Dobrze wam powiem, bo Ewa i tak rozpowiedziała to pół osiedla. Niech ludzie wiedzą, jak to jest, jak się żyje z człowiekiem, który własne dziecko traktuje jak paragon z Biedronki.
Wszystko zaczęło się w zeszły piątek. Ewa, moja żona, wróciła nad ranem z wieczoru panieńskiego u Kaśki. W drzwiach stanęła bosa, pantofle w ręku. Włosy pachniały cudzymi papierosami. Spojrzałem na nią i zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć, rzuciła torebkę na fotel i poszła pod prysznic.
Dopiero jak poszła spać, zobaczyłem to, co zobaczyłem. Czarna sukienka, którą miała na sobie, kiedy wychodziła. A w łazience, wciśnięta za kosz na pranie — jej koronkowa bielizna. Nie ta, w której wyszła z domu. Tamta była biała, bawełniana, z małą kokardką. Ta była czarna, o dwa numery za mała. choćby nie chciałem wiedzieć, skąd się wzięła.
Stałem w tej łazience chyba z kwadrans. Woda kapała z kranu, kropelka za kropelką, a ja liczyłem. Doliczyłem do trzystu dwunastu i usiadłem na brzegu wanny.
Nie zrobiłem awantury. Nauczyłem się już, iż awantura nic nie daje. Ewa potrafi przekręcić każdą sytuację tak, iż wychodzi na moje — bo to ja jestem nudny, bo to ja nie umiem się bawić, bo to ja nie rozumiem, co to znaczy młodość.
Mam czterdzieści dwa lata, Ewa trzydzieści cztery. Poznaliśmy się, kiedy pracowałem w warsztacie samochodowym na Ochocie, a ona dowoziła części z hurtowni. Po dwóch latach wziąłem ją, bo zaszła w ciążę. Ola, nasza córka, ma teraz jedenaście lat. Ewa nigdy nie wyglądała na matkę — ludzie brali ich za siostry.
W sobotę rano, jak już wytrzeźwiała, usiadłem naprzeciwko niej z jej telefonem w ręku. Nie musiała nic mówić. Wystarczyło, iż odblokowała ekran, a zobaczyłem powiadomienia z jakiegoś portalu randkowego. Osiem nieodebranych wiadomości od faceta, który podpisywał się „Marek38”. Jeden z nich napisał: „jak ci było wczoraj? zostawiłem coś u ciebie”.
Ewa wyjęła mi telefon z ręki, jakbym był dzieckiem, które nie umie się nim posługiwać.
— To nie tak — powiedziała, chociaż nie pytałem, co jest tak, a co nie.
I wtedy zadzwoniłem do Darka, męża Kaśki. Darek prowadzi małą firmę transportową na Pradze, znamy się z siłowni. Zapytałem wprost: „Darek, czy twoja żona wczoraj wróciła do domu w swojej bieliźnie?”.
Po drugiej stronie zapadła długa cisza. Taka, w której słychać tylko, jak facet połyka ślinę.
Potem Darek powiedział coś, czego do dziś nie mogę zapomnieć:
— Ty masz szczęście, Mirek. Twoja chociaż wróciła. Moja przyjechała z karteczką wciśniętą między banknoty w portfelu. Napisane długopisem, kobiecym pismem: „Zadzwoń, jak będziesz chciała jeszcze raz”.
Zamarłem. Nie dlatego, iż Kaśka zdradziła Darka. Tylko dlatego, iż facet, który to znalazł, mówił o tym takim tonem, jakby porównywał ceny paliwa na stacji.
W tle usłyszałem, jak Darek zapala papierosa. Zawsze pali Mocne, te najtańsze. Pstryknął zapalniczką, zaciągnął się długo i wypuścił dym.
— Mirek, ale nie o to chodzi — powiedział w końcu. — Ja się nie rozwodzę. Wiesz, ile kosztuje teraz mieszkanie na Pradze? Trzy pokoje, balkon. Nie mam zamiaru oddać połowy.
I wtedy się rozłączyłem. Zrozumiałem, iż Darek zostanie w tym mieszkaniu z Kaśką jeszcze dwadzieścia lat i będzie się tłumaczył sam przed sobą, iż tak jest taniej.
Nie mogłem spać. Ola nauczyła się w niedzielę robić sobie kanapki sama — pokazałem jej raz, jak smarować masło równo do brzegów, żeby ser się nie zsuwał, i już rano poradziła sobie bez mojej pomocy. Ewa spała do dziesiątej.
W poniedziałek wziąłem dzień wolnego. Poszedłem do adwokata, takiego po sądzie przy ulicy Czerniakowskiej. Godzina kosztuje trzysta złotych, ale warto.
Adwokat powiedział jedno: „Panie Mieczysławie, dziecko nie ma nic wspólnego z tym, co robi matka. Ale ma prawo wiedzieć, kim jest. A pan ma prawo nie płacić za jej wakacje z kochankiem. Proszę tylko pamiętać — sąd to nie jest sprawa na tydzień. Trzeba złożyć pozew o separację, wniosek o zabezpieczenie opieki na czas trwania sprawy i wniosek o alimenty od matki. Rozprawa przyjdzie za dwa, trzy miesiące. Ale zabezpieczenie może pan dostać szybciej, jeżeli udowodni pan, iż to z panem dziecku jest bezpieczniej”.
Zapisałem to sobie na kartce, jak listę zakupów. Dokumenty. Zaświadczenia. Świadkowie.
W środę włożyłem do segregatora wszystkie wyciągi z konta. Wszystkie przelewy, które robiłem na wspólne konto — a robiłem co miesiąc, regularnie, od jedenastu lat. Dwa tysiące dwieście złotych. Na lekcje angielskiego Oli, na obiady w szkole, na buty. Na to, czego Ewa nigdy nie musiała odkładać, bo ja już odłożyłem.
Adwokat spojrzał na te wyciągi i powiedział tylko: „To dobry materiał na sprawę o alimenty od matki. Sąd lubi liczby, panie Mieczysławie, bardziej niż emocje”.
Założyłem nowe konto w osobnym banku. Przeniosłem tam całą pensję. Zebrałem dowody: zdjęcia z portalu randkowego, które zrobiłem telefonem, zanim Ewa zdążyła skasować historię. Nagranie z wideofonu, jak wraca o piątej rano boso, a samochód z ciemnymi szybami odjeżdża spod bloku. Zeznanie sąsiadki z parteru, spod siódemki, która widziała, jak Ewa wsiada do czarnego BMW na warszawskich numerach.
W piątek rano, zanim wyszła do pracy, złożyłem w sądzie wniosek o zabezpieczenie opieki nad Olą na czas trwania sprawy oraz pozew o alimenty od matki. Adwokat powiedział, iż przy takich dowodach sąd może wydać postanowienie tymczasowe w ciągu dwóch, trzech tygodni — nie od razu, ale szybciej niż cała rozprawa.
Zostawiłem na stole tylko kopię wniosku i wydruk z portalu randkowego. Bez teatru, bez tłumaczenia.
Ewa przeczytała wszystko, a potem zmięła kartkę w kulkę. Ale nie wyrzuciła. Włożyła do torebki.
— Nie masz nic — powiedziała.
— Mam Olę i mam dowody — odpowiedziałem.
I to była pierwsza rzecz od lat, na którą nie odpowiedziała.
Teraz jest koniec tygodnia. Ewa nie wróciła na noc, nie odbiera telefonu. Ola pyta, gdzie mama, a ja mówię, iż wyjechała służbowo — wiem, iż to kłamstwo, ale co innego mam powiedzieć jedenastolatce, która akurat smaruje sobie kanapkę na jutro, starannie, tak jak ją nauczyłem.
Siedzę przy kuchennym stole. Okno uchylone, słychać tramwaj na Alejach Jerozolimskich. Ola maluje w zeszycie psa, którego nigdy nie mieliśmy, bo Ewa nie chciała zwierząt w domu.
Wczoraj przyszło pismo z sądu: termin posiedzenia w sprawie zabezpieczenia wyznaczono na dwudziestego siódmego kwietnia. Do tego czasu, jak napisał adwokat, faktyczna opieka pozostaje przy mnie, bo to ja zgłosiłem sprawę i to u mnie mieszka dziecko. Rozprawa o alimenty i separację odbędzie się później, latem.
Dziś rano znalazłem w skrzynce zawiadomienie z banku. Wspólne konto zostało wyczyszczone dwa dni temu — Ewa wypłaciła wszystko, co się dało, pół godziny przed moim wyjściem do pracy. Nie zostawiła ani złotówki, choćby na chleb.
Darek napisał mi wczoraj: „Kaśka znalazła karteczkę i myślała, iż to ja jej podrzuciłem specjalnie. Wyprowadziła się do matki”. Odpisałem krótko: „Trudno”. Bo pewnych rzeczy nie trzeba komentować.
A ja, zamiast się wściekać, usiadłem do komputera i dopisałem do wniosku, żeby przyszłe alimenty od Ewy wpływały nie na moje konto, tylko na konto oszczędnościowe założone na nazwisko Oli. Adwokat powiedział, iż to możliwe, jeżeli sam o to wystąpię.
I wiecie, co zrobiłem potem? Zamówiłem online psa ze schroniska w Piasecznie. Bo Ola rysuje go od trzech lat, a ja jestem ojcem, nie tylko człowiekiem, który liczy przelewy.
Ewa jeszcze nie wie o psie.
W niedzielę przyjechał kundelek koloru słomy, z jednym uchem stojącym, drugim zwisającym. Ola nazwała go Budyń. Pierwszego wieczoru pies wszedł pod stół i nie chciał wyjść, dopóki nie postawiłem mu miski z wodą tuż przy jej stopach.
Dziś ktoś zadzwonił do drzwi — listonosz, nic ważnego — a Budyń zaszczekał raz, cicho, i schował się za nogą kuchennego stołu. Ola się z tego śmiała, aż się za brzuch złapała, mówiąc, iż to najgłupszy pies na świecie. Usiadła na podłodze obok niego, wyciągnęła rękę spod stołu i głaskała go po łapie, dopóki nie przestał się trząść.
