Całą rodziną żegnaliśmy babcię. Nikt choćby nie próbował ukryć, iż mają już dość jej obecności. Mówili to otwarcie, bez zawstydzenia. Cieszyli się, iż wreszcie przyszła wiosna to znaczy, iż babcia wyjedzie na wieś i długo nie wróci.
Wnuki patrzyły na nią obojętnie, synowa nie kryła swojej niechęci. Syn niemal zawsze był w delegacji, a kiedy wracał do domu był tak samo chłodny i odległy jak wszyscy inni. Dla nich babcia była tylko kłopotem, ciężarem. Czuła to bardzo wyraźnie. Milczała, cierpliwie licząc dni do wiosny swojego jedynego światełka nadziei, jedynej cichej radości.
W tym roku ciepło przyszło wcześniej. Babcia często siadywała przed blokiem, ogrzewała zziębnięte dłonie w słońcu i patrzyła w przejrzyste, błękitne niebo. Była drobna, w starym płaszczu i zdartych butach jak ptaszek przemoczone wrześniowym deszczem.
Rodzina nie miała dla niej czułości, za to sąsiedzi byli uprzejmi. Pozdrawiali ją, pytali, jak zdrowie, pomagali wejść na piąte piętro. Chłopaki z podwórka czasem zanosili jej zakupy, gdy spotkali ją wracającą z osiedlowego sklepu.
Mimo wieku, babcia nie siedziała bezczynnie. Gotowała, prała, sprzątała zajmowała się wszystkim w domu. A synowa, wracając z pracy, rzucała jej za każdym razem to samo:
Jak siedzisz cały dzień w domu, rób wszystko sama.
Wnuki niemal nie rozmawiały z babcią. Gdy przyprowadzali kolegów, ona po cichu zamykała się w swoim pokoju. Bo kiedyś usłyszała bardzo bolesne słowa:
Babciu, wstydzimy się ciebie.
Nie sprzeczała się, nie żaliła głośno. Po prostu milczała. A w nocy, gdy wszyscy spali, po cichu płakała z samotności i żalu.
Gdy nadszedł dzień wyjazdu, zawieziono ją na dworzec taksówką. Miała kilka rzeczy starą torbę i mały zawiniątek ze znoszonymi ubraniami. Powoli, opierając się na lasce, szła peronem. Usiadła na ławce, żeby odpocząć, a kiedy podjechał pociąg, podniosła się i bez słowa weszła do wagonu.
Usiadła przy oknie i patrzyła spokojnym, dobrym wzrokiem przed siebie. Gdy pociąg ruszył, wyjęła z torby zużytą fotografię. Na niej syn, synowa, wnuki. Wszyscy się uśmiechają. W ostatnim czasie ich uśmiechy widziała tylko na tym zdjęciu. Babcia ostrożnie pocałowała zdjęcie i schowała je z powrotem.
Wysiadła na swojej stacji i powoli ruszyła drogą do wsi. Ktoś ją podwiózł prawie pod samą bramę. Skrzypnęła stara furtka, weszła na znajomą ścieżkę prowadzącą do domu. Tutaj wszystko było swojskie. Tutaj czuła się potrzebna jeżeli nie ludziom, to choćby tym ścianom, staremu płotowi i krzywemu gankowi.
Wieś była dla niej wszystkim. Tu się urodziła, tu wychowała swoje dzieci, tu pożegnała męża. Tu minęło niemal całe jej życie z radościami i z goryczą.
W domu otworzyła okiennice, rozstawiła ogień w piecu i usiadła na ławie przy oknie. Patrzyła przed siebie, wspominała. Kiedyś na tej ławie siedziały jej dzieci. Przy tym stole jadły posiłki. Na tej podłodze biegały boso, śmiejąc się. W głowie słyszała echa ich dziecięcych głosów. Wtedy była mamą najważniejszą, najbardziej kochaną.
Słońce, jak dawniej, zaglądało w okno. Wiosna była tak samo ciepła i bliska sercu. Babcia uśmiechnęła się lekko.
A rano już się nie obudziła. Została tam, gdzie zawsze chciała być w swoim domu, na swojej ziemi.
Na stole leżały stare fotografie. Na samej górze nowa, lekko pogięta. Ta sama, na której wszyscy się uśmiechają.
Dopóki żyjemy, mamy czas. Czas, by powiedzieć dziękuję. Przeprosić. Powiedzieć bliskim, iż ich kochamy.
Bo kiedy ktoś odchodzi, już nie wraca. A w sercu zostaje ból, który trudno potem unieść.
Dlatego warto żyć z wiarą. Być szczerym. Robić dobro z serca. Kochać i doceniać tych, którzy są obok.
I nie odkładać ciepłych słów na jutro bo jutra może już nie być.
Piszę to dziś, gdy patrzę na babcine zdjęcie. Mam w sercu wdzięczność, ale i żal, iż tak mało podziękowałem, za mało rozmawiałem, za mało kochałem. Czasu już nie cofnę. Ale mogę pamiętać i nie powtórzyć własnych błędów wobec innych.
