyremontowane mieszkanie i kupiła sobie kawalerkę. Ja i mąż nie jesteśmy nikomu nic winni. Wychowujemy nasze dzieci zupełnie inaczej niż nasi rodzice. Zawsze im pomożemy. Wierzę też, iż na starość będziemy mogli liczyć na ich wsparcie.

Gdy z mężem klepaliśmy biedę, teściowa kupowała so...

newsempire24.com 15 godzin temu Kiedy ja i mój mąż byliśmy biedni, moja teściowa kupiła sobie futro, nowoczesny telewizor i żyła, jakby była królową. Ale lata później los odwrócił się! Miałam osiemnaście lat, gdy zaszłam w ciążę. Moi rodzice nie wsparli mnie twierdzili, że...
„Mama żyje za moje pieniądze” — te słowa zmroziły mnie ze zgrozy

„Mama żyje za moje pieniądze” — te słowa zmroziły ...

twojacena.pl 16 godzin temu Mama żyje na mój koszt te słowa zmroziły mnie ze zgrozy. Mama pasożytuje na mojej głowie ta wiadomość sparaliżowała mnie do szpiku kości. Do dziś pamiętam dzień, kiedy przeczytałam SMS od syna, który sprawił, iż krew ścięła mi się...
Banalny quiz wiedzy ogólnej. Komplet to obowiązek dla wykształconych!

Banalny quiz wiedzy ogólnej. Komplet to obowiązek ...

gazeta.pl 17 godzin temu Ten quiz wiedzy ogólnej w przeciwieństwie do większości jest bardzo łatwy. To z kolei nakłada dodatkową presję - wynik powyżej 90% to obowiązek dla wykształconych osób. Kto weźmie udział w tym banalnym wyzwaniu? My będziemy mocno trzymać kciuki!
Ferie u dziadków. "Nagle zapomnieli o bożym świecie. Babcia mało ducha nie wyzionie"

Ferie u dziadków. "Nagle zapomnieli o bożym świeci...

gazeta.pl 18 godzin temu Czas spędzany u dziadków rządzi się swoimi prawami, o czym doskonale wiedzą nasze czytelniczki. Leżą na kanapie, oglądają bajki, a moja mama tylko lata z talerzykami i wszystko podtyka im pod nos. Obserwuję z boku i choćby nie wiem,...
Przewidywane wycofania na koniec 2026. Sprawdźcie co wypadnie z serii Icons.

Przewidywane wycofania na koniec 2026. Sprawdźcie ...

faniklockow.pl 18 godzin temu Seria LEGO Icons od lat trafia przede wszystkim do starszych i dorosłych fanów, oferując rozbudowane, kolekcjonerskie modele. Jak co roku część tych zestawów zbliża się jednak do końca swojego cyklu sprzedażowego. Na podstawie dostępnych informacji, ...
ŻYCIE W PORZĄDKU – Lada, zakazuję ci kontaktować się z siostrą i jej rodziną! Oni mają swoje życie, my – swoje. Znowu dzwoniłaś do Natalii? Skarżyłaś się na mnie? Uprzedzałem cię. Nie miej pretensji, jeżeli coś się stanie – Bogdan mocno chwycił mnie za ramię. Jak zwykle w takich sytuacjach, bez słowa szłam do kuchni. Do oczu napływały gorzkie łzy. Nigdy nie narzekałam siostrze na życie z mężem – po prostu rozmawiałyśmy. Mieliśmy starszych rodziców, było o czym pogadać, co przedyskutować. Bogdan tego nie znosił. Nienawidził mojej siostry Natalii. U niej w domu panował spokój i dostatek. Czego nie dało się powiedzieć o mnie i Bogdanie. Kiedy wychodziłam za Bogdana, byłam najszczęśliwszą dziewczyną na całym świecie. Bogdan porwał mnie w wir namiętności. Wcale nie przeszkadzało mi, iż był ode mnie o głowę niższy. Nie zwróciłam też uwagi na jego matkę, która na wesele przyszła ledwie trzymając się na nogach. Później okazało się, iż teściowa od lat pije. Zakochana nie dostrzegałam złego. Po roku małżeństwa zaczęłam wątpić w swoje szczęście. Bogdan mocno pił, wracał do domu pijany jak bela. Potem zaczęły się zdrady. Pracowałam jako pielęgniarka, zarobki niewielkie. Bogdan najchętniej całe dnie spędzał z kolegami od kieliszka. Utrzymywanie mnie nie wchodziło w grę. Jeszcze na początku marzyłam o dzieciach, ale teraz wystarczało mi opiekowanie się rasowym kotem. O dzieciach z alkoholikiem przestałam choćby myśleć. Chociaż Bogdana wciąż kochałam. – Jesteś naiwna, Lada! Zobacz, ilu facetów patrzy ci w oczy, a ty ślepo wpatrzona w swojego karzełka! Co w nim widzisz? Wiecznie chodzisz pobita, myślisz, iż nikt nie widzi tych sińców pod makijażem? Odejdziesz, zanim cię zabije, głupia – tak mówiła koleżanka z pracy. Bogdan często dawał upust złości. Bił mnie do nieprzytomności. Raz tak, iż nie mogłam pojawić się na dyżurze. Ba, zamknął mnie w mieszkaniu i zabrał klucz. Od tej pory panicznie się go bałam. Dusza się kurczyła, serce waliło, gdy słyszałam klucz w zamku. Wydawało mi się, iż mści się na mnie, iż nie dałam mu dziecka, iż jestem złą żoną… Nie stawiałam oporu, gdy mnie bił, aż do upokorzeń. Dlaczego jeszcze go kochałam? Jego matka, podobna do wiedźmy, powtarzała: – Laduniu, słuchaj męża, kochaj go całą sobą, zapomnij o rodzinie i koleżankach, bo one do niczego cię nie doprowadzą. I zapominałam. Nie spotykałam się z bliskimi, spełniałam żądania Bogdana. Zupełnie byłam pod jego władzą. Lubiłam, gdy błagał o wybaczenie, klękał, całował stopy. Godzenie się miało smak słodyczy – Bogdan posypywał nasze łóżko płatkami róż, czarujących zapachem. Wiedziałam, iż zrywając je z krzaka przy bloku kolegi-alkoholika. Jego żona troskliwie pielęgnowała te róże, a on rozdzielał je chłopakom za flaszkę, a żony topniały na widok prezentu i wybaczały. Pewnie żyłabym tak z Bogdanem do końca. Mój wymyślony raj za każdym razem rozpadałby się na kawałki – i kleiłabym go od nowa. Aż wydarzył się przypadek… – Oddaj mi Bogdana, mam z nim syna. Ty jesteś bezpłodna. Pustułka – tak bezceremonialnie powiedziała mi obca kobieta. – Nie wierzę! Wyjdź stąd, póki ładnie proszę – odpędziłam nieproszoną gościnię. Bogdan wypierał się jak mógł. – Przysięgnij, iż to nie twój syn! – wiedziałam, iż nie będzie w stanie. Bogdan milczał znacząco. Domyśliłam się… – Lada, nigdy nie widziałem cię wesołej. Problemy? – zapytał nasz ordynator, pan Herman Lewandowski. Myślałam, iż mnie nie zauważa, a tu taka troska… – Wszystko w porządku – zawstydziłam się przed szefem. – To dobrze, gdy człowiek ma życie w porządku. Wtedy jest piękne – powiedział z tajemniczym uśmiechem. Herman Lewandowski był po rozwodzie, wychowywał córkę. Mówiło się, iż żona zdradzała. Miał czterdzieści dwa lata, niepozorny, w okularach, z zakolami i niski. Ale kiedy podchodził blisko, czułam falę kobiecego pożądania. Roztaczał oszałamiający aromat jakiegoś męskiego lotionu… Nie mogłam się oprzeć urokowi Hermana. Uciekałam przed pokusą. Po jego słowach nie mogłam znaleźć swojego miejsca. „To dobrze, gdy człowiek ma życie w porządku”… Jakie to proste – a wstrząsnęło mną do głębi. U mnie przecież jeden wielki chaos. Wróciłam więc do rodziców. Mama pyta: – Laduniu, co się stało? Mąż cię wyrzucił? – Nie, później opowiem – wstydziłam się mówić prawdę. Potem dzwoniła teściowa, przeklinała i oskarżała. Ale ja już nabrałam siły, oddychałam pełną piersią, czułam się inną kobietą. Dziękujemy, panie Hermanie… Bogdan groził, śledził mnie. Nie wiedział, iż już nie ma nade mną władzy. – Bogdan, przestań tracić na mnie czas, zajmij się swoim synem. Ja przewróciłam naszą stronę życia. Żegnaj – powiedziałam spokojnie. Wróciłam do Natalii i do rodziców. Odzyskałam siebie, nie byłam już marionetką. Podróżka zaraz zauważyła: – Lada, nie poznaję cię! Odmłodniałaś, rozkwitłaś, poweselałaś! Jak panna młoda! A pan Herman oświadczył się: – Lada, wyjdź za mnie! Obiecuję – nie pożałujesz. Tylko jedno warunek, mów mi po imieniu – nazwiska zostaw na dyżurze. – A ty mnie kochasz, Hermanie? – zaskoczyło mnie to wyznanie. – Ach, wybacz, kobiety lubią słowa. Chyba cię kocham. Ale bardziej wierzę w czyny. – pocałował mnie w rękę. – Zgadzam się, Herman. Jestem pewna, iż pokocham – euforii mojej nie było końca. …Minęło dziesięć lat. Codziennie udowadniał mi swoją miłość. Nóg nie całował, pustych słów nie rzucał – ale dbał o mnie, opiekował się, kochał. Potrafił zadziwić wielkimi gestami. Wspólnych dzieci się nie doczekaliśmy. Chyba faktycznie jestem „pustułką”. Ale Herman nie wypominał, nie żałował słowem. – Lada, znaczy, pisane nam być tylko we dwoje. Mi wystarczasz w zupełności – pocieszał, gdy tęskniłam za macierzyństwem. Córka Hermana podarowała nam wnuczkę Zosię. To ona stała się naszym ukochanym, wymarzonym dzieckiem. Co do Bogdana – całkiem się stoczył i odszedł z tego świata przed pięćdziesiątką. Jego matka czasem patrzy na mnie na targu z nienawiścią. Ale te strzały już mnie nie dosięgają. Żal mi jej – i tyle. A u nas z Hermanem jest w porządku. Życie jest piękne…

ŻYCIE W PORZĄDKU – Lada, zakazuję ci kontaktować s...

twojacena.pl 18 godzin temu ŻYCIE UŁOŻONE Lidia, zabrania­­m ci kontaktować się z siostrą i jej rodziną! Oni mają swoje życie, my swoje. Znowu dzwoniłaś do Natalii? Skarżyłaś się na mnie? Ostrzegałem cię. Nie miej pretensji, jeżeli coś się stanie powiedział Bogdan, ściskając mn...
34. Finał WOŚP. „Światełko do Nieba”. Kolejna rekordowa kwota!

34. Finał WOŚP. „Światełko do Nieba”. Kolejna reko...

kronika24.pl 18 godzin temu Światła zgasły, muzyka ucichła i konfetti spadło na parkiet studia 34. Finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. WOŚP nie przestaje grać, a teraz przychodzi czas na podsumowania, a tych będzie naprawdę sporo. Wszystko dlatego, iż został osiągnięt...
Musisz bawić się z wnukiem, to przecież twoje zadanie, babciu!

Musisz bawić się z wnukiem, to przecież twoje zada...

newsempire24.com 18 godzin temu 28 kwietnia 2025 r. Dziś znowu myślałam o tym, co wydarzyło się przed laty, kiedy moje własne dziecko stało przed drzwiami, a ja w roli matki musiałam wybrać, czy usiąść przy jej łóżeczku i podzielić się swoim życiem. Halina,...
Mam 38 lat i dwa dni temu żona zdecydowała się wybaczyć mi romans, który trwał kilka miesięcy – wszystko zaczęło się w pracy, a kiedy prawda wyszła na jaw, przez ponad miesiąc mieszkałem w pokoju syna, aż w końcu, tuż przed Świętami, żona postanowiła dać mi drugą szansę, choć wciąż nie ufa mi tak jak dawniej.

Mam 38 lat i dwa dni temu żona zdecydowała się wyb...

newskey24.com 18 godzin temu Mam 38 lat i dwa dni temu żona postanowiła wybaczyć mi zdradę, która trwała przez kilka miesięcy. Wszystko zaczęło się na początku tego roku w pracy. W naszym zespole pojawiła się nowa koleżanka, z którą od razu złapaliśmy dobry...
Cudu nie było Tania wyszła ze szpitala z synem na ręku. Cudu nie było – rodzice jej nie powitali. Świeciło wiosenne słońce, otuliła się za dużą już kurtką, w jednej ręce ściskając reklamówkę z rzeczami i dokumentami, drugą wygodniej ułożyła dziecko i ruszyła przed siebie. Nie wiedziała, dokąd pójść. Rodzice stanowczo zabronili jej wracać z dzieckiem do domu, mama domagała się zrzeczenia praw. Ale Tania sama była z domu dziecka, jej matka się jej zrzekła i dziewczyna obiecała sobie, iż swojego dziecka nigdy nie odda, bez względu na wszystko. Dorastała w rodzinie zastępczej, rodzice byli dobrzy, traktowali ją jak własną córkę. choćby czasem rozpieszczali, nie nauczyli samodzielności. Żyło się skromnie, często chorowali. Teraz rozumiała, iż sama jest winna temu, iż jej syn nie ma ojca. Zdawało się, iż ojciec dziecka traktował ją poważnie, chciał poznać ją z rodzicami, ale kiedy dowiedział się o ciąży, powiedział, iż nie jest gotów na dziecko. Wyszedł i więcej się nie odezwał, zablokował numer. Tania westchnęła. – Nikt nie jest gotowy – ani ojciec dziecka, ani rodzice. Za to ona jest gotowa być odpowiedzialną mamą. Usiadła na ławce w promieniach słońca. Gdzie ma pójść? Słyszała, iż są ośrodki dla takich matek jak ona, ale wstydziła się pytać o adres, licząc iż rodzice ją zabiorą. Ale… nie przyjechali. Tania postanowiła zrobić to, co zaplanowała – pojechać do jakiejś wsi do babci, może ją przygarnie. Pomoże starszej pani w gospodarstwie, póki dostaje rodzinne, a potem znajdzie pracę. Przecież musi się udać. Tak zrobi – tylko jeszcze sprawdzi w telefonie, skąd odjeżdżają autobusy. Przecież babcie są dobre i jej się uda. Przekładając wygodniej śpiącego synka, sięgnęła po wyeksploatowany telefon i prawie weszła pod samochód. Kierowca, siwy wysoki mężczyzna, wyskoczył z auta i zaczął krzyczeć na Tanię, iż nie patrzy gdzie idzie, jeszcze zgubi siebie i dziecko, a on pójdzie do więzienia. Tania się przestraszyła, łzy napłynęły do oczu, dziecko się obudziło i zapłakało. Mężczyzna spojrzał i zapytał, dokąd idzie z maluszkiem. Tania odparła przez łzy, iż nie wie. Mężczyzna powiedział: – Wsiadaj do samochodu. Pojedziesz do mnie, uspokoisz się i razem coś wymyślimy. Chodź, nie stój, bo dziecko już się denerwuje. Mnie nazywają Konstanty Grzegorz, a ty? – Tania. – No to chodź, Tania. Pomogę ci wsiąść. Zabrał matkę z dzieckiem do swojego mieszkania. Dał jej oddzielny pokój, by mogła spokojnie nakarmić synka. Miał duże, trzypokojowe mieszkanie. Nie było w co przewinąć dziecka, więc Tania poprosiła Konstantego Grzegorza, by kupił pieluszki, przekazała mu swój skromny portfelik na zakupy. Ale mężczyzna stanowczo odmówił przyjęcia jej pieniędzy, mówiąc, iż i tak nie ma na kogo wydawać. gwałtownie pobiegł do sąsiadki, która była lekarką, mając nadzieję, iż jest w domu. Na szczęście sąsiadka miała wolne. Po telefonie sporządziła porządną listę niezbędnych rzeczy i wręczyła Konstantemu Grzegorzowi. Gdy wrócił z zakupów, zobaczył, iż Tania przysnęła, opierając głowę o poduszkę, a synek się przebudził. Umył ręce i wziął dziecko, by mama mogła odpocząć. Ledwie zamknął drzwi pokoju, Tania się obudziła i zaczęła wołać, gdzie jej synek. Konstanty Grzegorz wniósł go z uśmiechem mówiąc, żeby się nie martwiła – chciał tylko dać jej się przespać. Pokazał wszystko, co kupił dla niej i synka, zaproponował przewinięcie dziecka. Powiedział, iż później przyjdzie jego dobra sąsiadka–lekarka i wszystkiego nauczy, jutro przyjdzie też pediatra z przychodni. Następnie podjął rozmowę: – Nie musisz szukać żadnej wsi ani babci. Zamieszkaj u mnie, miejsca nie zabraknie. Jestem wdowcem, nie mam dzieci ani wnuków. Mam dobrą emeryturę i jeszcze pracuję. Samotność mi ciąży, a taki lokatorów będę miał prawdziwą rodzinę. – A miał pan dzieci? – Tak, miałem syna. Pracowałem na kontraktach w Norwegii – pół roku tam, pół tutaj. Syn studiował, miał dziewczynę. Na ostatnim roku chcieli się pobrać, bo spodziewali się dziecka. Czekali na mój powrót, by zrobić wesele. Ale syn kochał motocykle, stracił panowanie nad maszyną i zginął na miejscu. Wróciłem prosto na pogrzeb. Żona się rozchorowała po stracie syna. Zgubiłem z oczu synową, choć miałem jej zdjęcie i wiedziałem, iż nosiła moje wnuka. Szukałem jej, nie znalazłem. Dlatego, Tania, proszę, zostań u mnie. Może na starość poczuję, co to rodzina. A jak nazwałaś synka? – Nie wiem dlaczego, ale chciałam, by miał na imię Sawa. Bardzo mi się podoba to imię, choć mało popularne. – Sawa?! Tania, tak miał na imię mój syn! choćby ci nie mówiłem! Ucieszyłaś starego, nie spodziewałem się takiego zbiegu okoliczności. Zostaniesz? – Z przyjemnością. Jestem z domu dziecka, potem trafiłam do dobrej rodziny, ale mojego synka przyjąć nie chcieli. Dlatego mnie nie odebrali ze szpitala, zostałam sama. Ale gdyby nie oni, nie skończyłabym technikum, nie miałabym dobrego życia. Zresztą, po domu dziecka i tak miałabym swoje mieszkanie. Moja mama zostawiła mnie pod bramą sierocińca, na kocyku zostawiając tylko łańcuszek z medalikiem. – Przebierz się, kupiłem ci nową odzież, zajmiemy się dzieckiem i domem. Wanienka czeka, jak kąpać – pokaże sąsiadka. I coś zjemy – karmiącej mamie potrzebne są kalorie. Kiedy Tania w nowej bluzce wyszła z pokoju, Konstanty Grzegorz zauważył na jej szyi łańcuszek i zapytał, czy to ten – od mamy. Tania przytaknęła, wyciągnęła medalik. Wtedy mężczyzna aż zaniemógł – gdyby nie Tania, upadłby ze wzruszenia. Dochodził do siebie, poprosił o medalik. Zapytał, czy go otwierała. Tania powiedziała, iż nie, bo nie ma żadnego zapięcia. Konstanty Grzegorz wyjaśnił, iż on sam zamówił ten medalik dla syna, i otwiera się specjalnie. Pokazał jak. Medalik rozłożył się na pół – w środku była maleńka kosmyk włosów. – To włosy mojego syna, sam je włożyłem. Więc… jesteś moją wnuczką? Czyli los nie postawił nas na jednej drodze przez przypadek! – Zróbmy jeszcze test! Żeby nie miał Pan wątpliwości, iż to Pan jest moim dziadkiem. – Nie trzeba! Jesteś moją wnuczką, to mój prawnuk! I więcej o tym nie dyskutujemy. Już dawno widziałem w tobie podobieństwo do syna. Mam zdjęcia twojej mamy. Pokażę ci twoich przodków! Autorka: Zofia Koralewska

Cudu nie było Tania wyszła ze szpitala z synem na ...

naszkraj.online 18 godzin temu Cud się wydarzył Kinga wychodzi właśnie ze szpitala z nowo narodzonym synkiem. Cudu nie ma rodzice nie przyjechali po nią. Wiosenne słońce przyjemnie ogrzewa twarz, Kinga zawija się szczelniej w zbyt luźną już kurtkę, w jednej dłoni ściska reklamówkę...
Mąż cenniejszy niż najgorsze żale – Historia Tani: „To koniec, Igorze! Rozwodzimy się!” – czyli o miłości, która przetrwała alkohol, dramaty lat 90., śmierć pierwszego męża, samotność i cztery córki. Jak po burzliwym życiu, kolejnych rozstaniach, przeprowadzce z miasta na wieś i utracie wszystkiego, kobieta w Polsce odnalazła siłę, by znów zawalczyć o dawną rodzinę.

Mąż cenniejszy niż najgorsze żale – Historia Tani:...

twojacena.pl 18 godzin temu MĄŻ WAŻNIEJSZY NIŻ GORZKIE URAZY Zbyszku, to już była ostatnia kropla! Koniec, rozwodzimy się! choćby nie musisz klękać, jak lubisz nic to nie da! postawiłam grubą kreskę pod naszym małżeństwem. Zbyszek oczywiście nie uwierzył. Był przekonany, iż wsz...
"Zawodzimy dzieci, zanim jeszcze zaczną szkołę". Lekarze widzą otyłość już choćby u niemowląt

"Zawodzimy dzieci, zanim jeszcze zaczną szkołę". L...

gazeta.pl 19 godzin temu Według ankiety przeprowadzonej wśród 540 brytyjskich lekarzy rodzinnych, niemal jedna czwarta z nich przyjmuje dzieci chorujące na otyłość, które nie skończyły czterech lat - informuje "Guardian".
Dziewczynka po zachorowaniu na raka wpadła na genialny pomysł. Jej akcja stała się wiralem

Dziewczynka po zachorowaniu na raka wpadła na geni...

mamadu.pl 19 godzin temu Historia 10-letniej Emilki z wrocławskiego "Przylądka Nadziei" porusza do głębi i przywraca wiarę w ludzi. Dziewczynka po ciężkiej walce z chorobą nowotworową postanowiła oddać światu dobro, które sama otrzymała. Tak powstała akcja "Postanawiam Pomag...
Kiedy mężczyzna nie chce się zmienić… nie zrobi tego. Nie ma znaczenia, jak bardzo go kochasz. Nie liczy się, ile razy dajesz mu szansę, przestrzeń, czas… jak często tłumaczysz swoje potrzeby, mówisz spokojnie, płaczesz po cichu albo zalewasz go miłością z nadzieją, iż w końcu dojrzeje i stanie na twoim poziomie. jeżeli on zdecydował, iż pozostanie taki sam — po prostu będzie szukał kobiety, która mu na to pozwoli. Kobiety, która nie będzie go wyzywała do rozwoju. Nie będzie wymagała dojrzałości emocjonalnej, której on jest zbyt leniwy… lub zbyt przestraszony… by się nauczyć. To nie jest miłość. To jest wygoda. To jest przetrwanie. To jest mężczyzna, który wybiera najłatwiejszą drogę — bo kiedy ktoś nie uleczył własnych ran, odpowiedzialność brzmi jak presja, a prawdziwy związek — jak zagrożenie. Kobieto… nie myl swoich wysokich standardów z byciem „zbyt wymagającą”. Nie chcesz za dużo, kiedy pragniesz: uczciwości, stałości, szacunku, bezpieczeństwa emocjonalnego… i relacji, w której oboje się rozwijacie. To są fundamenty. To jest minimum. I prawdziwy mężczyzna zaczyna nad tym pracować, zanim w ogóle poprosi o miejsce w twoim życiu. Ale kiedy mężczyzna nie jest gotowy na rozwój… gdy wciąż tkwi w swoich dziecięcych nawykach, gdy wybiera ego zamiast wzrostu i ucieka przed trudnymi rozmowami… wtedy twoja siła będzie go przerażać. Twoja klarowność zabrzmi mu jak krytyka. Twoje granice odbierze jako odrzucenie. Nie dlatego, iż ty robisz coś źle… ale dlatego, iż nie jest przyzwyczajony do kobiety, która zna swoją wartość. I zamiast dorosnąć — odsunie się. Zamiast nauczyć się rozmawiać — powie ci, iż jesteś „zbyt emocjonalna”. Zamiast dorównać twojej energii — znajdzie kogoś, kto oczekuje mniej… daje więcej… i nie wymaga rozwoju. Bo tak jest łatwiej. Bezpieczniej. Wygodniej. Kogoś, kim można manipulować. Kogoś, kto wszystko przełknie. Kogoś, kto będzie milczeć. Ale nie pozwól, by to tobą zachwiało. Nie daj, żeby jego wybór sprawił, iż zaczniesz w siebie wątpić. Czasem to nie chodzi o to, iż nie byłaś dla niego wystarczająca… ale iż byłaś zbyt wartościowa dla wersji niego, w której czuje się bezpiecznie. Jesteś lustrem. A on nie jest gotów się w to lustro spojrzeć. Bo pokazujesz mu nie tylko, kim jesteś… ale też kim on mógłby być, gdyby miał odwagę się rozwijać. Więc pozwól mu odejść. Niech zostanie w przeciętności, jeżeli to jego wybór. Ale ty — nigdy się nie umniejszaj, aby się zmieścić w życiu mężczyzny, który odmawia rozwoju. Nie jesteś „zbyt dużą kobietą”… on po prostu nie jest wystarczająco mężczyzną. I to nie jest twój ciężar do noszenia.

Kiedy mężczyzna nie chce się zmienić… nie zrobi te...

newskey24.com 19 godzin temu Wiesz co, powiem Ci szczerze jeżeli facet nie chce się zmienić to po prostu tego nie zrobi. Bez znaczenia, jak mocno go kochasz. Bez znaczenia, ile razy dasz mu kolejną szansę, dasz mu przestrzeń czy czas Ile razy spokojnie...
Nigdy nie zapomnę dnia, gdy znalazłam płaczące niemowlę w wózku pod drzwiami mojej sąsiadki, Leny. Była równie zszokowana jak ja.

Nigdy nie zapomnę dnia, gdy znalazłam płaczące nie...

polregion.pl 19 godzin temu Nigdy nie zapomnę tamtego dnia, gdy znalazłem płaczące niemowlę w wózku pod drzwiami mojej sąsiadki, Leny. Była równie zaskoczona jak ja. W obawie, iż stało się coś strasznego, zgłosiłem sprawę na policję, mając nadzieję, iż odnajdą rodziców dziecka....
Wakacje z przedszkolakiem – jak się spakować i nie zwariować?

Wakacje z przedszkolakiem – jak się spakować i nie...

mamadu.pl 19 godzin temu W teorii wakacje z dzieckiem to czas beztroski, słońca i wspólnych przygód. W praktyce? To też walizki pełne rzeczy „na wszelki wypadek”, niekończące się listy i pytanie: „Czy na pewno o niczym nie zapomnieliśmy?”. Jak połączyć jedno z drugim...
Zapowiedzi serii LEGO® Lord Of The Rigs na 2026 rok.

Zapowiedzi serii LEGO® Lord Of The Rigs na 2026 ro...

faniklockow.pl 19 godzin temu W tym zestawieniu zebraliśmy dla was wszystkie informacje odnośnie nadchodzących premier serii LOTR. Znajdziecie tutaj najnowsze informacje, numery zestawów i szczegóły w miarę ich napływania. Nowe informacje zaznaczane są na zielono. Uwaga: Tłumacze...
Jakie ulgi w PIT 2025 dla rodziców? Większość rodzin traci pieniądze z powodu niewiedzy

Jakie ulgi w PIT 2025 dla rodziców? Większość rodz...

mamadu.pl 19 godzin temu Jakie ulgi PIT dla rodziców można odliczyć w rozliczeniu za 2025 rok? Wiele osób ogranicza się wyłącznie do ulgi na dziecko, choć przepisy dają znacznie więcej możliwości. Sprawdź, z jakich ulg mogą skorzystać rodzice i jak legalnie zwiększyć zwrot.....
Matka uderza w przedszkolne prezenciki. "Jesteśmy w sytuacji nadmiaru. I to sporego"

Matka uderza w przedszkolne prezenciki. "Jesteśmy ...

gazeta.pl 19 godzin temu Dyskusja na temat wręczania w przedszkolu urodzinowych drobiazgów przez solenizanta innym dzieciom, nie milknie. "To szaleństwo w przedszkolu to niestety duży problem dla dzieci ze specjalną dietą. Co najmniej raz w miesiącu jest problem z dzieckiem,...
Bogata Kobieta Odwiedza Grób Syna i Spotyka Płaczącą Kelnerkę z Niemowlęciem — To, Co Odkryła, Wszystko Zmieniło

Bogata Kobieta Odwiedza Grób Syna i Spotyka Płaczą...

twojacena.pl 20 godzin temu Minął rok, odkąd jej jedyny syn, Wojtek, odszedł. Pogrzeb był skromny, ale ból Małgorzaty wciąż tkwił głęboko w sercu, ukryty pod pozornym spokojem. W rocznicę jego śmierci postanowiła odwiedzić grub samotnie. Żadnej świty, żadnych kamer. Tylko zimne...
Rabaty

Rabaty

wrolimamy.pl 20 godzin temu Tu pojawią się niebawem kody rabatowe
Ponad 100 tysięcy złotych i wielkie serca – podsumowanie 34. Finału WOŚP w Gdowie

Ponad 100 tysięcy złotych i wielkie serca – podsum...

ck.gdow.pl 21 godzin temu Rekordowa kwota 112 181,35 zł – tyle udało się zebrać gdowskiemu sztabowi Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy z siedzibą w Centrum Kultury podczas 34. Finału WOŚP, który odbył się 25 stycznia 2026 roku. To najlepszy wynik w historii gdowskich finał...
Xiaomi wchodzi na rynek zegarków dla dzieci. Kids Watch stawia na bezpieczeństwo i kontrolę

Xiaomi wchodzi na rynek zegarków dla dzieci. Kids ...

rootblog.pl 21 godzin temu Xiaomi konsekwentnie rozwija swoje portfolio urządzeń ubieralnych, tym razem kierując uwagę w stronę najmłodszych użytkowników. Nowy Xiaomi Kids…
Rodzice robią to, bo chcą dla swojego dziecka jak najlepiej. Jednak te zachowania mogą być tak naprawdę krzywdzące

Rodzice robią to, bo chcą dla swojego dziecka jak ...

newsweek.pl 21 godzin temu Współcześnie, wielu rodziców stara się zapewnić swoim dzieciom jak najlepszy start, nieustannie rozwiązując ich problemy, wypełniając harmonogramy lub łagodząc rozczarowania. Psychologowie dziecięcy twierdzą jednak, iż tego rodzaju wysiłki mogą spraw...
Promocje

Promocje

wrolimamy.pl 21 godzin temu Post Promocje pojawił się poraz pierwszy w W Roli Mamy.
Afiliacje

Afiliacje

wrolimamy.pl 21 godzin temu Post Afiliacje pojawił się poraz pierwszy w W Roli Mamy.
Jak budować cyfrową bibliotekę na Kindle? Eksperckie spojrzenie na format, dostępność i jakość czytania na czytnikach e-ink

Jak budować cyfrową bibliotekę na Kindle? Eksperck...

kochanamama.pl 21 godzin temu Popularność czytników e-ink od lat rośnie, a urządzenia takie jak Kindle stały się synonimem wygodnego i nowoczesnego czytania. Możliwość przechowywania tysięcy książek, regulacja podświetlenia, długi czas pracy na baterii oraz brak efektu zmęczenia ...
Jako matka brzydzę się hejtem na WOŚP. Słyszę "Owsiak kradnie", widzę sprzęt ratujący dzieci

Jako matka brzydzę się hejtem na WOŚP. Słyszę "Ows...

mamadu.pl 22 godzin temu Jestem mamą i nie potrafię przejść obojętnie obok hejtu na Jurka Owsiaka i Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy. Widzę w sieci komentarze o "złodzieju" i "sekcie", i myślę o wszystkich tych dzieciach, które dzięki WOŚP żyją, oddychają i mają szansę......

Popularne

Z życia wzięte. "Siostra dowiedziała się, że zamieszkałam na wsi, i przysłała do mnie swoją córkę": Szybko pojęłam, jak bardzo był to błąd

Z życia wzięte. "Siostra dowiedziała się, że zamieszkałam na...

5 dni temu 582
Z życia wzięte. "Mój mąż nie chciał córki i odszedł po jej narodzinach": Kilka lat później spotkałyśmy go w parku

Z życia wzięte. "Mój mąż nie chciał córki i odszedł po jej n...

1 dzień temu 299
MW - NIEDAWNO... (2000 rok)

MW - NIEDAWNO... (2000 rok)

5 dni temu 286
34. Finał WOŚP w Gostyniu. Ekscytujące podbijanie w licytacji złotego serduszka. W rodzinie mają 8 serduszek WOŚP

34. Finał WOŚP w Gostyniu. Ekscytujące podbijanie w licytacj...

1 dzień temu 226
„Tłusty Czwartek” – zaproszenie dla Seniorów z Gminy Tymbark

„Tłusty Czwartek” – zaproszenie dla Seniorów z Gminy Tymbark...

13 godzin temu 148
English (US) English (US) · Polish (PL) Polish (PL) · Russian (RU) Russian (RU) ·
Kontakt · Regulamin · O nas ·

© Kobieta 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone.