Cała rodzina odprowadzała starą babcię, jakby wysyłali kogoś na miesięczny kurs przetrwania w Bieszczadach. Nikt choćby nie silił się na udawanie serdeczności. Mówili wprost, bez skrępowania, iż już im się znudziła jej obecność. Cieszyli się, iż wreszcie nadeszła wiosna czyli babcia wyjeżdża na wieś i długo nie wróci.
Wnuki patrzyły na nią obojętnie, synowa choćby nie kryła antypatii. Syn wiecznie w delegacjach, a jak już wracał, to i tak był zimny jak lody Koral w listopadzie. Dla nich babcia była tylko dodatkowym zmartwieniem i przeszkodą, a ona czuła to aż do szpiku kości. Znosiła wszystko milcząco, odliczając dni do wiosny jedynej iskierki nadziei, jedynej małej radości.
W tym roku wiosna przyszła szybciej. Babcia, drobna jak wróbelek po deszczu w zmechaconym płaszczu i znoszonych botkach, często siadała na ławce pod blokiem, grzała ręce w słońcu i patrzyła w bezchmurne niebo nad Krakowem. W domu nie czekało na nią wiele ciepła, ale sąsiedzi byli życzliwi. Pozdrawiali, pytali o zdrowie, czasem pomagali wnieść zakupy na czwarte piętro, bo w windzie wiecznie trwał remont. Chłopaki z sąsiedniej klatki nieraz podnosili jej torbę z zakupami, kiedy wracała z Biedronki.
Mimo wieku babcia nie próżnowała. Gotowała, prała, sprzątała wszystko chodziło jak w zegarku z Chodzieży. Ale synowa co wieczór rzucała z progu to samo zdanie, pełne wdzięczności jak suchy piernik:
Siedzi pani cały dzień w domu, to niech wszystko pani sama robi.
Wnuki ze sobą nie rozmawiały, a jak już przyprowadzały koleżanki, babcia po cichu zaszywała się w swoim pokoju. Kiedyś usłyszała, jak jedna z wnuczek, Zdzisława, powiedziała:
Babciu, ty nas tylko zawstydzasz.
Nie kłóciła się, nie wykłócała po prostu milczała. Tylko nocą, kiedy wszyscy spali, płakała po cichu z samotności i żalu.
W dzień wyjazdu syn zamówił taxi, bo przecież autobus na dworzec PKP to zbyt duże ryzyko dla estetyki rodzinnej. Miała kilka rzeczy starą torbę, trochę szmat, no i niezawodny kijek do podpierania się. Powolutku, ostrożnie, szła peronem. Usiadła na ławce, odpoczęła. Gdy podjechał pociąg do Rzeszowa, podniosła się cicho i wsiadła do wagonu.
Siedząc przy oknie, patrzyła przed siebie spokojnymi, łagodnymi oczami. Gdy pociąg ruszył, wyjęła z torby pogniecione zdjęcie. Na nim syn, synowa i wnuki. Wszyscy się uśmiechają, a przecież ostatnio te uśmiechy widywała tylko na tej fotografii. Babcia delikatnie pocałowała zdjęcie i schowała z powrotem.
Na swojej stacji wysiadła, potem powolnym krokiem ruszyła przez znajome łąki do wioski. Jakiś dobry człowiek podrzucił ją prawie pod samą bramę. Skrzypnęła stara furtka, weszła znaną ścieżką prowadzącą do domu. Tam wszystko było swoje, znajome tu choćby ściany czekały na jej powrót serdeczniej niż rodzina w mieście.
Dla niej ta wieś była wszystkim. Tu się urodziła, tu wychowywała dzieci, tu pochowała męża. Tu upłynęło prawie całe życie i w radości, i w bólu.
W drewnianym domu otworzyła okiennice, rozgrzała piec kaflowy i usiadła na ławie pod oknem. Patrzyła przed siebie, wspominała. Tu kiedyś siedziały jej dzieci, tu jadły przy stole, po tej podłodze biegały bose stopy. W pamięci wracały imiona i śmiechy, znów słyszała ich głosy. Kiedyś była mamą najważniejszą, najpotrzebniejszą osobą.
Słońce, takie jak dawniej, zaglądało w okno. Wiosna była ciepła, bliska sercu. Babcia cicho się uśmiechnęła.
A rano już się nie obudziła. Została tam, gdzie zawsze chciała być w swoim domu, na swojej ziemi.
Na stole leżały stare fotografie, a na wierzchu to jedno, trochę pogniecione. To, na którym uśmiechali się jej najbliżsi.
Dopóki żyjemy, mamy czas. Powiedzieć dziękuję, poprosić o wybaczenie, powiedzieć bliskim, iż ich kochamy.
Bo kiedy kogoś zabraknie, nie wróci już nigdy. A w sercu zostaje ból, który trudno unieść.
Dlatego żyj z wiarą. Bądź szczery, rób dobro z serca. Kochaj i doceniaj tych, którzy są obok.
I nie zostawiaj ciepłych słów na jutro bo jutro może nie nadejść.
