Cała rodzina odprowadzała staruszkę na dworzec. Nikt choćby nie próbował ukryć, jak bardzo mają dość jej obecności. Mówili prosto w twarz, bez wstydu. I cieszyli się, iż w końcu nadeszła wiosna — bo to oznaczało, iż babcia wyjedzie na wieś i długo nie wróci.

Całą rodziną odprowadzaliśmy starą babcię. Nikt choćby nie próbował ukryć, jak bardzo im już doskwierała jej obecność. Mówili jej to wprost, bez skrupułów. Ucieszyli się w końcu, iż przychodzi wiosna więc wyjedzie na wieś i przez wiele miesięcy nie będzie jej w Warszawie.

Wnuki patrzyły na nią obojętnie, synowa zupełnie nie kryła swojej niechęci. Syn ciągle był w delegacjach, a kiedy już wracał do domu zachowywał się wobec matki równie chłodno jak reszta. Dla nich babcia była tylko zmartwieniem, ciężarem, którego się chce pozbyć. Bardzo wyraźnie to czuła. Milczała, licząc dni do wiosny jedynej nadziei, jedynej drobnej radości.

W tym roku zrobiło się ciepło wcześniej. Babcia często siadała na ławce pod blokiem, wygrzewała dłonie w promieniach słońca i wpatrywała się w jasne, polskie niebo. Była drobna, w starej kurtce i znoszonych butach wyglądała jak przemoczony wróbelek.

W domu nikt nie okazywał jej czułości, za to sąsiedzi byli bardzo życzliwi. Pozdrawiali ją, pytali o zdrowie, pomagali wejść schodami na czwarte piętro. Chłopcy z podwórka od czasu do czasu dźwigali jej siatki z zakupami, gdy wracała z osiedlowego sklepu.

Choć miała swoje lata, nie siedziała bezczynnie. Gotowała, prała, sprzątała wszystko robiła sama. Synowa wracając z pracy rzucała od progu zawsze tę samą uwagę:
Skoro siedzisz całymi dniami w domu, to przynajmniej zrób tu porządek.

Wnuki prawie z nią nie rozmawiały. Gdy zapraszały kolegów, babcia cicho pozostawała w swoim pokoju bo kiedyś usłyszała strasznie bolesne słowa:
Babciu, wstydzimy się ciebie.

Nie odpowiadała, nie złościła się, nie broniła w głos. Po prostu milczała. A w nocy, kiedy dom zasypiał cicho płakała z samotności i żalu.

W dniu wyjazdu na dworzec zawieźli ją taksówką. Miała ze sobą tylko starą torbę i mały pakunek z rzeczami. Powolutku, podpierając się laską, szła po peronie. Usiadła na ławce, odpoczęła chwilę. Gdy wjechał pociąg wstała i weszła do środka.

Usiadła przy oknie i patrzyła spokojnym, dobrym wzrokiem przed siebie. Gdy pociąg ruszył, sięgnęła do torby po zmiętą fotografię na niej jej syn, synowa i wnuki. Wszyscy się uśmiechają. Tylko tu, na tym zdjęciu, ostatnio widywała ich uśmiechy. Babcia delikatnie pocałowała fotografię i schowała z powrotem.

Na swojej stacji wysiadła i ruszyła powoli ścieżką do wsi pod Radomiem. Ktoś podwiózł ją niemal pod sam dom. Stara furtka skrzypnęła, a ona weszła na znajomą, wydeptaną dróżkę prowadzącą do domu. Tutaj wszystko było bliskie. Tu czuła, iż jest potrzebna jeżeli nie ludziom, to chociaż tym ścianom, starym płotom, pochylonemu gankowi.

To wieś była dla niej światem. Tutaj się urodziła, tu wychowała dzieci, tutaj pochowała męża. Tu upłynęła większość jej życia z radościami i bólem.

W chacie otworzyła okiennice, rozpaliła w piecu i usiadła na ławce przy oknie. Zapatrzyła się przed siebie, wspominając. Kiedyś na tej ławce siedziały jej dzieci. Przy tym stole jadły, po tej podłodze ganiały boso. W pamięci znów słyszała ich radosne głosy. Tak, wtedy była dla nich mamą ukochaną, najważniejszą.

Słońce, tak jak dawniej, zaglądało w okno. Wiosna była ciepła, bliska sercu. Babcia cicho się uśmiechnęła.

A rano już się nie obudziła. Została na zawsze tam, gdzie naprawdę chciała być w swoim domu, na swojej ziemi. Na stole leżały stare fotografie. Na wierzchu ta nowa, lekko zmięta. Ta, z której patrzyli na nią jej najbliżsi, uśmiechnięci.

Dopóki żyjemy, mamy czas. Żeby powiedzieć dziękuję. Żeby przeprosić. Żeby powiedzieć bliskim, jak bardzo ich kochamy.

Bo kiedy ktoś odejdzie nie wróci już nigdy. A w sercu może zostać ból, który trudno potem nieść.

Żyjcie z wiarą. Bądźcie uczciwi. Róbcie dobro szczerze, z serca. Kochajcie i doceniajcie tych, którzy są obok. I nie odkładajcie ciepłych słów na jutro bo jutro może nie nadejść.