Zimowy wiatr w tym roku jakby postanowił wymazać z mapy małe miasteczko Białogóra. Mróz był taki, iż ptaki spadały z nieba w locie. W taką zamieć choćby najbardziej surowy gospodarz nie wygnałby psa za próg. A jednak właśnie podczas najsilniejszej burzy śnieżnej stary myśliwy Stanisław, znany w okolicy jako Orzeł, wyrusza do lasu. Popycha go dziwne, niepokojące przeczucie.
Przy uroczysku Czarna Sosna miejscu, o którym szeptano z lękiem Stanisław widzi coś, co odbiera mu mowę. Ogromna, śnieżnobiała wilczyca jest przykuta stalową liną do drzewa i resztkami sił ogrzewa sześć zamarzających szczeniąt. To nie przypadek, to przemyślana i okrutna pułapka, którą zastawił okoliczny zwyrodnialec, zwany Masarzem.
Stanisław rozumie, iż zbliżenie się do rannej drapieżnicy może kosztować go życie. Nie potrafi jednak odejść i zostawić jej na pewną śmierć. Z kieszeni wyjmuje nóż nie po to, by uderzyć, ale by uwolnić. Przed nimi czeka walka nie tylko z mrozem, ale też z ludzkim okrucieństwem, które bywa straszniejsze niż każde dzikie zwierzę.
Biała łatka przy pociemniałym pniu wydaje mu się początkowo igłą światła. Gdy podchodzi bliżej, rozpoznaje ją to północna legenda, polarna wilczyca w sidle na powolną, bolesną śmierć. Lina głęboko wbija się w szyję, a przy łapach wiją się maleńkie, niemal skostniałe kuleczki.
Wilczyca wita człowieka szczerząc zęby. W jej lodowatych, niebieskich oczach nie błaga o litość czai się tam tylko wściekłość matki gotowej zginąć, byle nie oddać młodych. Stanisław zdejmuje rękawice i pokazuje puste dłonie. „Spokojnie, piękna. Nie jestem tym potworem. Przyszedłem przeciąć linę, nie ciebie,” szepcze idąc po śniegu przesiąkniętym krwią.
I dzieje się coś niezwykłego. Gdy nad nimi z trzaskiem łamie się ciężka gałąź, Stanisław nie cofa się, ale zasłania swoim ciałem wilczki. Wilczyca uwolniona od stalowego ucisku nie rzuca się mu do gardła. Liże go po skroni. Między nimi zostaje zawarty niemy pakt.
Staruszek skręca prowizoryczne sanie i, zgrzytając w bolących plecach, ciągnie ciężką wilczycę i jej potomstwo do swojego domku. Wie jedno: od tego dnia nie będzie już sam.
Tchnienie życia
W domku Stanisława zaczyna się prawdziwe zamieszanie. Przyjeżdża weterynarz, pani Wiktoria stanowcza, milcząca kobieta, słynąca ze złotych rąk. Zaszywa rany wilczycy, której Stanisław nadaje imię Polana. euforia nie trwa jednak długo najmniejszy wilczek, Tymek, nagle przestaje oddychać. Przemarznięcie zatrzymało jego malutkie serce.
„Za późno,” mówi Wiktoria. Stanisław jednak nie przyjmuje tego do wiadomości. Swoimi szorstkimi, silnymi dłońmi rozpoczyna masaż serca i wdmuchuje powietrze prosto do pyszczka. Czas płynie niemiłosiernie wolno. Nagle Tymek łapie gwałtowny oddech. Staruszek wyrwał go śmierci, od tej chwili wilczek zasypia spokojnie tylko na jego starym pantoflu.
Zdawało się, iż najgorsze już minęło. Wilczki nabierają sił, rozrabiają w domu, a Polana patrzy na Stanisława z wiernością, jakiej nie powstydziłby się żaden pies. Ale niebezpieczeństwo wcale nie mija. Kłusownik Grzegorz, zwany Masarzem, uświadamia sobie, iż zdobycz mu umknęła, i wraca. Najpierw nad domem pojawia się dron, a potem, nocą, ktoś wpuszcza do środka usypiający gaz.
Skóra za syna
Stanisław budzi się z ciężką głową i zimnym lękiem w sercu. Nie ma Tymka. Na stole, przyszpilona nożem, leży kartka: „Chcesz zobaczyć małego żywego przynieś wilczycę. Stara kopalnia. Północ.” Masarz uderza precyzyjnie: obraca dobrego człowieka przeciwko sobie.
„Chcą wymiany,” mówi Stanisław Wiktorii, z twarzy znika codzienna łagodność. Teraz nie stoi przed nią cichy leśnik, ale dawny pogranicznik, dla którego las znów staje się polem walki. Wyciąga z kufra stary biały płaszcz maskujący, smaruje twarz sadzą, bierze kuszę cicha, śmiertelnie skuteczna broń.
Polana, kulejąc, staje u jego boku. Zrozumiała wszystko. Nie idą targować idą ratować i karać. Wiktoria, mimo zakazów, cicho idzie za nimi z apteczką schowaną pod płaszczem.
Noc sprawiedliwości
Stara kopalnia wita ich snopami reflektorów i uzbrojoną obstawą. Stanisław i wilczyca zakradają się od strony wiatru. Bandyci czekają na bezbronnego starca zastaje ich duch lasu.
Cięciwa cicho świszcze. Strzała usypiająca wbija się cicho w szyję strażnika. Droga wolna. Stanisław wpada do magazynu, gdzie Masarz trzyma przerażonego Tymka w klatce. Kłusownik sięga po karabin, ale nie zdąża oddać strzału.
Z mroku wyskakuje biała błyskawica. Polana powala Masarza, przyciska go do ziemi całą masą. Nie rozszarpuje go, choć mogłaby. Tylko trzyma za gardło i patrzy tak przenikliwie, iż w jednej chwili jego włosy siwieją. W tym momencie pojawia się Wiktoria, wzywa policję, a Stanisław łamie zamek klatki i tuli drżącego wilczka.
Finał
Wieść o tej historii rozchodzi się po całym regionie. Grzegorz i jego wspólnicy otrzymują wyroki bez zawieszenia. Polana i wilczki, dzięki kontaktom Wiktorii, zostają oznaczone jako wilkopsy i mogą zamieszkać przy leśniczówce Stanisława, z dala od ludzkiego oka.
Stary myśliwy nie czuje już pustki w sercu. Wieczorami u jego nóg śpi ogromna, biała wilczyca, a na kolanach zasypia Tymek. Udowodnili, iż rodzina to nie zawsze krew. Czasem to ci, dla których przejdziesz przez lodowe piekło.
