Gdy wychodziłam za mąż za Andrzeja, wiedziałam o jego córce z pierwszego małżeństwa.
Nie ukrywał tego.
Powiedział od razu: nigdy nie porzuci swojego dziecka.
Przyjęłam to z szacunkiem.
Dziecko nie jest winne rozstania rodziców.
Nie protestowałam, nie zazdrościłam, nie wtrącałam się.
Myślałam, iż odpowiedzialny ojciec będzie taki sam dla obu córek.
Stało się inaczej.
Gdy urodziła się nasza Ania, miałam nadzieję na równy podział miłości.
Andrzej pracował ciężko, dorabiał, utrzymywał nas.
Ale cała jego uwaga płynęła w jedną stronę.
Każdej niedzieli jechał do starszej córki.
Prezenty, spacery, kino, zdjęcia z podpisem „najlepsza córeczka pod słońcem”.
A nasza Ania?
Ledwo go widywała.
Tłumaczył się zmęczeniem.
„Jeszcze za wcześnie, później się wyrówna” – mówił.
Wierzyłam mu.
Czekałam cierpliwie.
Czas mijał, nic się nie zmieniało.
Gdy starsza córka poszła do szkoły, Andrzej zaczął dawać jej więcej pieniędzy.
Ja już wtedy pracowałam, więc nie było to aż tak odczuwalne.
Potem zaczęły się telefony od niej.
Raz iPhone, potem markowe buty, kosmetyki, tablet, wakacje nad morzem.
Jego była żona nigdy niczego nie żądała.
Nie mogę jej winić.
Ale dziewczyna gwałtownie nauczyła się sterować ojcem.
A on jej pozwalał.
Czuł winę, iż odszedł z jej życia.
Próbował to kupić prezentami.
Była żona kilka razy go za to skrzyczała.
„Rozpuścisz dziecko, miłości nie da się zastąpić prezentami” – mówiła.
Andrzej machał ręką: „Muszę odkupić winy”.
Zapytałam go kiedyś:
„A przed naszą córką nie czujesz winy?”
Nie odpowiedział.
Każde urodziny starszej córki były świętem.
Balony, torty, sesje zdjęciowe.
Każda niedziela – obowiązkowe spotkanie z nią.
Naszej córki nigdy tam nie zabrał.
„Będzie zazdrosna, nie warto psuć relacji” – tłumaczył.
A co z uczuciami Ani?
Czy jej uczucia liczyły się mniej?
Milczałam, choć serce mi się ściskało.
Nie pokazywałam Ani bólu, ale ona widziała wszystko sama.
Rosła w domu, gdzie ojciec był tylko z nazwy.
Ciałem obok, duszą nieobecny.
Spał na kanapie, grał w telefon, mówił kilka słów dziennie.
A ona chciała tylko, żeby ktoś wziął ją za rękę.
Teraz starsza córka ma prawie szesnaście lat.
Jej zachcianki sięgają zenitu.
Andrzej nigdy nie odmawia – kupuje wszystko.
Telefony, kosmetyki, markowe ubrania, wyjazdy za granicę.
W tym roku już dwa wyjazdy.
A nas nie może zabrać na wakacje choćby raz do roku.
Zawsze brak pieniędzy, zawsze zmęczenie, zawsze praca.
Tego lata Ania znów została ze mną, gdy jej siostra wyjechała za granicę.
Wtedy pękłam.
Powiedziałam wszystko, bez krzyku, z bólem.
„Boli mnie, jak zapominasz o naszej córce” – wyznałam.
Spojrzał na mnie i długo nic nie powiedział.
Ania słyszała każde słowo.
Nie płakała, tylko spytała mnie szeptem:
„Mamo, czy tata mnie kocha?”
Nie umiałam odpowiedzieć.
