Cała rodzina odprowadzała babcię na dworzec. Nikt choćby nie próbował ukryć, iż mają już jej obecność po dziurki w nosie. Mówili to jej prosto w oczy, bez żadnych skrupułów. Cieszyli się przy tym z nadejścia wiosny bo to oznaczało, iż w końcu pojedzie na wieś i przez długie miesiące nie będzie jej w domu.
Wnuki spoglądały na Halinę chłodno, synowa Paulina otwarcie okazywała swoją niechęć. Syn, Marek, prawie nie bywał w domu a jak już się pojawiał, był dla matki równie oschły jak reszta. Dla nich babcia była tylko niepotrzebnym kłopotem. Doskonale to czuła. Milczała, cierpliwie znosząc ich chłód i codziennie odliczała dni do wiosny jedynej nadziei, jedynej małej radości.
W tym roku ciepło przyszło nieco wcześniej. Babcia Halina często siadała na ławce przed blokiem, grzała dłonie w słońcu i zapatrywała się w rozjaśnione niebo. Była drobna, ubrana w wysłużony płaszcz i zdarte buty wyglądała jak zmokły wróbelek.
Najbliżsi nie mieli dla niej ciepła, w zamian za to sąsiedzi byli pełni serdeczności. Pozdrawiali, pytali o zdrowie, pomagali wnieść torbę po schodach na czwarte piętro. Chłopcy z sąsiedniego podwórka czasem choćby odprowadzali ją z zakupami pod drzwi.
Pomimo wieku Halina nie siedziała bezczynnie. Gotowała, prała, sprzątała zajmowała się wszystkim, co gospodyni powinna robić. Ale synowa, wracając z pracy, zawsze rzucała jej zgryźliwie:
Skoro cały dzień siedzisz w domu, to mogłabyś wszystko zrobić sama.
Wnuki prawie z nią nie rozmawiały. Gdy zapraszały kolegów, babcia po cichu zaszywała się w swoim pokoju. Bo raz usłyszała słowa, które długo bolały:
Babciu, wstydzimy się ciebie.
Nie tłumaczyła się, choćby nie próbowała się obrazić. Tylko milczała. Zasypiała w ciszy, a kiedy dom już spał po cichu płakała z samotności i żalu.
W dniu wyjazdu zawieźli ją na dworzec taksówką. Miała ze sobą jedynie starą torbę i mały pakunek z ubraniami. Powoli, podpierając się laską, szła peronem. Usiadła na ławce, by chwilę odpocząć, a kiedy nadjechał pociąg powstała cicho i weszła do wagonu.
Babcia usiadła przy oknie, patrząc przed siebie spokojnymi, życzliwymi oczami. Gdy pociąg ruszył, wyjęła z torby zmięty portret. Na zdjęciu syn, synowa i wnuki wszyscy się uśmiechają. W ostatnich miesiącach widywała ich serdeczne twarze tylko tutaj, na papierze. Babcia delikatnie przytuliła zdjęcie do ust i schowała je z powrotem.
Wysiadła na swojej stacyjce i powoli ruszyła polną drogą do rodzinnej wsi. Ktoś z sąsiadów podrzucił ją jeszcze niemal pod samą furtkę. Skrzypnęła stara brama, a ona stanęła na znajomej ścieżce prowadzącej do domu. Tu wszystko było bliskie jej sercu. Tutaj czuła się potrzebna jeżeli już nie ludziom, to przynajmniej tej ziemi, starym ścianom i krzywemu przedsionkowi.
To miejsce było dla niej wszystkim. Urodziła się tu, tu wyrosły jej dzieci, tutaj pożegnała męża. Tu upłynęło niemal całe jej życie ze szczęściem i łzami.
W domu babcia otworzyła okiennice, napaliła w piecu i usiadła na ławie pod oknem. Patrzyła przed siebie, wspominając. Kiedyś na tej ławce siadywały jej dzieci. Tutaj jadły wspólne posiłki. Po tej podłodze biegały bose dziecięce stópki. W jej pamięci ożyły ich jasne, radosne głosy. Wtedy była najważniejsza, kochana i potrzebna.
Słońce jak dawniej zaglądało w okno. Wiosna była ciepła i bliska sercu. I wtedy babcia uśmiechnęła się do siebie.
Kiedy rano sąsiadka zapukała do drzwi, Halina już nie otworzyła. Została tam, gdzie zawsze pragnęła być u siebie, w swoim domu, na własnej ziemi.
Na stole zostały stare fotografie, a na wierzchu ta nowa, lekko pomięta, z uśmiechniętymi twarzami najbliższych.
Dopóki żyjemy, mamy jeszcze czas. Czas, by powiedzieć dziękuję. Przeprosić. Powiedzieć najbliższym, iż ich kochamy.
Bo gdy ktoś odejdzie, nie wróci już nigdy. I tylko w sercu zostaje żal, który ciężko udźwignąć.
Żyjmy z wiarą, bądźmy szczerzy i róbmy dobro prosto z serca. Kochajmy i doceniajmy tych, którzy są z nami blisko.
Nie odkładajmy ciepłych słów na jutro bo tego jutra może już nie być.
