Dzieci

Niejadek potrafi doprowadzić do szału. Te 7 zasad naprawdę zmienia podejście do jedzenia

Niejadek potrafi doprowadzić do szału. Te 7 zasad ...

mamadu.pl 42 minut temu Niejadek potrafi wystawić cierpliwość rodziców na próbę i zamienić każdy posiłek w pole walki. Sama przeszłam przez etap wybiórczości pokarmowej u dzieci, mimo iż wcześniej rozszerzałam dietę metodą BLW i wierzyłam w jej skuteczność. Sprawdź 7 prosty...
Bracia Grimm – prawdziwa historia ukryta w baśniach

Bracia Grimm – prawdziwa historia ukryta w baśniac...

mamadu.pl 1 godzina temu Znamy ich baśnie, ale nie zawsze znamy ich samych. Jakub i Wilhelm Grimmowie, autorzy opowieści, które ukształtowały dzieciństwo milionów czytelników, prowadzili życie pełne intelektualnych pasji, politycznych napięć i naukowych ambicji. W książce Br...
Kufel z piwem na laurce dla dziadka. Matka oburzona, inni nie widzą problemu

Kufel z piwem na laurce dla dziadka. Matka oburzon...

mamadu.pl 1 godzina temu Laurka na Dzień Dziadka z rysunkiem piwa i hasłem o "kielonku bez ograniczeń" wywołała burzę wśród rodziców przedszkolaków. Dla jednych to niewinny żart, dla innych kolejny dowód na to, jak wcześnie oswajamy dzieci z alkoholem. Spór pokazuje, jak głę...
Okazja Cenowa (Ideas) – 21348 Dungeons & Dragons: Opowieść czerwonego smoka

Okazja Cenowa (Ideas) – 21348 Dungeons & Dragons: ...

faniklockow.pl 1 godzina temu W sklepie Rozetka pojawiła się właśnie promocja na zestaw: 21348 Dungeons & Dragons: Opowieść czerwonego smoka. Możecie go tam teraz zamówić z 23% rabatem. Czyli za 1225 zł. Ofertę znajdziecie tutaj: Rozetka Powyższe linki to tzw. linki afiliacyj...
– Nie. Zdecydowaliśmy, iż lepiej nie przywozić żony i dziecka do tego mieszkania. Długo nie wytrzymamy niedogodności i w końcu poprosimy was o wyprowadzkę. – A twoja żona będzie potem wszystkim opowiadać, iż wyrzuciliśmy was z małym dzieckiem na ulicę.

– Nie. Zdecydowaliśmy, iż lepiej nie przywozić żon...

newsempire24.com 2 godzin temu Nie. Zdecydowaliśmy, iż lepiej będzie, jeżeli nie przywieziesz żony i dziecka do tego mieszkania. Nie będziemy w stanie długo znosić niedogodności i w końcu poprosimy was, żebyście się wyprowadzili. A twoja żona będzie potem wszystkim opowiadać, iż w...
Nie okłamujmy dziecka u lekarza. Pediatra: nie mów, iż nie będzie bolało!

Nie okłamujmy dziecka u lekarza. Pediatra: nie mów...

mamadu.pl 2 godzin temu Wielu rodziców, ale też część personelu medycznego, chcąc oszczędzić dziecku stresu, mówi przed wizytą: "to nie będzie bolało". Pediatra zwraca uwagę, iż takie zapewnienia często przynoszą odwrotny skutek. Szczerość – choćby jeżeli oznacza przyznanie...
WOŚP 2026 – wydarzenia towarzyszące

WOŚP 2026 – wydarzenia towarzyszące

mdk-plock.pl 2 godzin temu Stowarzyszenie Społeczne Wspólnie dla Sikorza i OkolicZespół Szkolno-Przedszkolny w Brudzeniu Dużym Stowarzyszenie Społeczne Wspólnie dla Sikorza i Okolic ogłasza swój udział w Finale WOŚP 2026. Dzięki współpracy naszego stowarzyszenia oraz lokalnych...
Szkolny quiz zaskakuje choćby najlepszych uczniów! Sprawdź, ile pamiętasz

Szkolny quiz zaskakuje choćby najlepszych uczniów!...

gazeta.pl 3 godzin temu Wydaje ci się, iż szkolna wiedza to banał? Ten quiz wiedzy pokazuje, jak zdradliwe potrafi być to przekonanie. Sprawdź się w naszym teście i przekonaj się ile pamiętasz ze szkolnej ławy. To nie będzie banalne zadanie.
Wersow, Andziaks i Lil Masti z drugim dzieckiem. "Królowe sharentingu" dopiero się rozkręcają

Wersow, Andziaks i Lil Masti z drugim dzieckiem. "...

mamadu.pl 3 godzin temu Jedna z najpopularniejszych youtuberek w Polsce spodziewa się drugiego dziecka. Chodzi o Wersow, jednak w gronie influencerek-matek o największych zasięgach są także Andziaks i Lil Masti. Pierwsza z nich opublikowała już zdjęcie z porodówki z drugim ...
Okazja Cenowa (Icons) – 10365 Czarna Perła

Okazja Cenowa (Icons) – 10365 Czarna Perła

faniklockow.pl 4 godzin temu W sklepie Empik dorwiecie chwilowo zestaw 10365 Czarna Perła za 1318.99 zł. Daje to nam rabat w wysokości 12% od ceny katalogowej! Ofertę znajdziecie klikając w ten link afiliacyjny: Empik Powyższe linki do produktów i strony LEGO.pl to tzw. linki af...
Okazja Cenowa (Harry Potter) – 76457 Hogsmeade™ – edycja kolekcjonerska

Okazja Cenowa (Harry Potter) – 76457 Hogsmeade™ – ...

faniklockow.pl 4 godzin temu W sklepie Empik dorwiecie chwilowo zestaw 76457 Hogsmeade™ – edycja kolekcjonerska za 1365.89 zł. Daje to nam rabat w wysokości 17% od ceny katalogowej! Ofertę znajdziecie klikając w ten link afiliacyjny: Empik Powyższe linki do produktów i strony LE...
Okazja Cenowa (Minecraft) – 21282 Papugowe domki

Okazja Cenowa (Minecraft) – 21282 Papugowe domki

faniklockow.pl 4 godzin temu W sklepie Empik dorwiecie chwilowo zestaw 21282 Papugowe domki za 222.89 zł. Daje to nam rabat w wysokości aż 26% od ceny katalogowej! Ofertę znajdziecie klikając w ten link afiliacyjny: Empik Powyższe linki do produktów i strony LEGO.pl to tzw. link...
Okazja Cenowa (Speed Champions) – 77256 Wehikuł czasu z Powrotu do przyszłości

Okazja Cenowa (Speed Champions) – 77256 Wehikuł cz...

faniklockow.pl 4 godzin temu W sklepie Media Expert pojawiła się właśnie promocja na zestaw: 77256 Wehikuł czasu z Powrotu do przyszłości.Możecie go teraz tam zakupić z 25% rabatem w porównaniu do ceny katalogowej. Czyli za 89.99 zł. Ofertę znajdziecie tutaj: Media Expert Powyżs...
Wierszyki na Dzień Babci i Dziadka 2026. Krótkie, piękne i wzruszające wierszyki dla babci i dziadka

Wierszyki na Dzień Babci i Dziadka 2026. Krótkie, ...

dziennik.pl 4 godzin temu Dzień Babci i Dziadka to jeden z tych momentów w roku, kiedy słowa mają wyjątkową moc. Nie muszą być długie ani wyszukane, najważniejsze, by płynęły prosto z serca. Krótki wierszyk zapisany na kartce, wysłany w wiadomości, albo wypowiedziany przez......
Okazja Cenowa (Speed Champions) – 77255 Zygzak McQueen

Okazja Cenowa (Speed Champions) – 77255 Zygzak McQ...

faniklockow.pl 4 godzin temu Na Amazonie pojawiła się właśnie promocja na zestaw: 77255 Zygzak McQueen.Możecie go teraz tam zakupić z 23% rabatem w porównaniu do ceny katalogowej. Czyli za 92.74 zł. Ofertę znajdziecie tutaj: Amazon Powyższe linki do produktów i strony LEGO.pl to...
Zrobiłem test na ojcostwo z czystej ciekawości i straciłem rodzinę – historia Polaka, który przez brak zaufania zaprzepaścił wszystko, co kochał

Zrobiłem test na ojcostwo z czystej ciekawości i s...

naszkraj.online 4 godzin temu To było już dawno temu, w czasach, gdy wszystko wydawało się prostsze, a jednocześnie sprawy potrafiły niespodziewanie się skomplikować. Miałem wtedy na imię Marek Kowalski i mieszkałem na obrzeżach Krakowa. Moja dziewczyna, Wioletta, oznajmiła mi pe...
Pierwsza tura ferii właśnie się rozpoczęła. "Takich słów od teściowej jeszcze nigdy nie usłyszałam"

Pierwsza tura ferii właśnie się rozpoczęła. "Takic...

gazeta.pl 4 godzin temu Jak się okazuje, dziadkowie czasami potrafią zaskoczyć. - Zadzwoniła do nas teściowa i zaproponowała, iż może zaprosić do siebie nasze córeczki na całe ferie. Byłam w szoku, bo jakoś nigdy nie wyszła z taką inicjatywą - opowiada nasza czytelniczka.
Jan Kochanowski Treny: tekst i analiza struktury cyklu

Jan Kochanowski Treny: tekst i analiza struktury c...

mamotoja.pl 4 godzin temu Poznaj analizę cyklu „Jan Kochanowski Treny tekst” – kluczowego dzieła renesansu o żałobie, kryzysie wiary i uniwersalnym przesłaniu nadziei dla czytelników.
UOKiK: Nieprawidłowości w co piątym obiekcie z atrakcjami dla dzieci

UOKiK: Nieprawidłowości w co piątym obiekcie z atr...

rmf24.pl 5 godzin temu Inspekcja Handlowa wykryła poważne nieprawidłowości w 22,8 proc. obiektów oferujących atrakcje dla dzieci – poinformował Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Kontrola objęła 263 placówki, w tym sale zabaw, trampoliny, parki linowe i ścianki wspin...
Dzieciństwo zapisane w kadrach. Jak stworzyć rodzinną fotoksiążkę, która stanie się pamiątką na pokolenia?

Dzieciństwo zapisane w kadrach. Jak stworzyć rodzi...

mamacarla.pl 5 godzin temu Czas to jedyna rzecz, której nie da się kupić, ani zatrzymać. Jako mamy, doświadczamy tego każdego dnia z podwójną siłą. Jeszcze przed chwilą nasze dziecko mieściło się w zagłębieniu łokcia, a dziś z dumą stawia pierwsze kroki lub samodzielnie...
Z niego zrobię porządnego człowieka – Mój wnuk nie będzie leworęczny! – oburzyła się pani Tamara. Darek obrócił się do teściowej, a jego spojrzenie stało się surowe od irytacji. – A co w tym złego? Kuba taki się urodził. To jego cecha. – Cecha! – prychnęła Tamara. – To nie cecha, to ułomność. Tak się nie godzi. Od zawsze prawa ręka była tą adekwatną, a lewa od złego pochodzi. Darek z trudem powstrzymał się od śmiechu. XXI wiek, a teściowa myśli jakby żyła w średniowiecznej polskiej wiosce. – Pani Tamaro, nauka już dawno udowodniła… – Nie będziesz mnie tu swoją nauką przekonywał – przerwała mu. – Synka oduczyłam i wyrosło na ludzi. Kubę jeszcze też sobie wychowacie, póki czas. Jeszcze mi podziękujecie. Obróciła się i wyszła z kuchni, zostawiając Darka z niedopitą kawą i nieprzyjemnym poczuciem po tej rozmowie. Początkowo Darek nie przejął się tym szczególnie. Teściowa i jej przedwojenne poglądy – zdarza się. Każde pokolenie ma swoje uprzedzenia. Patrzył tylko, jak Tamara delikatnie poprawia wnuka przy stole, przekładając łyżkę z lewej dłoni do prawej, i myślał sobie: nic strasznego. Dziecięca psychika elastyczna, babcine dziwactwa nie są w stanie zaszkodzić na długo. Kuba był leworęczny od urodzenia. Darek pamiętał, jak już w wieku półtora roku sięgał po zabawki lewą ręką, a później, jak zaczynał rysować – niezdarnie, po dziecięcemu, ale zawsze lewą. To było całkiem naturalne, wręcz adekwatne dla niego. Po prostu część jego – jak kolor oczu albo pieprzyk na policzku. Dla Tamary sprawa przedstawiała się zupełnie inaczej. Leworęczność jawiła się jej jako defekt, wypadek przyrody, który należało gwałtownie naprawić. Za każdym razem, gdy Kuba sięgał po kredkę lewą dłonią, babcia zaciskała usta, jakby robił coś nieprzyzwoitego. – Prawą, Kubusiu. Prawą weź. – Znowu swoje zaczyna? W naszej rodzinie leworęcznych nie było i nie będzie. – Szymona oduczyłam, ciebie też oduczę. Darek pewnego dnia podsłuchał, jak opowiada Oli o swoim „bohaterskim czynie”. Wspomnienia o małym Szymonie, który „też był nie taki”, ale matka w porę zareagowała – przywiązywała rękę, pilnowała każdego ruchu, karała za nieposłuszeństwo. I proszę – wyrósł na porządnego człowieka. W jej głosie brzmiała duma i niezachwiana wiara w swoje racje, aż Darkowi zrobiło się nieswojo. Zmiany w synu zauważył nie od razu. Najpierw drobiazgi: Kuba zaczął zwlekać zanim po coś sięgnął. Dłoń zatrzymywała się w powietrzu na sekundę, jakby podejmował bardzo trudną decyzję. Potem zaczął niepewnie zerkać – szybkie spojrzenie w stronę babci, kontrola: patrzy czy nie? – Tato, którą ręką trzeba? To pytanie padło przy kolacji. Kuba przestraszony patrzył na widelec. – Którą chcesz, synku. – A babcia mówi… – Babci nie słuchaj, rób jak ci wygodnie. Ale Kuba już nie czuł się swobodnie. Mylił się, upuszczał sztućce, zamierał w połowie ruchu. Pewne dziecięce gesty zmieniły się w jakąś przesadną ostrożność. Chłopiec jakby nagle przestał ufać swojemu własnemu ciału. Ola widziała wszystko. Darek dostrzegał, jak gryzie się w wargę, gdy matka znów przekłada Kubie łyżkę do prawej ręki. Jak odwraca wzrok, gdy Tamara zaczyna wykład o „właściwym wychowaniu”. Żona dorastała pod ciężarem matczynej woli i nauczyła się jednego – nie dyskutować. Lepiej przemilczeć i przeczekać. Darek próbował rozmawiać. – Ola, tak nie może być. Popatrz na niego. – Mama chce dobrze… – „Chce dobrze” nie tłumaczy, co się z nim dzieje! Ola tylko wzruszała ramionami i ucinała temat. Lata uległości zwyciężały z instynktem matki. Każdego dnia było coraz gorzej. Tamara wchodziła w rolę – nie tylko poprawiała wnuka, już komentowała każde jego zachowanie. Gdy przypadkiem sięgnął prawą ręką – chwaliła. Lewą – ciężko wzdychała. – Widzisz, Kubusiu, potrafisz! Wystarczy się postarać. Z Szymka zrobiłam człowieka, z ciebie też zrobię. Darek postanowił postawić sprawę jasno, gdy Kuba bawił się w swoim pokoju. – Pani Tamaro, proszę zostawić Kubę w spokoju. Jest leworęczny i to jest w porządku. Niech go pani nie oducza. Reakcja przeszła wszelkie oczekiwania. Tamara nadęła się jak balon. – Ty mnie będziesz pouczał? Ja troje dzieci wychowałam, a ty mnie chcesz uczyć? – Nie uczę. Proszę – niech pani nie męczy mojego syna. – Twojego? A Oli geny, to nie moje? To mój wnuk też, i nie pozwolę, żeby wyrósł… taki. Słowo „taki” wypowiedziała z pogardą, jakby chodziło o coś haniebnego. Darek zrozumiał: pokojowo tu się nic nie załatwi. Następne dni zamieniły się w wojnę pozycyjną. Tamara demonstracyjnie go ignorowała, zwracała się przez córkę. Darek odpłacał tym samym. Między nimi zawisła ciężka cisza, co rusz przebijana wybuchami sprzeczek. – Olu, powiedz mężowi, iż zupa na kuchence. – Olu, przekaż mamie, iż sam sobie poradzę. Ola chodziła między nimi, coraz bledsza i cichsza. Kuba coraz więcej czasu spędzał skulony w kącie na kanapie z tabletem, niewidzialny. Pomysł przyszedł Darkowi w sobotni poranek, gdy Tamara z namaszczeniem kroiła kapustę do bigosu. Robiła to wprawnie, jak od trzydziestu lat. Darek stanął za nią. – Źle pani kroi. Tamara choćby się nie odwróciła. – Słucham? – Kapustę trzeba cieńszymi paskami, nie w poprzek, tylko wzdłuż włókien. Prychnęła i kroiła dalej. – Serio – nie ustępował Darek. – To się tak nie robi. To nieprawidłowe. – Darek, ja trzydzieści lat gotuję bigos! – I trzydzieści lat robisz to źle. Proszę, pokażę. Za dużo wody, za mocny gaz… źle dajesz kiszoną kapustę. – Zawsze tak robiłam! – Nie argument. Czas się oduczyć. Zacznijmy od początku. Chwycił za nóż. Tamara cofnęła dłoń. – Powariowałeś? – Nie. Po prostu chcę, by robiła pani dobrze. Proszę zobaczyć – tu za dużo wody, ogień za duży, kolejność składników jest zła. – Całe życie robiłam tak, jak mi wygodnie! – I Kubie wygodnie lewą ręką. Ale to pani nie przeszkadza. – To co innego! On jest dzieckiem, jeszcze można naprawić! – A pani jest dorosła, przyzwyczajona. Już pani się nie przestawi? To czemu wolno zmuszać jego? Tamara zacisnęła wargi, aż zbladły. – Masz czelność mnie uczyć? Troje dzieci wychowałam. Szymona oduczyłam i co? – I jest szczęśliwy? Pewny siebie? Milczenie. Darek wiedział, iż trafia w najczulszy punkt. Szymon, brat Oli, mieszkał daleko i dzwonił do matki raz na pół roku. – Chciałam dobrze – głos Tamary drżał. – Zawsze chciałam jak najlepiej. – Wierzę. Ale pani “dobrze” to znaczy “jak pani uważa”. A Kuba to odrębny człowiek. Jeszcze mały, ale ma swoje cechy. I nie pozwolę ich z niego wygonić. – Ty mnie będziesz wychowywał?! – Będę, jeżeli nie przestaniesz. Będę komentować każde twoje cięcie, każdy ruch, każdą przyzwyczajenie. Zobaczymy, ile dasz radę. Stali naprzeciwko siebie – zięć i teściowa, oboje ledwo powstrzymując emocje. – To podłe i małostkowe – wysyczała Tamara. – Inaczej do ciebie nie dociera. Coś w niej pękło. Darek widział, iż właśnie straciła resztki przekonania do siebie. W jednej chwili wydała się starsza, mniejsza, bezbronna. – Przecież ja z miłości… – nie dokończyła. – Wiem. Ale czas skończyć z taką miłością. Inaczej Kubę już nie zobaczysz. Na kuchence zaczęło kipieć. Nikt się nie ruszył. Wieczorem, gdy Tamara poszła do siebie, Ola usiadła obok Darka na kanapie. Milczała długo, oparta o jego ramię. – Mnie w dzieciństwie nikt tak nie bronił – wyszeptała. – Mama zawsze wiedziała lepiej. Zawsze. Ja tylko… się godziłam. Darek objął żonę. – W naszej rodzinie twoja mama nie będzie już nikomu narzucać swojego zdania. Ola przytaknęła, mocniej ściskając jego dłoń. Z pokoju dziecięcego dobiegał cichy szelest kredek na papierze. Kuba rysował. Lewą ręką. Nikt już nie mówił mu, iż to źle.

Z niego zrobię porządnego człowieka – Mój wnuk nie...

newsempire24.com 6 godzin temu Zrobię z niego człowieka Mój wnuk nie będzie leworęczny oburzyła się Teresa Zawadzka. Odwróciłem się do teściowej, czując, jak rośnie we mnie irytacja. A co w tym złego? Staś taki się urodził. To jego cecha. Cecha! Teresa prychnęła z...
Jeszcze mamy w domu sprawy do załatwienia… Babcia Walentyna z trudem otworzyła furtkę, powoli dotarła do drzwi, długo mocowała się z zacinającym się starym zamkiem, weszła do swojego nieogrzewanego domu i usiadła na krześle przy zimnym piecu. W chatce pachniało niezamieszkałością. Nie było jej tylko trzy miesiące, a już pajęczyny zdobiły sufit, stary dziecięcy fotel żałośnie skrzypiał, a wiatr huczał w kominie – dom przywitał ją z wyrzutem: „A gdzie ty byłaś, gospodyni? Kogo zostawiłaś na straży? Jak tu przetrwamy zimę?” – Już, już, kochany mój, poczekaj chwilę, odpocznę… rozpalę, ogrzejemy się… Jeszcze rok temu babcia Walentyna krzątała się żwawo po starej chacie: tu pobieli, tam podmaluje, przyniesie wodę. Jej drobna sylwetka pochylała się przed ikonami, potem uwijała się przy piecu, potem śmigała po ogrodzie – sadziła, pieliła, podlewała. Dom cieszył się razem z gospodynią – deski skrzypiały żywo pod jej krokiem, drzwi i okna otwierały się od pierwszego dotknięcia spracowanych, drobnych dłoni, a piec piekł pachnące drożdżówki. Dobrze im było razem – Walentynie i jej starej chacie. Wcześnie pochowała męża. Wychowała trójkę dzieci – wszystkich wykształciła, wypchnęła w świat. Jeden syn – kapitan żeglugi wielkiej, drugi – wojskowy, pułkownik, obaj daleko mieszkają i rzadko wpadają z wizytą. Tylko najmłodsza córka, Tamara, została we wsi jako główny agronom. Od rana do wieczora w pracy – do matki wpada w niedzielę, posili się babcinymi drożdżówkami – i znowu tydzień się nie widzą. Pocieszeniem była wnuczka, Świetlana. Można rzec – wychowana przez babcię. A jaka urosła! Piękność! Oczy szare, wielkie, włosy w kolorze dojrzałego owsa do pasa, kręcone, ciężkie, lśniące – aż promieniowały. Zwiąże włosy w koński ogon – pasma spadają na ramiona, a miejscowi chłopcy aż z wrażenia głowy tracą. Usta pootwierane. Figura zgrabna – skąd taka postawa, taka uroda u wiejskiej dziewczyny? Babcia Walentyna za młodu była urodziwa, ale jak weźmiesz stare zdjęcie i porównasz ze Świetką – pastereczka i królowa… I mądra! Skończyła rolniczy uniwersytet w mieście, wróciła na wieś pracować jako ekonomistka. Wyszła za mąż za weterynarza, a z programu społecznego dla młodych rodzin, dostali nowy dom. A co to za dom! Porządny, solidny, murowany. Jak na owe czasy – willa, nie dom. Jedna rzecz – babcia miała przy chałupie sad, wszystko rosło, wszystko kwitło. Przy nowym domu wnuczki jeszcze nic nie zdążyło urosnąć – raptem trzy łodygi. I sama Świetlana, choć wiejska dziewczyna, hodować nie umiała – delikatna, przez babcię chroniona od przeciągu i ciężkiej pracy. Jeszcze syn się urodził – Wacek. No to czasu w ogrody nie było. I zaczęła Świetlana namawiać babcię: chodź do mnie, zamieszkaj – dom duży, wygodny, pieca palić nie trzeba. Babcia Walentyna zaczęła słabować, osiemdziesiątka stuknęła; jakby choroba specjalnie czekała na ten dzień – nogi, kiedyś lekkie, zaczęły odmawiać posłuszeństwa. Dała się przekonać. Pomieszkała u wnuczki dwa miesiące. A potem usłyszała: – Babciu kochana, tak cię kocham – wiesz przecież! Ale czemu tak siedzisz? Całe życie byłaś w ruchu! Ja chcę gospodarstwo, pomocy od ciebie czekam… – Córeczko, nie mogę już, nogi mam stare… – Hm… Jak tylko do mnie przyszłaś, to od razu stara jesteś… niedługo babcia, nie spełniwszy oczekiwań, wróciła do własnego domu. Z żalu, iż nie pomogła ukochanej wnuczce, już zupełnie opadła z sił. Nogi szurały powoli po podłodze – nabiegały się przez życie, zmęczone. Przejście z łóżka do stołu stało się wyzwaniem, a do ukochanego kościółka – prawie niemożliwe. Ksiądz Borys sam przychodził do swojej stałej parafianki, przed chorobą czynnej pomocy w potrzebach starego kościoła. Uważnie się rozejrzał. Babcia Walentyna siedziała przy stole, pisała comiesięczne listy do synów. W chałupie chłodno: piec kiepsko przepalony. Podłoga zimna. Najcieplejszy sweter – już nie pierwszej świeżości, brudnawy chustka – a to ona, pedantka, wzór czystości. W nogach zdarte walonki. Ksiądz Borys westchnął: babcia potrzebuje pomocnicy. Kogo tu poprosić? Może Annę? Blisko mieszka, jeszcze silna, dwadzieścia lat młodsza od babki. Wyjął chleb, pierniki, połowę dużej jeszcze ciepłej rybnej drożdżówki (pozdrowienia od żony Aleksandry). Podwinął rękawy sutanny, wygarnął popiół z pieca, przyniósł kilka naręczy drewna – na kilka palić. Rozpalił. Przyniósł wodę, postawił na piecu duży okopcony czajnik. – Synu drogi! Ojej… tzn., ojcze nasz kochany! Pomóż mi zaadresować koperty – bo jak ja swoją kurzą łapką napiszę, to listy nie dojdą… Ksiądz Borys przysiadł, napisał adresy, zerknął na krzywo zapisane kartki. Wzrok zatrzymał się na dużych, drżących literach: „A żyje mi się bardzo dobrze, kochany synku. Wszystko mam, Bogu dzięki!”. Tylko te kartki o dobrym życiu babci Walentyny – w plamach rozmazanych liter, prawdopodobnie słonych. Anna zaopiekowała się staruszką, ksiądz Borys regularnie ją spowiadał i udzielał komunii, na większe święta mąż Anny, wujek Piotr, stary marynarz, zawoził ją motocyklem na mszę. Powoli życie wracało do normy. Wnuczka przepadła, a po paru latach ciężko zachorowała. Długo miała kłopoty z żołądkiem, zrzucała wszystko na niego. Okazało się, iż to rak płuc. Skąd takie nieszczęście? Kto wie. Świetlana zgasła w pół roku. Mąż niemal zamieszkał na jej grobie: kupował flaszkę, pił, nocował na cmentarzu, wstawał i szedł po następną flaszkę. Czteroletni Wacek nikomu już nie był potrzebny – brudny, zasmarkany, głodny. Zabrała go Tamara, ale przy swojej pracy z wnukiem nie miała czasu i Wacka zaczęto szykować do internatu. Internat nie był zły – energiczny dyrektor, pełne wyżywienie, na weekendy można było zabierać dzieci do domu. To nie to samo co dom, ale Tamara nie miała wyjścia – pracowała do późna, a do emerytury jeszcze daleko. I wtedy w wózku starego „Uralu” do córki przyjechała babcia Walentyna, za kierownicą siedział gruby sąsiad, wujek Piotr, w pasiaku z kotwicami i syrenami na rękach – wyglądali bojowo. Babcia Walentyna powiedziała krótko: – Ja Wacka zabieram do siebie. – Mamo, ty ledwo chodzisz! Jak sobie z nim dasz radę? Gotować mu trzeba, prać… – Dopóki żyję, Wacka do internatu nie oddam – ucięła babcia. Zaskoczona stanowczością zwykle potulnej babci Tamara zamilkła, zamyśliła się i zaczęła pakować rzeczy wnuka. Wujek Piotr odtransportował staruszkę i chłopca pod chatę, wyładował i prawie na rękach wniósł do środka. Sąsiadki kręciły głowami: – Dobra kobieta, ale na starość jej odbiło – za nią samą już trzeba patrzeć, a tu dziecko sprowadziła… Przecież to nie szczeniak… On potrzebuje opieki! I gdzie Tamarka patrzy?! Po niedzielnej mszy ksiądz Borys poszedł do babci Walentyny z niepokojem, iż zaraz przyjdzie ratować głodnego Wacka. W chatce okazało się ciepło, piec rozpalony. Czysty, zadowolony Wacek słuchał bajki o Czerwonym Kapturku z gramofonu. A schorowana staruszka lekko poruszała się po izbie – smarowała blachę piórkiem, lepiła ciasto, wbijała jajka do twarogu. I jej stare, chore nogi poruszały się zwinnie jak dawniej. – Ojcze kochany! Ja tu serniczki przygotowałam… Poczekaj chwilkę – dla twojej żony Aleksandry i Kazi też będzie coś ciepłego! Ksiądz Borys wrócił do domu w osłupieniu i opowiedział o wszystkim żonie. Aleksandra zamyśliła się, wyjęła z szafki grubą niebieską teczkę, znalazła odpowiednią stronę: „Stara Egorowna długie życie przeżyła. Wszystko minęło – marzenia, uczucia, nadzieje – wszystko śpi pod śniegiem. Czas, czas tam, gdzie nie ma już cierpienia. Pewnego lutowego wieczora długo modliła się przed ikonami, potem powiedziała: zawołajcie księdza, umieram. Była blada jak śnieżny kopiec. Ksiądz przyjechał, spowiedź, komunia. Od doby nic nie jadła ani nie piła. Tylko lekkie tchnienie zdradzało życie w starym ciele. Nagle drzwi, powiew zimna, płacz dziecka. – Proszę ciszej, babcia umiera. – Przecież nie zatkam dziecku buzi, właśnie się urodziła, nie wie jeszcze, iż nie wolno płakać… Wróciła z porodówki wnuczka Nastka z dzieckiem. Cały dom w pracy, tylko umierająca babcia i młoda mama. Nastce jeszcze mleko nie przyszło, nie radziła sobie z córką, mała ryczała, babci przeszkadzało to w umieraniu. Babcia podniosła głowę, oczy odzyskały jasność, usiadła, szukając kapci. Gdy wrócili domownicy, babcia nie tylko nie umierała, ale wręcz wyglądała zdrowiej niż przedtem. Wyraźnie postanowiła nie umierać. I chodziła ze śpiewem po izbie kołysząc zadowolone niemowlę, a zmęczona wnuczka odpoczywała”. Aleksandra zamknęła pamiętnik, spojrzała z uśmiechem na męża i dodała: – Moja prababcia, Wiera Egorowna, bardzo mnie pokochała i po prostu nie mogła pozwolić sobie na śmierć. Powtarzała słowami piosenki: „A pomierać nam jeszcze za wcześnie – bo w domu dalej mamy sprawy!”. Po tym jeszcze dziesięć lat pomagała mojej mamie, a twojej teściowej, Anastazji, wychowywać mnie, swoją ukochaną prawnuczkę. Ksiądz Borys uśmiechnął się do żony.

Jeszcze mamy w domu sprawy do załatwienia… Babcia ...

newskey24.com 6 godzin temu Jeszcze mamy w domu sprawy do załatwienia… Babcia Waleria ledwo co otworzyła skrzypiącą furtkę, powoli podeszła do drzwi, długo mocowała się ze starym, już przerdzewiałym zamkiem, weszła wreszcie do swojego chłodnego, od dawna nieogrzewanego domu i o...
Osoba z bliskiego kręgu

Osoba z bliskiego kręgu

newsempire24.com 8 godzin temu Dziadku, mów! ciągnął za rękę przygarbiony, owinięty w zbyt długą płaszcz mężczyzna, Saszek, tupiąc w miejscu i jednocześnie dotykając warg palcami. Jan Trofimowicz spojrzał krzywo na wnuka, ściągnął na szyję szachowy czerwony z czarnym szalik, długi...
1/48 P-51 B/C – dodatki do modelu Eduard

1/48 P-51 B/C – dodatki do modelu Eduard

kfs-miniatures.com 8 godzin temu 1/48 P-51 B/C – dodatki do modelu Eduard Mustang Eduarda to nie jest nowy model, ale przez cały czas cieszę się super popularnością...
Synowie Katarzyny Stoparczyk pomagają dzieciom. Stworzyli wyjątkowe miejsce

Synowie Katarzyny Stoparczyk pomagają dzieciom. St...

kobieta.onet.pl 9 godzin temu W programie "Dzień Dobry TVN" Maksymilian i Fryderyk Stoparczykowie opowiedzieli o wyjątkowym miejscu, które powstało z myślą o najmłodszych potrzebujących wsparcia. Pracownia Psychologiczno-Terapeutyczna dla Dzieci i Młodzieży imienia Kasi Stoparczy...
Lekcja dla żony, czyli jak Anfisa prawie straciła męża i syna przez lenistwo i telefon, ale dzięki rozwodowej „próbie” odzyskała rodzinę i poznała prawdziwe obowiązki żony po polsku

Lekcja dla żony, czyli jak Anfisa prawie straciła ...

newsempire24.com 9 godzin temu Dość tego! Krzysztof z hukiem odsunął łyżkę, patrząc z irytacją na żonę. Czy ty w ogóle wiesz, jak się gotuje? Makaron rozgotowany, prawie jak papka, a te kotlety choćby się nie dopiekły! Czym się dzisiaj zajmowałaś? Znowu cały dzień...
Chce mieć trzecie dziecko. Zaniemówiła po tym, co usłyszała od bratowej. "Ciężkie działa wytoczyła"

Chce mieć trzecie dziecko. Zaniemówiła po tym, co ...

gazeta.pl 9 godzin temu Kobieta chciałaby mieć trzecie dziecko. Wszyscy z otoczenia jej to jednak odradzają. Straszą ją i przedstawiają najgorsze scenariusze. - Każdy ma swoje priorytety i ja to szanuję, a mam wrażenie, iż rodzice, którzy posiadają więcej niż jedno, czy dwo...
Daj mi, proszę, powód – Miłego dnia – powiedział Denis, pochylając się i muskając jej policzek ustami. Anastazja skinęła głową odruchowo. Na policzku nie pozostało ani ciepła, ani złości – tylko skóra, zwykły dotyk. Drzwi się zamknęły, a mieszkanie wypełniła cisza. Stała jeszcze przez chwilę w korytarzu, wsłuchując się w siebie. Kiedy to się stało? Kiedy coś w niej przestało działać, zgasło? Pamiętała, jak dwa lata temu płakała w łazience, bo Denis zapomniał o ich rocznicy. Rok temu trzęsła się ze złości, gdy znowu nie odebrał Wiktorii z przedszkola. Pół roku temu próbowała jeszcze rozmawiać, tłumaczyć, prosić. Teraz – pusto. Czysto i gładko, jak wypalone pole. Przeszła do kuchni, zrobiła sobie kawę i usiadła przy stole. Dwadzieścia dziewięć lat. Siedem lat małżeństwa. I siedzi w pustym mieszkaniu z przestygłą kawą, myśląc o tym, iż przestała kochać męża tak cicho i zwyczajnie, iż sama nie zauważyła, kiedy to się stało. Denis żył po swojemu. Obiecywał zabrać córkę z przedszkola – nie zabierał. Mówił, iż naprawi cieknący kran – cieknął trzeci miesiąc. Przysięgał, iż pojadą do zoo – ale zawsze coś mu wypadało, a w niedzielę leżał na kanapie. Wiktoria przestała pytać, kiedy tata się z nią pobawi. W swoich pięciu latach już wiedziała: mama – to pewność. Tata – ktoś, kto czasem pojawia się wieczorem i patrzy w telewizor. Anastazja już nie robiła awantur. Nie płakała w poduszkę. Nie snuła planów poprawy. Po prostu wykreśliła Denisa ze swojego równania. Trzeba zawieźć samochód na przegląd? Umawiała się sama. Zepsuł się zamek na balkonie? Dzwoniła po fachowca. Wiktorii trzeba było sukienkę na bal? Szyła sama, nocami, gdy mąż chrapał w sąsiednim pokoju. Rodzina stała się dziwną konstrukcją, dwojgiem dorosłych żyjących równolegle w jednym mieszkaniu. Którejś nocy, gdy Denis się do niej przytulił, odsunęła się, tłumacząc bólem głowy, potem zmęczeniem, potem wyimaginowanymi dolegliwościami. Budowała między nimi mur i z każdym razem był on coraz wyższy. „Niech znajdzie sobie kogoś na boku” – myślała chłodno. – „Niech mi da powód. Porządny, jasny powód, który zaakceptują rodzice i teściowa. Tak, aby nie musiała tłumaczyć, dlaczego odchodzi od męża, który… nie bije, nie pije, przynosi pieniądze do domu. Przecież chłopy tacy są. Z dziećmi nie umieją, w domu nie pomagają – tak już bywa.” Założyła osobne konto w banku i zaczęła odkładać część wypłaty. Zapisała się na siłownię – nie dla męża, dla siebie, dla nowego życia, które czekało gdzieś za horyzontem nieuchronnego rozwodu. Wieczorami, gdy Wiktoria spała, Anastazja słuchała podcastów po angielsku. Zwroty, korespondencja. Pracowała w polskiej firmie z zagranicznymi klientami, a płynny angielski mógł otworzyć nowe drzwi. Kursy doszkalające – dwa wieczory w tygodniu. Denis narzekał, iż musi siedzieć z Wiktorią – ale „siedzieć” oznaczało włączenie jej bajek i wgapienie się w telefon. Weekendy Anastazja spędzała z córką. Parki, place zabaw, lody w kawiarni, kino na bajce Disneya. Wiktoria już przywykła, iż to jest ich czas – mamy i jej. Tata żył gdzieś na obrzeżach, jak mebel. „Nawet nie zauważy” – pocieszała się Anastazja. – „Po rozwodzie dla niej prawie nic się nie zmieni.” Ta myśl była bardzo wygodna. I trzymała się jej jak koła ratunkowego. A potem coś się przesunęło. Nie od razu pojęła, co adekwatnie. Późnym wieczorem Denis sam zaproponował, iż położy Wiktorię spać. Potem – iż odbierze ją z przedszkola. W końcu zrobił dla nich obiad – prosty makaron z serem, ale sam, bez próśb i przypomnień. Patrzyła na niego z podejrzliwością. Co to? Suma wyrzutów sumienia? Krótkotrwałe opamiętanie? Chęć odkupienia winy, której jeszcze nie znała? Ale mijały dni, a Denis nie wracał do dawnej obojętności. Rano wstawał, żeby zaprowadzić Wiktorię do przedszkola. Naprawił kran. Zapisał córkę na basen i sam ją tam zawoził w soboty. – Tato, tato, patrz, już umiem nurkować! – Wiktoria biegała po mieszkaniu, udając pływaka. Denis łapał ją i podrzucał wysoko, a ona śmiała się dźwięcznie i szczerze. Anastazja patrzyła na tę scenę z kuchni i nie poznawała własnego męża. – Mogę z nią posiedzieć w niedzielę – powiedział kiedyś Denis wieczorem. – Masz przecież spotkanie z przyjaciółkami? Skinęła głową powoli. Nie miała żadnego spotkania, chciała tylko siedzieć sama w kawiarni z książką. Skąd on wiedział o przyjaciółkach? Słuchał jej rozmów przez telefon? Tygodnie przechodziły w miesiące. Denis się nie poddawał. Nie wracał do starych nawyków. – Zarezerwowałem nam stolik w tej włoskiej restauracji – oznajmił któregoś dnia. – Na piątek. Mama zgodziła się przypilnować Wiktorii. Anastazja spojrzała na niego znad laptopa. – A z jakiej okazji? – Tak po prostu. Chcę z tobą zjeść kolację. Zgodziła się. Czysta ciekawość, powtarzała sobie. Chciała zobaczyć, o co mu chodzi. Restauracja była przytulna, światło przygaszone, muzyka na żywo. Denis zamówił jej ulubione wino – i Anastazja ze zdziwieniem odkryła, iż pamięta, które lubi. – Zmieniłeś się – powiedziała bez owijania w bawełnę. Denis oglądał się na swój kieliszek. – Byłem ślepy. Taki typowy, polski facet. – To nie nowość. – Wiem. – Skrzywił się. – Myślałem, iż pracuję dla rodziny. Że wam potrzeba pieniędzy, większego mieszkania, lepszego auta. A tak naprawdę po prostu… uciekałem. Przed odpowiedzialnością, rutyną, tym wszystkim. Słuchała go, dając się wygadać. – Zauważyłem, iż się zmieniłaś. Że zrobiło ci się wszystko jedno. I to… to było straszniejsze niż jakakolwiek kłótnia. Krzyczałaś, płakałaś, wymagałaś – to było normalne. A potem po prostu przestałaś. Jakbym przestał istnieć. Postawił kieliszek na stole. – Prawie was straciłem. I dopiero wtedy zrozumiałem, iż wszystko robię nie tak. Długo mu się przyglądała. Temu mężczyźnie, który wreszcie powiedział takie słowa, na które czekała latami. Za późno? Czy jeszcze nie? – Chciałam się rozwieść – powiedziała cicho. – Czekałam, aż dasz mi powód. Denis zbledł. – Boże, Anka… – Odkładałam pieniądze. Szukałam mieszkania. – Nie wiedziałem, iż to aż tak… – Powinieneś był wiedzieć – przerwała. – To twoja rodzina. Powinieneś widzieć, co się dzieje. Zapadła ciężka, gęsta cisza. Kelner omijał ich stolik szerokim łukiem. – Chcę nad tym pracować – wydusił Denis. – Nad nami. jeżeli dasz mi szansę. – Jedną. – Jedna to i tak więcej, niż zasłużyłem. Siedzieli w tej restauracji do zamknięcia. Rozmawiali o wszystkim – Wiktorii, pieniądzach, domowych obowiązkach, oczekiwaniach. Po raz pierwszy od lat to była prawdziwa rozmowa, a nie wymiana pretensji. Proces odbudowy trwał długo. Anastazja nie rzuciła się mu w ramiona następnego dnia. Obserwowała, sprawdzała, czekała na potknięcie. Ale Denis się starał. Wziął na siebie weekendowe gotowanie. Ogarnął przedszkolny czat. Nauczył się robić Wiktorii warkocze – koślawe, ale własnoręcznie. – Mamo, patrz, tata zrobił mi smoka! – Wiktoria wpadła do kuchni, pokazując dzieło z kartonów i papieru kolorowego. Spojrzała na tego „smoka” – krzywy, z jednym większym skrzydłem – i uśmiechnęła się… …Minęło pół roku. Był grudzień. Pojechali całą rodziną na święta do rodziców Anastazji pod Warszawą. Stary dom, zapach piernika i drewna, śnieżny ogród, skrzypiące schodki. Anastazja siedziała przy oknie z herbatą i patrzyła, jak Denis i Wiktoria lepią bałwana. Córka dowodziła – nos tu, oczy wyżej, szalik krzywo! – a Denis wykonywał polecenia, co chwilę podrzucając ją w powietrze. Krzyk euforii Wiktorii niósł się po całym ogrodzie. – Mamo! Mamo, chodź do nas! – Wiktoria machała rękami. Anastazja zarzuciła kurtkę i wyszła na ganek. Śnieg iskrzył się w zimowym słońcu, mróz szczypał w policzki, aż tu nagle przyleciała śnieżka. – To tata! – poskarżyła się natychmiast Wiktoria. – Zdrajczyni – zaśmiał się Denis. Anastazja chwyciła śnieg i rzuciła w męża. Spudłowała. On się roześmiał, ona też – i w kilka chwil tarzali się całą trójką w śniegu, zapominając o bałwanie, o mrozie, o wszystkim. Wieczorem, gdy Wiktoria zasnęła na kanapie, Denis przeniósł ją cicho do łóżka. Anastazja patrzyła, jak okrywa córkę, poprawia poduszkę, usuwa z jej czoła niesforne kosmyki. Usiadła przy kominku, ogrzewając dłonie o kubek herbaty. Za oknem padał miękki śnieg, okrywając świat białą kołdrą. Denis usiadł obok. – O czym myślisz? – O tym, jak dobrze, iż nie zdążyłam tego zrobić. Nie zapytał, co miała na myśli. Zrozumiał. Wiedziała, iż wciąż czekają ich trudne dni, nieporozumienia, sprzeczki o drobiazgi. Ale teraz, w tej chwili, mąż i córka byli obok. Żywi, prawdziwi, kochani. Wiktoria się przebudziła, przybiegła do nich i wskoczyła między rodziców na kanapie. Denis objął je obie, a Anastazja pomyślała, iż są rzeczy, o które warto walczyć…

Daj mi, proszę, powód – Miłego dnia – powiedział D...

twojacena.pl 9 godzin temu Miłego dnia Jan pochylił się, musnął jej policzek ustami. Zofia odruchowo skinęła głową. Policzka nie rozgrzał ani ślad czułości, ani złości tylko zimna, obojętna skóra, zwykły dotyk, jakby nieznaczący. Drzwi zamknęły się cicho, a w mieszkaniu zapano...
PIERWSZA MIŁOŚĆ

PIERWSZA MIŁOŚĆ

naszkraj.online 11 godzin temu Pierwsza miłość Łukasz czekał przy wejściu do restauracji przy Rynek Głównym w Krakowie, nieustannie spoglądając na zegarek i drzwi. Wokół niego rozmawiali dawni koledzy i koleżanki ze szkoły podstawowej, którzy z małych dzieci wyrosli już w dorośli ...
Chyba miłość już się skończyła – Jesteś najpiękniejszą dziewczyną na naszym wydziale – powiedział wtedy, wręczając jej bukiet rumianków z bazarku przy Metrze Politechnika. Ania zaśmiała się, przyjmując kwiaty. Rumianek pachniał latem i czymś nieuchwytnie dobrym. Michał patrzył na nią jak ktoś, kto dokładnie wie, czego chce. A chciał właśnie jej. Ich pierwsza randka odbyła się w Łazienkach. Michał przyniósł koc, termos z herbatą i kanapki przygotowane przez jego mamę. Siedzieli na trawie aż do zmroku. Ania zapamiętała jego śmiech, kiedy odchylał głowę, to jak dotykał jej dłoni niby przypadkiem, jak patrzył na nią – jakby była jedyną osobą w całej Warszawie. Po trzech miesiącach poszli do kina na francuską komedię, której nie zrozumiała, ale śmiała się razem z nim. Po pół roku poznała jego rodziców. Po roku – Michał poprosił, żeby zamieszkała z nim. – I tak śpimy razem każdej nocy – tłumaczył, bawiąc się jej włosami. – Po co nam dwie kawalerki? Ania zgodziła się. Nie dla oszczędności. Po prostu świat przy nim nabierał sensu. Ich wynajmowana kawalerka pachniała niedzielnym rosołem i świeżo uprasowaną pościelą. Ania nauczyła się robić jego ulubione kotlety – czosnek, koperek, dokładnie jak robiła jego mama. Wieczorami Michał czytał jej na głos artykuły o biznesie i finansach. Marzył o własnej firmie. Ania słuchała z policzkiem opartym o dłoń i wierzyła w każde jego słowo. Plany mieli konkretne: najpierw uzbierać na wkład własny. Potem własne mieszkanie. Potem samochód. Dzieci, oczywiście. Dwójka — chłopiec i dziewczynka. – Wszystko zdążymy – powtarzał Michał, całując ją w czubek głowy. Ania przy nim czuła się niezniszczalna. …Piętnaście lat wspólnego życia obrosło rzeczami, nawykami, codziennymi rytuałami. Mieszkanie w dobrej dzielnicy z widokiem na skwer. Kredyt hipoteczny na dwadzieścia lat, spłacany przed terminem, kosztem urlopów i restauracji. Srebrna Toyota na parkingu – Michał sam wybrał, sam się targował i co sobotę pucował maskę na błysk. Duma rozgrzewała serce. Sami wszystko osiągnęli – bez pomocy rodziny, bez kontaktów, bez szczęścia. Po prostu praca, oszczędzanie, wytrwałość. Ania nigdy się nie skarżyła. choćby kiedy była tak zmęczona, iż zasypiała w metrze i budziła się na ostatniej stacji. choćby kiedy miała ochotę zostawić wszystko i polecieć gdzieś nad morze. Byli drużyną. Michał tak mówił, a Ania wierzyła. Jego dobro zawsze było najważniejsze. Ania nauczyła się tej zasady na pamięć, wplotła ją w swoje DNA. Zły dzień w pracy? Kolacja, herbata, wsparcie. Awantura z szefem? Gładzenie po głowie i szeptanie, iż z czasem będzie lepiej. Zwątpienie? Odpowiednie słowa, które wyciągną z dołka. – Jesteś moim kotwicą, moim zapleczem i wsparciem – przyznawał wtedy Michał. Ania się uśmiechała. Być czyjąś kotwicą – czy to nie szczęście? Bywały ciężkie chwile. Po pięciu latach wspólnego życia – firma Michała zbankrutowała. Siedział w domu, przeglądał ogłoszenia i z dnia na dzień był coraz bardziej przybity. Później było jeszcze gorzej – koledzy go wrobili, stracił nie tylko pracę, ale i dużą sumę pieniędzy. Musieli sprzedać samochód, żeby uregulować długi. Ania nie wypomniała mu tego ani razu. Brała dodatkowe zlecenia, pracowała po nocach, oszczędzała. Liczyło się tylko jedno: jak on się czuje? Czy się nie złamie? Nie straci wiary w siebie? …Michał się podniósł. Znalazł jeszcze lepszą pracę. Kupili znowu taką samą Toyotę. Życie się ułożyło. Rok temu siedzieli w kuchni i Ania w końcu powiedziała to, o czym myślała od dawna: – Może już czas? Już dawno nie mam dwudziestu lat. jeżeli zwlekniemy… Michał kiwnął głową. Na poważnie, przemyślanie. – Zacznijmy się przygotowywać. Ania wstrzymała oddech. Lata marzeń, odkładania, czekania na dobry moment. I oto był. Wyobrażała to sobie tysiąc razy. Małe paluszki oplatające jej dłoń. Zapach dziecięcego pudru. Pierwsze kroki w ich salonie. Michał czytający bajkę przed snem. Ich dziecko. W końcu. Zmiany przyszły od razu. Ania przewartościowała wszystko: dieta, aktywność, badania, witaminy. Kariera na boczny tor, choć właśnie chcieli ją awansować. – Jesteś pewna? – spytała szefowa przez okulary. – Taka szansa nie trafia się drugi raz. Ania była pewna. Awans to delegacje, nienormowane godziny, stres. Nie najlepsze warunki na ciążę. – Wolę przejść do oddziału – odpowiedziała. Szefowa wzruszyła ramionami. Oddział był 15 minut pieszo od domu. Praca nudna, powtarzalna, bez perspektyw. Ale można było wychodzić punkt szóstą i zapomnieć o pracy na weekend. Ania gwałtownie się zaaklimatyzowała. Nowa ekipa była sympatyczna, choć nie zbyt ambitna. Gotowała sobie obiady w domu, spacerowała na przerwie, kładła się spać przed północą. Wszystko dla przyszłego dziecka. Wszystko dla rodziny. Chłód wkradł się niepostrzeżenie. Najpierw Ania nie zwróciła uwagi. Michał dużo pracuje, jest zmęczony. To normalne. Ale przestał pytać, jak minął jej dzień. Przestał przytulać się przed snem. Nie patrzył już tak, jak wtedy, gdy mówili jej, iż jest najpiękniejsza na wydziale. W domu zapanowała cisza. Nie taka normalna – za cicha. Kiedyś mogli rozmawiać godzinami – o pracy, planach, głupotach. Teraz Michał cały wieczór ślęczał w telefonie. Odpowiadał zdawkowo. Spał odwrócony do ściany. Ania leżała obok, patrząc w sufit. A między nimi przepaść – pół metra materaca. Bliskość znikła całkiem. Dwa tygodnie, trzy, miesiąc. Ania przestała liczyć. Michał każdorazowo miał wymówkę: – Jestem strasznie zmęczony. Jutro, dobrze? Jutro nigdy nie nadchodziło. W końcu zapytała wprost. Wieczorem, zebrała się na odwagę i zastąpiła mu drogę do łazienki. – Co się dzieje? Powiedz szczerze. Michał patrzył gdzieś za jej ramię, w okolice framugi. – Nic się nie dzieje. – Nieprawda. – Wymyślasz. Przejdzie. Odszedł do łazienki. Odgłos wody zagłuszył wszystko. Ania stała w korytarzu, z dłonią przy klatce piersiowej. Tam bolało. Tępo, nieustannie. Jeszcze miesiąc wytrzymała. Potem nie mogła dłużej. Zapytała wprost: – Kochasz mnie jeszcze? Cisza. Długa, złowroga cisza. – Ja… nie wiem, co do ciebie czuję. Ania osunęła się na kanapę. – Nie wiesz? Michał w końcu spojrzał jej w oczy. W nich tylko pustka, pogubienie. Ani grama ognia sprzed piętnastu lat. – Chyba miłość już się skończyła. Od dawna. Milczałem, bo nie chciałem cię zranić. Miesiącami Ania żyła w piekle, nie znając prawdy. Chwytała jego spojrzenia, analizowała każde słowo, szukała powodów. Może problemy w pracy? Może kryzys wieku średniego? Może złe nastroje? A on po prostu przestał kochać. Milczał, gdy ona planowała przyszłość, rezygnowała z kariery i przygotowywała się do macierzyństwa. Decyzja przyszła nagle. Żadnych więcej „może”, „może się poprawi”, „poczekam”. Dość. – Składam pozew o rozwód. Michał pobladł. Ania widziała, jak przełknął ślinę. – Poczekaj, nie tak od razu. Możemy spróbować… – Spróbować? – Może spróbujmy mieć dziecko? Może nas zbliży? Mówią, iż dzieci zbliżają. Ania zareagowała gorzkim śmiechem. – Dziecko wszystko by zepsuło jeszcze bardziej. Już mnie nie kochasz. Po co nam dzieci? Żeby potem się rozwodzić z niemowlęciem? Michał zamilkł. Nie miał kontrargumentów. Ania wyprowadziła się tego samego dnia. Spakowała najpotrzebniejsze rzeczy, wynajęła pokój u znajomej. Dokumenty rozwodowe złożyła tydzień później, kiedy już przestały jej się trząść ręce. Podział majątku zapowiadał się ciężki. Mieszkanie, samochód, piętnaście lat wspólnych zakupów i decyzji. Prawnik mówił coś o wycenie, udziałach, negocjacjach. Ania kiwała głową, notowała i starała się nie myśleć, iż jej życie jest teraz liczone w metrach kwadratowych i koniach mechanicznych. niedługo wynajęła sobie kawalerkę. Uczyła się żyć sama. Gotować dla siebie. Oglądać seriale bez komentarzy. Spać na całym łóżku. W nocy zalewały ją wspomnienia. Przyciskała twarz do poduszki i wspominała. Rumianek z bazaru, piknik w Łazienkach, jego śmiech, jego dłonie, głos, który szeptał: „jesteś moją kotwicą”. Ból był nie do zniesienia. Nie wyrzuci się z serca piętnastu lat tak łatwo, jak stare ciuchy do kosza. Ale przez ten ból zaczęło się przebijać coś jeszcze – ulga. Uczucie, iż zrobiła to, co trzeba. Zdołała odejść, zanim przywiązała się do niego na dobre przez dziecko. Nie utknęła na lata w martwym małżeństwie tylko „dla dobra rodziny”. Trzydzieści dwa lata. Całe życie przed nią. Czy się boi? Strasznie. Ale poradzi sobie. Bo nie ma innego wyjścia.

Chyba miłość już się skończyła – Jesteś najpięknie...

twojacena.pl 18 godzin temu Mam wrażenie, iż miłość się skończyła Jesteś najpiękniejszą dziewczyną na całym wydziale powiedział wtedy, wręczając mi bukiet rumianków z bazarku przy metrze Politechnika. Monika zaśmiała się i przyjęła kwiaty. Rumianki pachniały latem i czymś nieuc...
Teraz będziecie mieli własne dziecko, a tę przybraną powinniście oddać z powrotem do domu dziecka

Teraz będziecie mieli własne dziecko, a tę przybra...

newsempire24.com 20 godzin temu Teraz będziecie mieć swoje dziecko, a jej już czas wracać do domu dziecka. Kiedy wreszcie mój syn doczeka się następcy? Jadwiga Kwiatkowska patrzyła z niechęcią na synową siedzącą przy kuchennym stole. Przecież pani dobrze wie, iż już od trzech...
Serce rodzica. Opowiadanie Dziękuję serdecznie za wsparcie, polubienia, zaangażowanie i komentarze do moich opowiadań, subskrypcję oraz OGROMNE podziękowania za wszelkie datki od całej mojej piątki futrzastych kotów i ode mnie. Udostępniajcie proszę, jeżeli któreś z opowieści Was poruszyły, na swoich profilach w mediach społecznościowych – to również wielka euforia dla autora!

Serce rodzica. Opowiadanie Dziękuję serdecznie za ...

twojacena.pl 20 godzin temu Rodzicielskie serce Dziękuję za wsparcie, za polubienia, życzliwość oraz komentarze do moich opowiadań, za subskrypcję i OGROMNE podziękowania od mnie i mojej piątki kotków za wszelkie darowizny. Udostępniajcie, proszę, opowiadania, które Wam się spo...
Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy zagra w Radoszycach. Znamy szczegóły [wideo, zdjęcia]

Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy zagra w Radosz...

tkn24.pl 20 godzin temu Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy w tym roku będzie miała swój 34. finał. W powiecie koneckim jednym z aktywniejszych sztabów jest ten w Radoszycach. W tym roku wolontariusze z tej gminy ponownie nie zawiodą. – „Szanowni państwo już 25 stycznia,......
Urodziłam trojaczki, a mój mąż się przestraszył i uciekł — choćby w szpitalu nie doczekał się na mnie.

Urodziłam trojaczki, a mój mąż się przestraszył i ...

newsempire24.com 21 godzin temu Moja żona urodziła trojaczki, a ja w panice uciekłem choćby nie zobaczyłem jej w porodni. Trojaczki? Żona moja, Walentyna Mikołajewna, prawdziwa bohaterka! Wszystko zdrowe chłopiec i dwie dziewczynki! To prawdziwy cud! Ja tylko tata powiedziałam, uśm...
Dwóch ojców gejów, dwóch synów bliźniaków. Sprawa o amerykańskie obywatelstwo, która poruszyła świat

Dwóch ojców gejów, dwóch synów bliźniaków. Sprawa ...

oko.press 21 godzin temu W historii tej jest mowa o gejowskich małżeństwach, bliźniaczej więzi, darowaniu komórek jajowych, macierzyństwie zastępczym, wreszcie o kwestii obywatelstwa. Poznajcie losy Andrew Banksa i Elada Dvasha oraz ich synów – bliźniaków – Aidena i Ethana
Chyba nasza miłość się skończyła – Jesteś najpiękniejszą dziewczyną na tym wydziale – powiedział wtedy, wręczając jej bukiet rumianków z bazarku przy metrze Politechnika. Ania roześmiała się, przyjmując kwiaty. Rumianki pachniały latem i czymś niewytłumaczalnie adekwatnym. Michał stał przed nią z tym spojrzeniem człowieka, który doskonale wie, czego chce. A chciał właśnie jej. Ich pierwsza randka miała miejsce w Parku Łazienkowskim. Michał przyniósł koc, termos z herbatą i domowe kanapki, które przygotowała jego mama. Siedzieli razem na trawie aż do zmierzchu. Ania zapamiętała, jak śmiał się do łez, odchylając głowę. Jak dotykał jej dłoni niby przypadkiem, jak patrzył na nią – jakby była jedyną osobą w całej Warszawie. Po trzech miesiącach zabrał ją do kina na francuską komedię, której nie do końca zrozumiała, ale śmiała się razem z nim. Po pół roku – przedstawił rodzicom. Po roku – zaproponował, żeby się do niego wprowadziła. – I tak śpimy każdej nocy razem, po co płacić za dwa mieszkania? – przekonywał Michał, bawiąc się jej włosami. Ania się zgodziła. Nie chodziło o pieniądze. Po prostu przy nim świat nabierał sensu. Ich wynajmowana kawalerka pachniała niedzielnym barszczem i świeżo wyprasowaną pościelą. Ania nauczyła się robić jego ulubione mielone – z czosnkiem i koperkiem, dokładnie tak, jak gotowała je jego mama. Wieczorami Michał czytał jej na głos artykuły z polskich magazynów o biznesie i finansach. Marzył o własnym interesie. Ania słuchała z łokciem podpartym o policzek i wierzyła w każde jego słowo. Razem układali plany. Najpierw odłożyć na wkład własny. Potem własne mieszkanie. Samochód. Dzieci, oczywiście. Dwójka: chłopiec i dziewczynka. – Ze wszystkim zdążymy – mówił Michał, całując ją w głowę. Ania przytakiwała. Z nim nie bała się niczego. …Piętnaście lat wspólnego życia obrosło rzeczami, przyzwyczajeniami, rytuałami. Mieszkanie w dobrej dzielnicy z widokiem na park. Kredyt hipoteczny na dwadzieścia lat, który spłacali szybciej, oszczędzając na urlopie i restauracjach. Srebrna Toyota na osiedlowym parkingu – Michał sam wybierał, targował się ze sprzedawcą, a potem co sobotę polerował maskę do połysku. Byli z siebie dumni. Własną pracą. Bez wsparcia rodziców, bez układów, bez szczególnego szczęścia. Po prostu ciężką pracą i oszczędnością. Ania nigdy nie narzekała. choćby gdy tak się zmęczyła, iż przysypiała w metrze i budziła się na końcowej. choćby gdy miała ochotę rzucić wszystko i uciec nad morze. Byli drużyną. Tak mówił Michał, a Ania wierzyła. Jego dobro zawsze było najważniejsze. Ania przyswoiła tę zasadę jak własne imię. Zły dzień w pracy? Ona gotowała kolację, nalewała herbatę, słuchała. Kłótnia z szefem? Gładziła po głowie, szeptała, iż wszystko się ułoży. Wątpliwości? Zawsze znajdowała odpowiednie słowa. – Jesteś moją kotwicą, moim tyłem i podporą – mówił Michał w takich chwilach. Ania się uśmiechała. Bycie czyjąś kotwicą – czy to nie jest szczęście? Bywały ciężkie okresy. Pierwszy – po pięciu latach małżeństwa. Firma Michała zbankrutowała. Trzy miesiące szukał pracy, z dnia na dzień coraz bardziej posępniał. Drugi – jeszcze gorzej. Koledzy wrobili go w dokumentach, stracił pracę i musiał spłacić sporą kwotę. Sprzedali auto. Ania nie wypominała mu choćby słowem. Brała dodatkowe zlecenia, pracowała po nocach, oszczędzała na sobie. Ważne było tylko, czy on da radę. Czy się nie załamie. Czy nie straci wiary w siebie. Michał się podniósł. Znalazł nową pracę, choćby lepszą niż poprzednia. Kupili znowu srebrną Toyotę. Wszystko układało się na nowo. Rok temu siedzieli razem w kuchni i Ania w końcu odważyła się powiedzieć na głos to, o czym myślała od dawna: – Może już czas? Mam już swoje lata. Jak nie teraz… Michał skinął poważnie głową. – Przygotujmy się. Ania wstrzymała oddech. Tyle lat marzeń, odkładania, czekania na odpowiedni moment. A ten właśnie nadszedł. Wyobrażała to sobie setki razy: drobne paluszki obejmujące jej dłoń, zapach pudru dziecięcego, pierwsze kroki po ich salonie, Michał czytający bajki wieczorami. Dziecko. Ich dziecko. W końcu. Wszystko zmieniła od razu. Dieta, tryb życia, lekarze, badania, witaminy. Karierę odsunęła na bok, choć właśnie miała dostać awans. – Jesteś pewna? – zapytała szefowa, spoglądając ponad okularami. – Taka szansa jest tylko raz. Ania była pewna. Awans oznaczał wyjazdy, nienormowany czas, stresy. Nie najlepsze warunki na ciążę. – Przejdę do oddziału – powiedziała. Szefowa wzruszyła ramionami. Oddział był piętnaście minut od domu. Praca nudna, monotonna, bez perspektyw, ale można było wychodzić o szesnastej i nie myśleć o pracy do poniedziałku. Ania gwałtownie się zadomowiła. Nowi współpracownicy byli mili, chociaż niezbyt ambitni. Zabierała domowe obiady, spacerowała w przerwie na lunch, kładła się spać przed północą. Wszystko dla przyszłego dziecka. Dla ich rodziny. Chłód przyszedł niezauważenie. Na początku Ania nie zwracała na to uwagi. Michał dużo pracował, był zmęczony. Bywa. Ale przestał pytać, jak jej minął dzień. Przestał tulić przed snem. Przestał patrzeć tym dawnym wzrokiem, jak wtedy, gdy poznali się na wydziale. Dom wypełniła nienaturalna cisza. Dawniej rozmawiali godzinami o pracy, planach, byle głupstwach. Teraz Michał siedział wieczorami w telefonie. Krótkie odpowiedzi. Spał zwrócony do ściany. Ania leżała obok, patrząc w sufit. Pomiędzy nimi dzieliła otchłań szerokości pół metra materaca. Bliskość zgasła zupełnie. Dwa tygodnie, trzy, miesiąc. W końcu przestała liczyć. Michał zawsze miał wymówki: – Bardzo zmęczony jestem. Może jutro. Jutro nie nadchodziło. Zapytała wprost. Pewnego wieczoru, zebrała się w sobie i stanęła mu na drodze do łazienki. – Co się dzieje? Tylko szczerze. Michał patrzył gdzieś poza nią – w stronę framugi drzwi. – Wszystko w porządku. – Nieprawda. – Wymyślasz. To tylko taki okres. Przejdzie. Minął ją, zamknął się w łazience. Z szumem poleciała woda. Ania stała w przedpokoju, przyciskając dłoń do serca. Bolało. Tępo, nieustannie. Wytrzymała jeszcze miesiąc. Potem nie wytrzymała i powiedziała wprost: – Kochasz mnie? Pauza. Długa, straszna pauza. – Nie wiem, co do ciebie czuję. Ania usiadła na kanapie. – Nie wiesz? Wreszcie spojrzał jej w oczy. Pustka. Zagubienie. Ani śladu tamtego żaru sprzed piętnastu lat. – Chyba miłość się skończyła. Już dawno. Milczałem, bo nie chciałem sprawić ci bólu. Miesiące Ania przeżyła w tym piekle, nie znając prawdy. Szukała jego spojrzenia, analizowała każde słowo, szukała wytłumaczenia. Może problemy w pracy. Może kryzys wieku średniego. Może po prostu zły nastrój. A on po prostu przestał kochać. I milczał, gdy ona planowała ich przyszłość, rezygnowała z kariery, szykowała się do macierzyństwa. Rozwiązanie przyszło nagle. Koniec „może”, „może się ułoży”, „trzeba poczekać”. Wystarczy. – Składam pozew o rozwód. Michał zbladł. Ania widziała, jak nagle przełknął ślinę. – Poczekaj. Nie tak od razu. Możemy spróbować… – Spróbować? – Może dziecko by coś zmieniło. Mówią, iż dzieci zbliżają. Ania śmiała się gorzko, rozpaczliwie. – Dziecko tylko pogorszy sprawę. Nie kochasz mnie. Po co nam dziecko? Żeby się potem rozwodzić z niemowlakiem na rękach? Michał milczał. Nie miał nic do dodania. Ania wyprowadziła się tego samego dnia. Spakowała walizkę z najważniejszymi rzeczami, wynajęła pokój u znajomej. Pozew złożyła po tygodniu, gdy już przestały jej drżeć ręce. Podział majątku zapowiadał się na długi. Mieszkanie, samochód, piętnaście lat wspólnych wyborów. Mecenas mówił o wycenie, o procentach, negocjacjach. Ania kiwała głową, notowała, próbowała nie myśleć o tym, iż ich życie teraz mierzy się w metrach kwadratowych i koniach mechanicznych. niedługo wynajęła swoje własne mieszkanie. Uczyła się żyć sama. Gotować na jedną porcję. Oglądać seriale bez komentarzy obok. Zasypiać na całym łóżku. Bywały noce, kiedy łzy napływały do oczu. Wtulała się w poduszkę i wspominała. Rumianki z bazarku. Koc w Łazienkach. Jego śmiech, jego ręce, jego głos szepczący: „jesteś moją kotwicą”. Ból był nie do zniesienia. Piętnaście wspólnych lat nie wyrzuci się z serca jak stare rzeczy na śmietnik. Ale przez ból przebijała się ulga. Słuszność. Udało jej się. Zatrzymała się na czas, zanim związała się na zawsze dzieckiem. Zanim utknęła w pustym małżeństwie na lata „dla dobra rodziny”. Trzydzieści dwa lata. Całe życie przed nią. Czy się boi? Przeraźliwie. Ale sobie poradzi. Bo nie ma już innego wyjścia.

Chyba nasza miłość się skończyła – Jesteś najpiękn...

newskey24.com 21 godzin temu Jesteś najpiękniejszą dziewczyną na całym wydziale powiedział wtedy, wręczając jej bukiet rumianków z bazarku przy metrze. Zofia roześmiała się, przyjmując kwiaty. Rumianek pachniał latem i czymś niedefiniowalnie dobrym. Maciej stał naprzeciw niej ze...
„Wyjątkowe wyjście ze szpitala w polskim stylu – mąż prosto z pracy, bałagan w domu, brak wyprawki dla dziecka i zawód na bliskich. Czy to Renia powinna była wszystko przygotować, czy rodzina powinna bardziej pomóc? Opowieść trzydziestoletniej warszawianki o narodzinach, nieprzygotowaniu i rodzinnych oczekiwaniach”

„Wyjątkowe wyjście ze szpitala w polskim stylu – m...

naszkraj.online 22 godzin temu Trzeba się było wcześniej przygotować na przyjście dziecka na świat! Moje wyjście ze szpitala pamiętam jak przez mgłę, ale na pewno było wyjątkowe. Mąż pracował wtedy w urzędzie w samym centrum Krakowa i przyjechał po mnie prosto po skończonej...
Daj mi, proszę, powód – Miłego dnia – Denis pochylił się i musnął jej policzek ustami. Anastazja przytaknęła odruchowo. Policzek pozostał suchy i chłodny – bez ciepła, bez irytacji. Po prostu skóra, po prostu dotyk. Drzwi się zamknęły, a mieszkanie wypełniła cisza. Stała jeszcze przez chwilę w przedpokoju, wsłuchując się w siebie. Kiedy to się adekwatnie stało? Kiedy coś w niej pękło i zgasło? Pamiętała, jak dwa lata temu płakała w łazience, bo Denis zapomniał o ich rocznicy. Jak rok temu cała drżała ze złości, gdy znowu nie odebrał Wasilisy z przedszkola. Jak pół roku temu jeszcze próbowała rozmawiać, tłumaczyć, prosić. A teraz – pusto. Czysto, gładko, jak wypalone pole. Anastazja poszła do kuchni, nalała sobie kawy i usiadła przy stole. Dwadzieścia dziewięć lat. Siedem z nich w małżeństwie. A jednak siedzi sama w pustym mieszkaniu z chłodniejącą kawą i myśli o tym, iż przestała kochać męża tak cicho i zwyczajnie, iż choćby nie zauważyła, kiedy to się stało. Denis żył według własnego schematu. Obiecywał odebrać córkę – nie odbierał. Mówił, iż naprawi kran w łazience – cieknął już trzeci miesiąc. Przysięgał, iż w weekend nareszcie pojadą do zoo – ale w sobotę zawsze miał „pilne sprawy” z kolegami, a w niedzielę tylko leżał na kanapie. Wasilisa przestała pytać, kiedy tata się z nią pobawi. W swoich pięciu latach już wiedziała: mama – to pewność. Tata – to ktoś, kto czasem pojawia się wieczorem i ogląda telewizję. Anastazja już nie robiła awantur. Nie płakała w poduszkę. Nie układała planów naprawczych. Po prostu wykreśliła Denisa z równania swojego życia. Trzeba oddać auto na przegląd? Załatwiała sama. Zepsuł się zamek na balkonie? Wzywała fachowca. Wasilisie potrzebny był kostium śnieżynki na występ? Szyła go nocami, kiedy jej mąż chrapał w pokoju obok. Rodzina zamieniła się w dziwną konstrukcję dwóch dorosłych żyjących obok siebie pod jednym dachem. Którejś nocy Denis wyciągnął do niej rękę w łóżku. Delikatnie odsunęła się pod pretekstem bólu głowy. Potem zmęczenia. Potem innych wymówek. Krok po kroku budowała mur, a z każdym kolejnym odmówieniem ten mur rósł. „Niech sobie znajdzie kogoś na boku,” myślała chłodno. „Niech da mi powód. Normalny, zrozumiały powód, który zaakceptują mama i teściowa. Którego nie trzeba tłumaczyć.” Bo jak powiedzieć mamie, iż odchodzi tylko dlatego, iż mąż jest… nijaki? Nie bije, nie pije, pieniądze przynosi. Nie pomaga w domu? – przecież u wszystkich tak jest. Nie bawi się z dzieckiem? – faceci tak mają. Założyła osobne konto w banku i zaczęła odkładać część pensji. Zaczęła chodzić na siłownię – nie dla męża, dla siebie. Dla tego nowego życia, które czekało gdzieś za horyzontem nieuchronnego rozwodu. Wieczorami, kiedy Wasilisa spała, Anastazja nakładała słuchawki i słuchała podcastów po angielsku. Zwroty, biznesowa korespondencja. Jej firma miała zagranicznych klientów – swobodny angielski mógł wiele zmienić. Szkolenia zabierały dwa wieczory w tygodniu. Denis burczał, iż musi zostawać z Wasilisą, choć w jego wydaniu „zostawać” oznaczało włączyć bajki i siedzieć z telefonem. Weekendami Anastazja spędzała czas z córką. Parki, place zabaw, kawiarnie z milkshake’ami, kino na bajki. Wasilisa przyzwyczaiła się, iż to ich czas – mamy i jej. Tata gdzieś istnieje na peryferiach, jak mebel. „Nawet nie zauważy,” powtarzała sobie Anastazja. „Po rozwodzie dla Wasilisy prawie nic się nie zmieni.” Myśl była wygodna. Trzymała się jej jak koła ratunkowego. A potem coś się zmieniło. Nie zauważyła od razu, co takiego. Po prostu któregoś wieczoru Denis zaproponował, iż położy Wasilisę spać. Potem – iż ją odbierze z przedszkola. Potem – zrobił kolację. Proste makaron z serem, ale sam, bez przypominania i próśb. Anastazja patrzyła na niego podejrzliwie. Co to? Wyrzuty sumienia? Chwilowy kaprys? Próba zagłuszenia winy? Ale dni mijały, a Denis nie wracał do starego trybu. Wstawał wcześniej, zanosił Wasilisę do przedszkola. Naprawił kran. Zapisał córkę na basen i sam woził ją na zajęcia w soboty. – Tato, patrz, już umiem nurkować! – Wasilisa biegała po mieszkaniu, udając pływaka. Denis łapał ją, podrzucał do góry, a dziewczynka śmiała się radośnie i głośno. Anastazja patrzyła na to z kuchni i nie poznawała własnego męża. – Mogę z nią posiedzieć w niedzielę – powiedział Denis wieczorem. – Masz się spotkać z koleżankami? Anastazja kiwnęła głową. Spotkania nie było; chciała posiedzieć samej z książką w kawiarni. Ale skąd on wie o koleżankach? Podsłuchuje jej rozmowy przez telefon? Tygodnie mijały, przeradzając się w miesiąc. Potem dwa. Denis się nie poddawał, nie wracał do obojętności. – Zamówiłem nam stolik w tej włoskiej restauracji – zakomunikował kiedyś. – Na piątek. Mama zgodziła się zostać z Wasilisą. Anastazja podniosła wzrok znad laptopa. – Z jakiej to okazji? – Ot tak. Chcę z tobą zjeść kolację. Zgodziła się. Z ciekawości, tłumaczyła sobie. Chciała zobaczyć, co wymyślił. Restauracja była przytulna, z nastrojowym światłem i muzyką na żywo. Denis zamówił jej ulubione wino – ku jej zdziwieniu pamiętał, jakie. – Zmieniłeś się – powiedziała wprost. Denis zakręcił kieliszkiem. – Byłem ślepy. Klasyczny, kompletny głupiec. – To żadna nowość. – Wiem. – Uśmiechnął się krzywo, bez radości. – Myślałem, iż pracuję dla rodziny. Że potrzebujecie pieniędzy, większego mieszkania, lepszego samochodu. A tak naprawdę po prostu… uciekałem. Od odpowiedzialności, od codzienności, od wszystkiego. Anastazja milczała, czekając aż skończy. – Widziałem, iż się zmieniłaś. Że stało ci się wszystko jedno. I to… to było gorsze niż jakakolwiek awantura, rozumiesz? Krzyczałaś, płakałaś, żądałaś – to było normalne. A potem po prostu przestałaś. Jakby mnie nie było. Odstawił kieliszek. – Byłem blisko straty was. Ciebie i Wasilisy. Dopiero wtedy zrozumiałem, iż wszystko robię źle. Długo patrzyła na tego mężczyznę, który mówił jej to, czego latami oczekiwała. Za późno? Czy jeszcze nie? – Miałam się z tobą rozwieść – powiedziała cicho. – Czekałam, aż dasz mi powód. Denis zbladł. – Boże, Nastusia… – Odkładałam pieniądze. Szukałam mieszkania. – Nie wiedziałem, iż wszystko zaszło aż tak daleko… – Powinieneś był wiedzieć – przerwała mu. – To twoja rodzina. Powinieneś widzieć, co się dzieje. Między nimi nastała ciężka cisza. Kelner wyczuł atmosferę i ominął ich stolik. – Mogę nad tym pracować – powiedział w końcu Denis. – Nad nami. jeżeli dasz mi szansę. – Jedną szansę. – To i tak więcej, niż zasługuję. Siedzieli w tej restauracji do jej zamknięcia. Rozmawiali o wszystkim – o Wasilisie, o pieniądzach, o podziale obowiązków, o tym, czego każde z nich oczekuje. Po raz pierwszy od lat była to prawdziwa rozmowa, nie wymiana pretensji czy grzecznościowych zdań. Odbudowa szła powoli. Anastazja nie rzuciła się mężowi w ramiona następnego ranka. Patrzyła, sprawdzała, czekała na podstęp. Ale Denis wytrzymywał. Zajął się gotowaniem w weekendy. Ogarnił rodzicielskie czaty w przedszkolu. Nauczył się zaplatać warkocze Wasilisie – krzywo, koślawo, ale samodzielnie. – Mamo, patrz, tata zrobił mi smoka! – Wasilisa wbiegła do kuchni, pokazując konstrukcję z pudełek i kolorowego papieru. Anastazja spojrzała na tego „smoka” – pokracznego, z krzywym skrzydłem – i uśmiechnęła się… …Pół roku minęło niepostrzeżenie. Był grudzień. Całą rodziną pojechali na działkę do rodziców Anastazji. Stary dom pachnący drewnem i ciastem, zaśnieżony ogród, skrzypiące schody. Anastazja siedziała przy oknie z kubkiem herbaty, patrząc, jak Denis z Wasilisą lepią bałwana. Córka rozkazywała – nos tu, oczy wyżej, szalik krzywo! – a Denis posłusznie wykonywał polecenia, raz po raz łapiąc ją i podrzucając do góry. Śmiech Wasilisy słychać było w całej okolicy. – Mamo! Mamo, chodź do nas! – dziewczynka machała rękami. Anastazja zarzuciła kurtkę i wyszła na ganek. Śnieg skrzył się w niskim słońcu, mróz szczypał policzki, a tu nagle od boku poleciała śnieżka. – To tata! – natychmiast wydała sprawcę Wasilisa. – Zdrajczyni – prychnął Denis. Anastazja złapała grudę śniegu i rzuciła w męża. Spudłowała. On się roześmiał, ona też – po chwili już cała trójka turlała się po zaspach, zapominając o bałwanie, o mrozie, o wszystkim. Wieczorem, kiedy Wasilisa zasnęła na kanapie, nie doczekawszy końca bajki, Denis ostrożnie zaniósł ją do łóżka. Anastazja patrzyła, jak przykrywa córkę kołdrą, poprawia poduszkę, odgarnia jej włosy z czoła. Usiadła przy kominku, ogrzewając dłonie o kubek. Za oknem padał śnieg, miękki i puszysty, otulając świat bielą. Denis przysiadł obok. – O czym myślisz? – O tym, jak dobrze, iż nie zdążyłam. Nie spytał, co takiego. Zrozumiał bez słów. Wiedziała, iż związek wymaga codziennego wysiłku. Nie wielkich czynów, ale drobiazgów: wysłuchania, pomocy, zauważenia, wsparcia. Wiedziała, iż będą jeszcze ciężkie dni, nieporozumienia, kłótnie o byle co. Ale teraz, w tej chwili, jej mąż i córka byli blisko. Żywi, prawdziwi, kochani. Wasilisa obudziła się, podbiegła do nich i wskoczyła między rodziców na kanapę. Denis objął je obie, a Anastazja pomyślała, iż za niektóre rzeczy warto walczyć…

Daj mi, proszę, powód – Miłego dnia – Denis pochyl...

twojacena.pl 23 godzin temu Miłego dnia powiedział Marek, pochylając się i muskając wargami jej policzek. Malwina skinęła głową odruchowo. Policzka nie dotknęło żadne ciepło, żaden dreszcz tylko skóra, tylko muśnięcie. Drzwi się zamknęły, a mieszkanie zalała cisza. Stała jeszcz...
Gwiazdy w dubbingu nowego filmu animowanego "Delfinek i ja 2"

Gwiazdy w dubbingu nowego filmu animowanego "Delfi...

kochanamama.pl 23 godzin temu "Delfinek i ja 2", który można już oglądać w kinach to pełna przygód i humoru animacja, która uczy, bawi, a zarazem pomaga dzieciom zrozumieć otaczający świat. Opowiada o sile rodziny i przyjaźni. W polskiej wersji językowej usłyszymy m.in. Dominikę....
Chyba miłość już minęła – Jesteś najpiękniejszą dziewczyną na całym wydziale – powiedział wtedy, wręczając jej bukiet polnych stokrotek kupionych na bazarku koło metra. Anna zaśmiała się, przyjmując kwiaty. Stokrotki pachniały latem i czymś nieuchwytnie adekwatnym. Darek stał przed nią z tym spojrzeniem człowieka, który dokładnie wie, czego chce. A chciał jej. Na pierwszą randkę zabrał ją do Parku Skaryszewskiego. Przyniósł koc, termos z herbatą i domowe kanapki, które zrobiła jego mama. Siedzieli na trawie do zmierzchu. Anna zapamiętała, jak śmiał się, odchylając głowę do tyłu. Jak dotykał jej dłoni niby przypadkiem, jak patrzył – jakby była jedyną osobą w całej Warszawie. Po trzech miesiącach zabrał ją do kina na francuską komedię, której wprawdzie nie zrozumiała, ale śmiała się razem z nim. Po pół roku – przedstawił rodzicom. Po roku – zaproponował, żeby zamieszkali razem. – I tak śpimy ze sobą każdej nocy – mówił Darek, bawiąc się jej włosami. – Po co płacić za dwa mieszkania? Anna się zgodziła. Nie chodziło o pieniądze. Po prostu świat przy nim nabierał sensu. Ich wynajmowana kawalerka pachniała niedzielnym barszczem i świeżo uprasowaną pościelą. Anna nauczyła się robić jego ulubione kotlety – z czosnkiem i koperkiem, dokładnie tak jak jego mama. Wieczorami Darek czytał jej na głos artykuły z gazet o biznesie i finansach. Marzył o własnej firmie. Anna słuchała z łokciem opartym o podbródek i wierzyła w każde jego słowo. Snuli plany. Najpierw – odłożyć na wkład własny. Potem – własne mieszkanie. Potem samochód. Oczywiście dzieci. Dwójka, chłopiec i dziewczynka. – Wszystko zdążymy – mówił Darek, całując ją w czoło. Anna kiwała głową. Przy nim czuła się nie do zranienia. …Piętnaście lat wspólnego życia zarosło rzeczami, przyzwyczajeniami, codziennymi rytuałami. Mieszkanie na zielonym osiedlu z widokiem na skwer. Kredyt na dwadzieścia lat, który spłacali wcześniej, rezygnując z wakacji i restauracji. Srebrna Toyota pod blokiem – Darek sam wybrał, sam wynegocjował cenę, sam co sobotę polerował maskę na błysk. Dumna fala ciepła rozlewała się po piersi. Wszystko osiągnęli sami. Bez wsparcia rodziców, bez znajomości, bez łutu szczęścia. Pracowali, oszczędzali, zaciskali zęby. Nigdy nie narzekała. choćby gdy była tak zmęczona, iż przysypiała w metrze i budziła się na ostatniej stacji. choćby gdy chciała wszystko rzucić i polecieć gdzieś nad morze. Byli drużyną. Tak mówił Darek i Anna wierzyła. Jego spokój zawsze był na pierwszym miejscu. Anna nauczyła się tej zasady na pamięć, wplotła ją w swoje DNA. Zły dzień w pracy? Przygotowywała kolację, nalewała herbatę, słuchała. Kłótnia z szefem? Głaskała go po głowie i szeptała, iż wszystko się ułoży. Wątpliwości? Zawsze znajdowała adekwatne słowa. – Jesteś moim kotwicą, zapleczem i oparciem – mówił Darek w takich chwilach. Anna się uśmiechała. Być dla kogoś kotwicą – czy to nie jest szczęście? Trudne czasy się zdarzały. Pierwszy raz – po pięciu latach małżeństwa. Firma, w której pracował Darek, zbankrutowała. Przez trzy miesiące siedział w domu, przeglądając ogłoszenia i coraz bardziej posępniejąc. Drugi raz – jeszcze gorzej. Koledzy podłożyli mu dokumenty pod nos, nie tylko stracił pracę – ale jeszcze musiał spłacić duże pieniądze. Musieli sprzedać samochód, żeby uregulować długi. Anna ani razu nie wypomniała mu ani słowem, ani spojrzeniem. Brała dodatkowe projekty, pracowała po nocach, oszczędzała na sobie. Martwiła się tylko o jedno – jak on się trzyma. Czy się nie załamie. Czy nie straci wiary w siebie. …Darek się podniósł. Znalazł nową pracę, choćby lepszą niż wcześniej. Kupili sobie znów srebrną Toyotę. Życie wróciło do normy. Rok temu siedzieli w kuchni, gdy Anna w końcu powiedziała na głos to, o czym myślała od dawna: – Może już czas? Już nie mam dwudziestu lat. jeżeli jeszcze poczekamy… Darek przytaknął poważnie, po namyśle. – Zacznijmy się przygotowywać. Anna wstrzymała oddech. Tyle lat marzyła, odwlekała, czekała na odpowiedni moment. I oto jest. Wyobrażała sobie to tysiąc razy. Małe rączki, które chwytają jej dłoń, zapach zasypki dla dzieci. Pierwsze kroki po ich salonie. Darek czytający bajki przed snem. Dziecko. Ich dziecko. Wreszcie. Natychmiast zaczęła zmieniać życie. Dieta, tryb dnia, ćwiczenia. Zapisała się do lekarza, zrobiła badania, zaczęła brać witaminy. Kariera zeszła na dalszy plan, choć właśnie wtedy zaproponowano jej awans. – Na pewno jesteś pewna? – spytała szefowa, zaglądając jej znad okularów. – Taka szansa trafia się raz w życiu. Anna była pewna. Awans oznaczał delegacje, nienormowany czas, stres. Nie najlepsze warunki na ciążę. – Wolę przejść do oddziału blisko domu – powiedziała. Szefowa tylko wzruszyła ramionami. Oddział był kwadrans spacerem od bloku. Praca – nudna, bez rozwoju, ale za to wyjście punkt 18.00 i spokój w weekendy. Anna wdrożyła się błyskawicznie, nowi współpracownicy byli mili, choć niezbyt ambitni. Przygotowywała sobie obiady w domu, spacerowała w przerwach, spała przed północą. W imię przyszłego dziecka. W imię ich rodziny. Chłód podkradł się niepostrzeżenie. Najpierw Anna nie zwróciła uwagi. Darek dużo pracuje, bywa zmęczony. To minie. Ale przestał pytać, jak minął jej dzień. Przestał przytulać przed snem. Przestał patrzeć na nią jak dawniej, gdy poznali się na wydziale i nazywał ją najpiękniejszą dziewczyną. W domu zrobiło się cicho. Niewłaściwie cicho. Kiedyś rozmawiali godzinami – o pracy, o planach, o głupotach. Teraz Darek całe wieczory siedział w telefonie. Odpowiadał półsłówkami. Kładł się spać odwrócony do ściany. Anna leżała obok i patrzyła w sufit. Między nimi przepaść szeroka na pół metra materaca. Między nimi nie było już bliskości. Dwa tygodnie, trzy, miesiąc. Anna przestała liczyć. A mąż zawsze miał wymówki: – Strasznie zmęczony jestem. Jutro, dobrze? Jutro nigdy nie nadchodziło. Zapytała wprost. Któregoś wieczoru, zebrała się na odwagę i zastąpiła mu drogę do łazienki. – Co się dzieje? Tylko szczerze. Darek patrzył gdzieś obok niej, ponad ramieniem. Na framugę drzwi. – Wszystko w porządku. – Kłamiesz. – Wymyślasz. Po prostu taki etap. Przejdzie. Minął ją, zamknął się w łazience. Poleciała woda. Anna stała w przedpokoju z dłonią na piersi. Bolało. Tępo, nieznośnie, bezustannie. Zmusiła się jeszcze do miesiąca udawania. W końcu powiedziała otwarcie: – Kochasz mnie jeszcze? Cisza. Dłużąca się, przerażająca. – Nie wiem, co do ciebie czuję. Anna usiadła na kanapie. – Nie wiesz? Darek spojrzał jej w oczy. W środku pustka. Zagubienie. Ani śladu tego ognia, co płonął piętnaście lat temu. – Wydaje mi się, iż miłość przeminęła. Już dawno. Milczałem, żeby cię nie skrzywdzić. Miesiące Anna żyła w tym piekle nie znając prawdy. Próbowała łapać jego spojrzenia, analizowała każde słowo, szukała wyjaśnień. Może ma problemy. Może kryzys wieku średniego. Może po prostu kiepski czas się przeciągnął. A on zwyczajnie przestał ją kochać. I milczał, kiedy ona planowała ich przyszłość, rezygnowała z kariery, przygotowywała się do roli matki. Decyzja przyszła nagle. Dość „może”, „może się ułoży”, „trzeba poczekać”. Starczy. – Składam pozew o rozwód. Darek zbladł. Anna widziała, jak zadrżało mu jabłko Adama. – Zaczekaj. Nie rób tego od razu. Możemy spróbować… – Spróbować? – Może dziecko coś zmieni. Podobno dzieci zbliżają… Anna roześmiała się gorzko, aż głos jej się załamał. – Dziecko zmieni tylko na gorsze. Nie kochasz mnie. Po co nam dziecko? Żeby potem rozwodzić się z niemowlakiem na rękach? Darek zamilkł. Nie miał nic do powiedzenia. Anc od razu tego dnia się wyprowadziła. Spakowała tylko najpotrzebniejsze rzeczy, wynajęła pokój u znajomej. Pozew złożyła tydzień później, jak już przestały jej się trząść ręce. Podział majątku zapowiadał się na długi i trudny. Mieszkanie, samochód, piętnaście lat dorobku. Prawnik mówił coś o wycenie, o udziałach, negocjacjach. Anna kiwała głową, notowała, starała się nie myśleć, iż ich życie przeliczają na metry kwadratowe i konie mechaniczne. Niedługo potem znalazła sobie wynajmowaną kawalerkę. Uczyła się żyć sama. Gotować na jedną osobę. Oglądać seriale bez komentarzy zza pleców. Zasypiać na całym łóżku. Noce bywały ciężkie. Leżała, wtulona w poduszkę i wspominała. Stokrotki z bazarku. Koc w Skaryszaku. Jego śmiech, ręce, szeptane „jesteś moją kotwicą”. Bolało do granic wytrzymałości. Piętnastu wspólnych lat nie wyrzucisz z serca, jak starych rzeczy ze śmietnika. Ale pod bólem czaiło się coś jeszcze. Uczucie ulgi. Spokoju. Udało się na czas. Odeszła, zanim dzieci związałyby ją na zawsze z tym człowiekiem. Zanim utknęła na lata w pustym małżeństwie tylko dla „dobra rodziny”. Trzydzieści dwa lata. Całe życie przed nią. Strach? Potworny. Ale sobie poradzi. Bo nie ma innego wyjścia.

Chyba miłość już minęła – Jesteś najpiękniejszą dz...

twojacena.pl 1 dzień temu Jesteś najpiękniejszą dziewczyną na tym wydziale powiedział wtedy, wręczając jej bukiet rumianków prosto z bazarku przy metrze Politechnika. Zuzanna parsknęła śmiechem, przyjmując kwiaty. Pachniały latem i czymś niewytłumaczalnie adekwatnym. Marek pa...
Co robić, gdy maluch przeklina i używa wulgaryzmów: praktyczne wskazówki dla rodziców

Co robić, gdy maluch przeklina i używa wulgaryzmów...

dziennik.pl 1 dzień temu Małe dzieci fascynują się przekleństwami już od przedszkola. Często sprawdzają granice, powtarzają słowa usłyszane od dorosłych lub w mediach. W tym artykule przyglądamy się temu zjawisku, wyjaśniamy, które przekleństwa są nieszkodliwe, kiedy interwe...
Vitali siedział wygodnie przy biurku z laptopem i filiżanką kawy, kończąc ważne sprawy. Niespodziewanie przerwał mu telefon z nieznanego numeru: „Czy pan Witalij Dmitriewicz? Dzwonimy z porodówki. Zna pan Annę Izotową?” – głos starszego mężczyzny. „Nie… o co chodzi?”. „Anna zmarła wczoraj przy porodzie. Poinformowaliśmy jej mamę. Powiedziała, iż jest pan ojcem dziecka.” Zszokowany Witalij zaczyna gorączkowo analizować swoją przeszłość – dziewięć miesięcy temu wrzesień, pobyt w Sopocie, blondynka Anna… Nigdy nie planował dzieci, nie chciał zmieniać życia przez czyjąś decyzję. Jednak wobec śmierci Anny i dramatu nowo narodzonej córki musi podjąć decyzję. W szpitalu spotyka mamę Anny, która błaga: „Nie odmawiaj córki. Ja jej nie dostanę – sama mam chore serce, ale błagam, przyznaj się do niej. Pomogę jak będę mogła”. Formalności, test DNA, w końcu bierze na ręce swoją córeczkę: kopia ojca. Gdy mała mu się uśmiecha, Witalij podejmuje przełomową decyzję – razem z babcią zabiera córkę do domu i zaczyna nowe życie jako ojciec.

Vitali siedział wygodnie przy biurku z laptopem i ...

newskey24.com 1 dzień temu Witold siedział wygodnie przy biurku z laptopem i kubkiem świeżo zaparzonej kawy. Musiał dokończyć kilka pilnych spraw. Nagle jego spokój przerwał dźwięk telefonu. Numer był nieznany. Słucham, przy telefonie odezwał się z lekką rezerwą. Czy rozmawiam...
Gratis na Chiński Nowy rok – Taniec Lwa. Jak go zdobyć?

Gratis na Chiński Nowy rok – Taniec Lwa. Jak go zd...

faniklockow.pl 1 dzień temu Powoli zaczynamy przechodzić w normalny tryb roku, a oznacza to oczywiście regularne pojawianie się ofert i promocji na stronie LEGO. Od godz. 00:00 na oficjalnej stronie LEGO zacznie obowiązywać oferta z atrakcyjnym zestawem GwP oraz dodatkową nagro...
Mój syn ma fenomenalną pamięć. W przedszkolu znał na pamięć wszystkie teksty przedstawień, więc do ostatniej chwili nie było wiadomo, w jakim będzie stroju – dzieci często chorowały, więc mógł wskoczyć w każdą rolę, bo znał na wylot wszystkie kwestie. Na przedszkolne jasełka dla pięciolatków przypadła mu rola ogórka. Gdy dowiedziałam się o tym dzień przed moim dyżurem, kupiłam zieloną koszulkę, kolorowy karton i przez całą noc z zapałem szyłam zielone spodenki do kompletu, a z kartonu kleiłam limonkową czapeczkę z fantazyjnym ogonkiem z drucika owiniętego zielonym materiałem. Na jasełka miał iść tata, co nie wzbudzało zbyt wielkiego zaufania, więc instrukcję jak ubrać dziecko i zamocować czapeczkę czytałam mu rano przed wyjściem do pracy. W trakcie dyżuru zadzwoniła Pani z przedszkola i drżącym głosem oznajmiła, iż rozchorował się główny aktor i nasz syn jutro zostaje… bohaterem Koloboka* (czytaj: polskim Reksiem na noworocznym przedstawieniu). Nerwowo zapytałam, czy Kolobok może wystąpić w stroju ogórka? – w słuchawce zabrzmiała wieloznaczna cisza. Zadzwoniłam do męża do pracy z informacją o sytuacji. Głos miał absolutnie szczęśliwy (już wtedy powinnam się była przerazić). Stwierdził, iż nie ma problemu – zabierze dwóch kolegów chirurgów i jako trio superfachowców poradzą sobie z każdym zadaniem! Ci chirurdzy to bardzo sprytni faceci, pojadą do nas i wszystko ogarną (intuicja chyba wtedy u mnie szwankowała!). Zabiegana na dyżurze zadzwoniłam o dziewiątej wieczorem do domu. Odebrał syn i oznajmił, iż kupili białą koszulkę, tata klei żółty karton, wujek Wojtek gotuje obiad, a wujek Władek się śmieje. Godzinę później synek powiedział, iż idzie spać, wujek Władek z żółtego kartonu wyciął już koło i maluje na nim oczka, wujek Wojtek otwiera ogórki, a tata aż się zanosi od śmiechu. O dwunastej w nocy zadzwoniłam znowu – mąż poinformował, iż wujek Wojtek i wujek Władek bardzo się zmęczyli przy Koloboku i już śpią. Są drobne „niuansiki”. Kolobok został przypadkiem przyklejony przez Wojtka super klejem na białą koszulkę, ale bardzo krzywo. Gdy Władek próbował odkleić to dzieło, koszulka się podarła. Więc przyszyli ją chirurgicznym jedwabiem do… zielonej koszulki ogórka. Ale wyszło przepięknie, aż nie mogłam tego sobie wyobrazić. A jeszcze… dorobili Kolobokowi trzydzieści zębów, więc uśmiechał się od ucha do ucha, choć zabrakło białego kartonu na dwa zęby. (Nic nie szkodzi – powiedziałam – przy trzydziestu nikt nie zauważy braku dwóch). Więc nie ma powodu się denerwować, spokojnie mogę pracować – mój synek będzie miał najpiękniejszy kostium w przedszkolu. A kto tam chrapie? To wujek Władek – tak się napracował z zębami, iż zasnął na fotelu. Całą noc coś przeczuwałam. Rano, po dyżurze, zrobiłam awanturę ordynatorowi, żeby mnie puścił choć na godzinę na przedszkolne jasełka. Przyszłam troszkę spóźniona… Z sali dochodził ryk śmiechu przerywany skowytami. Uchyliłam drzwi… Przy noworocznej choince próbował podskakiwać Kolobok. Wielka, żółta jak księżyc twarz, od brody po kolana, znajdowała się z przodu na piersi. Oczy tego potwora patrzyły w zupełnie różne strony. Trzy szerokie poziome szwy z jedwabiu nad oczami przypominały bruzdy czoła bardzo doświadczonego przez życie Koloboka. Największe wrażenie robił brak dwóch zębów w szeroko otwartych ustach… bo były to… dwa górne jedynki! Wyglądał więc na bardzo starego, poturbowanego przez życie Koloboka, który chyba wrócił niedawno z poprawczaka i walczy z nałogiem… A całe to dzieło sztuki dopełniała zielona kartonowa czapeczka ogórka, z ogonkiem z wygiętego drutu w zielonym materiale. W tym momencie synek zaczął recytować wierszyk: „Gdzie jeszcze takiego, jak ja, zobaczycie?…” (w dalszej części było, iż tylko w bajce i na noworocznym przedstawieniu – ale nikt już wtedy tego nie słyszał, bo opiekunka opadła na krzesło, a sala płakała ze śmiechu…) — *Kolobok – bajkowy bohater ze Wschodu, zbliżony charakterem do polskiego Reksia i Bolka i Lolka, często występujący w imprezach przedszkolnych.

Mój syn ma fenomenalną pamięć. W przedszkolu znał ...

newsempire24.com 1 dzień temu Mój syn posiada niezwykłą pamięć. W przedszkolu potrafił wyrecytować z pamięci wszystkie teksty z przedstawień, więc aż do ostatniego dnia trudno było zgadnąć, w jakim w końcu wystąpi stroju bo dzieci się rozchorowywały i często jego proszono o zastę...
Przebaczenia nie będzie – Czy kiedykolwiek myślałaś o tym, żeby odszukać swoją matkę? Pytanie padło tak niespodziewanie, iż Wiktoria aż się wzdrygnęła. Właśnie rozkładała na kuchennym stole dokumenty, które przyniosła z pracy – sterta papierów groziła, iż zaraz się rozsypie, więc Wiktoria ostrożnie przytrzymywała ją dłonią. Teraz jednak zastygła w bezruchu, powoli opuściła ręce i spojrzała na Aleksandra. W jej oczach malowało się autentyczne zdziwienie – skąd w ogóle przyszedł mu do głowy taki pomysł? Po co miałaby szukać tej, która kiedyś jednym lekkomyślnym gestem przekreśliła niemal całe jej życie? – Oczywiście, iż nie – odpowiedziała Wiktoria, starając się, by głos brzmiał spokojnie. – Co to za absurdalna idea? Po co miałabym to robić? Aleksander lekko się speszył. Przeczesał dłonią włosy, jakby próbował zebrać myśli, i uśmiechnął się – trochę niepewnie, jakby sam już pożałował swojego pytania. – Bo wiesz… – zaczął, dobierając słowa. – Często słyszę, iż dzieci z domów dziecka i rodzin zastępczych marzą o odnalezieniu swoich biologicznych rodziców. Pomyślałem, iż jeżeli byś chciała, to chętnie Ci pomogę. Naprawdę. Wiktoria pokręciła głową. W piersi nagle zrobiło się duszno, jakby ktoś niewidzialny ścisnął jej żebra. Wzięła głęboki oddech, próbując opanować narastającą falę rozdrażnienia, i ponownie spojrzała na Aleksandra. – Dziękuję, ale nie trzeba – powiedziała stanowczo, podnosząc odrobinę głos. – Nigdy jej nie będę szukać! Dla mnie ta kobieta już dawno nie istnieje. Nigdy jej nie wybaczę! Tak, to zabrzmiało ostro, ale inaczej nie potrafiła! Inaczej musiałaby wracać do całej masy nieprzyjemnych wspomnień i wywlekać duszę przed narzeczonym. Kochała go, bardzo, ale są sprawy, których nie chce się dzielić choćby z najbliższymi. Sięgnęła więc z powrotem po dokumenty, udając, iż jest bardzo zajęta. Aleksander się skrzywił, ale nie nalegał. Było mu wyraźnie przykro słyszeć tak stanowczą odpowiedź Wiktorii. W głębi duszy nie mógł pojąć jej stanowiska! Matka zawsze była dla niego niemal świętością – bez względu na to, czy uczestniczyła w wychowaniu czy nie. Sam fakt, iż kobieta nosiła dziecko przez dziewięć miesięcy, iż dała mu życie, stawiał ją według niego prawie na piedestale. Uważał, iż pomiędzy matką a dzieckiem jest szczególna, nierozerwalna więź, której nie złamie ani czas, ani okoliczności. Wiktoria jednak nie tylko nie podzielała tych przekonań – zdecydowanie je odrzucała, bez cienia wątpliwości. Dla niej wszystko było jasne: jak można chcieć spotkać się z kimś, kto postąpił z tobą tak okrutnie? Jej „mamusia” nie tylko oddała ją do domu dziecka – było o wiele gorzej, o wiele boleśniej… […]

Przebaczenia nie będzie – Czy kiedykolwiek myślała...

newsempire24.com 1 dzień temu Przebaczenia nie będzie Zastanawiałaś się kiedyś nad tym, żeby odnaleźć swoją matkę? Pytanie padło tak niespodziewanie, iż Wiktoria aż drgnęła. Właśnie rozkładała na kuchennym stole papiery, które przyniosła z kancelarii sterta dokumentów chyliła się...
Mój mąż ma syna, który zagraża naszej rodzinie: jak się go pozbyć?

Mój mąż ma syna, który zagraża naszej rodzinie: ja...

polregion.pl 1 dzień temu Siedzę w kuchni naszego małego mieszkania w Krakowie, ściskając w dłoniach filiżankę już zimnej herbaty, a gniew ściska mi gardło. Razem z mężem, Jakubem, stworzyliśmy rodzinę i na pozór wszystko układa się dobrze: przytulny dom, samochód, stałe doch...
„To nie jest moje dziecko,” powiedział milioner, a następnie rozkazał żonie, aby wzięła niemowlę i wyszła. Gdyby tylko wiedział, co go czeka.

„To nie jest moje dziecko,” powiedział milioner, a...

newsempire24.com 1 dzień temu To nie moje dziecko wykrzyknął milioner, rozkazując żonie, by zabrała malucha i odszedła. Gdyby tylko wiedział, co zaraz się stanie. Kto to jest? zapytał Sergiusz Aleksandrowicz, głos zimny niczym stal, gdy Ania weszła progiem z noworodkiem przyciśni...
Gdy wsiadłem do samolotu, odkryłem, iż nasze miejsca są już zajęte – kobieta z dzieckiem odmówiła zamiany, bo jej syn chciał siedzieć przy oknie

Gdy wsiadłem do samolotu, odkryłem, iż nasze miejs...

twojacena.pl 1 dzień temu Gdy tylko wszedłem na pokład samolotu, poczułem narastające napięcie nasze miejsca były już zajęte. Moja żona, Zuzanna, i ja planowaliśmy odwiedzić rodzinę w Krakowie. Kupiłem dwa bilety na lot, specjalnie wybierając miejsca: jedno przy oknie, drugie...
Tradwives to coś więcej niż "kury domowe". "Kolejny trend, który niekoniecznie jest powrotem do tradycji"

Tradwives to coś więcej niż "kury domowe". "Kolejn...

mamadu.pl 1 dzień temu Na Instagramie i TikToku coraz większą popularność zdobywają kobiety, które z dumą pokazują swoją codzienność w domu – opiekę nad dziećmi, gotowanie, porządkowanie i życie rodzinne. Trend tradwives bywa przedstawiany jako powrót do tradycji, ale cora...
Iwona Bielska doczekała się jednego syna. O macierzyństwie mówi z wielką radością

Iwona Bielska doczekała się jednego syna. O macier...

tvn.pl 1 dzień temu Iwona Bielska od ponad czterech dekad kroczy u boku męża Mikołaja Grabowskiego. To z nim doczekała się syna Michała, który jest jej prawdziwym oczkiem w głowie. W najnowszym wywiadzie dla magazynu "PANI", aktorka uchyliła rąbka tajemnicy o relacji z....

Popularne

Te listki wkładam do mojej szafy z ubraniami. Pachną przepięknie, odstraszają mole i roztaczają w domu aurę spokoju

Te listki wkładam do mojej szafy z ubraniami. Pachną przepię...

4 dni temu 427
Monika Olejnik walczy z chłodem na kolejnych zakupach. Dziennikarka rzucała się w oczy w kwiecistym płaszczu za 12 tysięcy złotych (ZDJĘCIA)

Monika Olejnik walczy z chłodem na kolejnych zakupach. Dzien...

5 dni temu 412
Wkładam to do mojej szafy z ubraniami. Pachną przepięknie, odstraszają mole i roztaczają w domu aurę spokoju

Wkładam to do mojej szafy z ubraniami. Pachną przepięknie, o...

2 dni temu 351
Nowe zasady wjazdu do Wielkiej Brytanii. Start 26 lutego

Nowe zasady wjazdu do Wielkiej Brytanii. Start 26 lutego

4 dni temu 279
Odmieni twój image. Bob cherubina zapowiada się na największy trend 2026 roku

Odmieni twój image. Bob cherubina zapowiada się na największ...

2 dni temu 219
English (US) English (US) · Polish (PL) Polish (PL) · Russian (RU) Russian (RU) ·
Kontakt · Regulamin · O nas ·

© Kobieta 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone.