Byłem w związku z moją dziewczyną pięć lat. Mieszkaliśmy w innych miastach z powodu pracy, ale rozmawialiśmy codziennie. Snuliśmy wspólne plany. Coraz poważniej myślałem o tym, by jej się oświadczyć, żeby zakończyć ten dystans między nami. Wierzyłem jej. Nigdy nie dała mi wyraźnego powodu do niepokoju.
Pewnej nocy, z nieba, wpadł do mojego snu dziwny telefon. Z ekranu pulsował numer, którego nie znałem. Odbieram z drugiej strony głos spokojny, niemal niewyraźny. Przedstawia się: Seweryn Nowak. Powiedział łagodnie i bardzo prosto:
Nie chcę problemów, naprawdę. Dzwonię tylko dlatego, iż uważam, iż powinieneś coś wiedzieć.
Wyjaśnił, iż jest informatykiem i ostatnio zaczął spotykać się z pewną dziewczyną. Jeszcze nic konkretnego: wiadomości, spotkania na kawę, trochę śmiechu i nieśmiałych spojrzeń to etap, na którym próbujesz kogoś rozszyfrować. Nigdy nie powiedziała mu, iż jest w związku. Wszystko wyglądało zwyczajnie, aż coś zaczęło niepasować do reszty obrazka.
Opowiada, iż pogadał z kolegą, który również z kimś się spotyka. Wymienił jej imię: Jagoda. Kolega zamilkł i poprosił go o zdjęcie. Gdy zobaczył, mruknął coś, co wybrzmiało jak śpiew wilka w środku zimy:
Daj sobie z nią spokój. Od pięciu lat ma faceta.
To nie były plotki tak ponoć mówił kolega. Wie to cały Kraków, a choćby dalej. Opisał mnie iż mieszkam w Gdańsku, iż ona żyje w Krakowie i dlatego może sobie pozwolić na więcej. Co gorsza, rzekł, iż Jagoda spotyka się też z innym mężczyzną, także informatykiem… facetem, który jest mu tylko z widzenia znajomy, ale z kolegą bardzo bliski. I ten drugi doskonale wie, iż ona ma chłopaka. Wcale mu to nie przeszkadza.
Wtedy, mówi, zrozumiał, iż to wcale nie pomyłka. Że chodzi o osobę, która prowadzi trzy relacje równocześnie: ze mną, z tamtym informatykiem, który wie wszystko, i z nim, który do tej pory nie wiedział nic.
Powiedział, iż jak istnieje kobieca solidarność, to powinna istnieć również męska. Nie chciał być częścią tego, co dzieje się w cieniu. Znalazł mój numer w mediach społecznościowych i wolał zadzwonić, niż pisać. Dodał jeszcze:
jeżeli chcesz dowodów, powiedz, prześlę ci wszystko. Nie mam nic do ukrycia.
Odpowiedziałem tak. Zamknąłem oczy. Po chwili przyszła fala: wiadomości, nagrania, zdjęcia, choćby planowane spotkania jakby ktoś nagle odwrócił lustro, a ja widziałem odbicie własnego życia, tylko z inną maską, innymi rękami. Słowa, którymi ona mówiła do mnie, były jak kalka tych, które wypowiadała do niego. Te same zdania, te same komplementy, te same obietnice utopione w pustce.
Poczułem, jak moje serce ściska się jak żółta dynia w rękach dziecka na polu pod Wrocławiem. Kochałem ją, szykowałem się na nowy rozdział z nią u boku; myślałem o przeprowadzce, chciałem jej się oświadczyć.
Zadzwoniłem do niej Jagoda odebrała, próbowałem zmusić ją do prawdy. Nie zaprzeczyła. Najpierw próbowała umniejszyć wszystko, potem wybuchła złością, iż ktoś się wtrąca. Potem łzy wymieszały jej głos. Była skołowana. Sama nie wiedziała, czego chce. Przyznała, iż nie sądziła, iż dowiem się w taki sposób.
Rozłączyłem się.
I wtedy zrozumiałem coś, co trudno było przełknąć iż nie tylko mężczyźni potrafią zdradzać. Są kobiety, które strategicznie kłamią, prowadząc równolegle kilka relacji i doskonale wiedzą, co robią.
Straciłem związek. Ale wdzięczny jestem temu człowiekowi Sewerynowi który, nie znając mnie wcale, miał w sobie tyle przyzwoitości, żeby mnie ostrzec. Bo gdyby nie on, dziś byłbym narzeczonym kobiety, dla której dwa czy trzy życia to po prostu jeszcze jeden promień księżyca w surrealistycznym śnie.
