Wiedziałem o tym bilecie od dawna.
Kiedyś, sprzątając w szufladzie, trafiłem na pognieciony kartonik z odręcznym „za wszystko piękne”. Pismo nie należało ani do mnie, ani do Kamili. Wtedy powiedziałem sobie, iż to pewnie wizytówka z jakiejś konferencji, iż ktoś tam wpisał jej miły komplement, a ona zapomniała wyrzucić. Tak się czasem tłumaczy rzeczy, na które nie ma się siły.
Z czasem kartonik zniknął. A ja udawałem, iż nie pamiętam.
Kamila wróciła wtedy nad ranem, w czwartek adekwatnie. Miała być u Magdy. Miała. Zostawiła w łazience sukienkę pachnącą papierosami, a sama stała w kuchni i piła wodę prosto z butelki. Dwie rzeczy naraz: ten zapach i to, iż nie zdjęła stanika, chociaż zawsze zrzucała go w przedpokoju jak tylko weszła. Tym razem poszła spać w ubraniu.
Nie zapytałem. Bo jak zapytać o coś, na co odpowiedź jest już dawno znana?
Potem był telefon do Mateusza, męża Magdy. Zadzwoniłem w południe, kiedy serce waliło mi tak, iż musiałem usiąść na podłodze w dużym pokoju. Powiedziałem, iż chodzi o czwartek. Że Kamila wróciła bez bielizny. Że nie wiem, co o tym myśleć.
W słuchawce przez chwilę było tylko jego oddychanie. A potem powiedział:
„To nic. Moja wróciła z twoim adresem na kartce w staniku”.
Zamarłem. Adres. Mój adres.
Okazało się, iż Magda miała w staniku złożoną kartkę z moim nazwiskiem, ulicą i numerem mieszkania. Trzy linijki. Charakter pisma Kamili, to już ustaliliśmy później. Kamila spisała to po to, żeby w razie czego – gdyby coś poszło nie tak – Magda wiedziała, gdzie mnie szukać. Logistyka zdrady. Plan B.
Przez następne dni chodziłem jak zatruty. W pracy nie potrafiłem złożyć jednego raportu. W piątek stałem przy oknie na trzecim piętrze biurowca na Grzybowskiej i gapiłem się na tramwaj numer 22, który stał na przystanku, a ja liczyłem, ile razy mignie kierunkowskaz. Dwadzieścia siedem. Bez powodu. Po prostu stałem i liczyłem, żeby nie myśleć.
W sobotę Kamila zaproponowała, żebyśmy pojechali do rodziców na działkę pod Piaseczno. Powiedziała to takim tonem, jakby nic się nie działo. Jakby czwartek był zwykłym czwartkiem.
Zapakowałem torbę. Wziąłem termos i jej ulubiony koc w kratę. W samochodzie włączyła radio Zetkę i nuciła. Patrzyłem na jej dłonie na kierownicy. Na obrączce był mały rysunek — ślad po tym, jak kiedyś uderzyła nią o kant szklanego blatu. Ten rysunek znałem lepiej niż własne odciski palców.
Pod Warszawą, już za lasem kabackim, zapytałem:
„Dlaczego akurat czwartek? Co było nie tak we wtorek, środę, piątek?”
Najpierw nie zrozumiała. Potem zacisnęła palce na kierownicy tak, iż knykcie zrobiły się białe.
„O czym ty mówisz?”
„Wróciłaś bez majtek, Kamila. Bez tego białego, koronkowego kompletu, który kupiłem ci na urodziny w styczniu.”
Przez chwilę jechaliśmy w milczeniu. Wycieraczki pracowały, chociaż deszcz już nie padał. Ten dźwięk – jakby ktoś ciągnął po rozłożonym materiale.
„Zgubiłam je” – powiedziała w końcu. „Na basenie.”
Na basenie. O czwartej nad ranem.
Zatrzymałem się na stacji Orlen przed Piasecznem. Nie dlatego, iż potrzebowałem paliwa. Po prostu nie mogłem dalej siedzieć w tym samochodzie. Wysiadłem, kupiłem dwa hot dogi, chociaż nie cierpię hot dogów ze stacji. Zjadłem oba przy dystrybutorze, patrząc na cenę diesla: 7 złotych 69 groszy. Zapamiętałem tę liczbę. Sześć i sześćdziesiąt dziewięć, bo wtedy po raz ostatni przed wybuchem zobaczyłem normalny świat.
Potem wróciłem do auta.
„Wiem o kartce” – powiedziałem.
I wtedy Kamila zrobiła coś, czego nie zapomnę. Nie płakała. Nie krzyczała. Spojrzała w lusterko, poprawiła grzywkę i odparła:
„A ja wiem, iż ty od roku przelewasz pieniądze na konto swojej siostry. Tej, która niby jest w Anglii. Tylko iż twoja siostra wróciła do Polski w marcu i nikt jej nie widział. A pieniądze idą na konto w Kutnie.”
Serce mi stanęło. W ustach miałem smak parówki z orlenowskiego hot doga. Tania musztarda i coś jeszcze. Gorzki posmak zdrady, która nie była tylko jej.
Bo tak – przelewałem. Regularnie, co miesiąc. Trzy i pół tysiąca złotych. Nie siostrze. Kobiety, którą poznałem na szkoleniu w Łodzi. Miała na imię Edyta i pomogła mi wtedy, gdy Kamila leżała w szpitalu z zapaleniem płuc i choćby nie zauważyła, iż mnie nie ma w domu przez cztery noce. Edyta pożyczyła mi pieniądze na wkład własny do kredytu, o którym Kamila do dziś myśli, iż pochodził z oszczędności mojej matki.
Nie była kochanką. Nie do końca. Była kołem ratunkowym.
Ale Kamila wiedziała. I trzymała to w zanadrzu jak asa.
„Wiedziałaś i nic nie powiedziałaś?”
„A ty wiedziałeś o kartce i też nic.”
Siedzieliśmy na tej stacji czterdzieści minut. Przez głośniki leciała piosenka Dody, potem jakaś reklama kredytu gotówkowego. Kamila wyjęła z torebki paczkę chusteczek i wydmuchała nos. Nie płakała. Tylko nos jej ciekł od tej klimatyzacji, którą zawsze ustawiała za mocno.
Dopiero wtedy powiedziała prawdę o czwartku.
To nie była Magda. To znaczy Magda była, ale nie z nią Kamila spędziła noc. Magda ją kryła. Tę noc Kamila spędziła w hotelu przy Okęciu. Sama. Wykupionym przez firmę. Bo miała prezentację dla klienta z Gdańska i bała się, iż nie zdąży rano na lotnisko. A bieliznę zdjęła, bo uwierała ją gumka, i zapomniała jej z hotelowej łazienki.
Kartka z adresem w staniku Magdy? To był jej pomysł sprzed dwóch miesięcy, kiedy wracały razem z Krakowa i Magda uparła się, iż w razie wypadku musi mieć kontakt do kogoś bliskiego Kamili. Kamila podyktowała mój adres, bo – jak powiedziała – „mąż to jedyna osoba, która zawsze odbierze”.
A Mateusz to usłyszał i zrozumiał po swojemu. Bo Mateusz ma romans od półtora roku i każdą jej nieobecność tłumaczy sobie innym mężczyzną. Magda mu nie przeczy, mówi tylko: „Możesz myśleć, co chcesz”.
I wtedy, na tej stacji benzynowej, oboje trzymaliśmy w rękach cudze zdrady. Ja – wyimaginowaną Kamili. Ona – realną, moją.
Wróciliśmy do Warszawy tego samego dnia. Nie pojechaliśmy na działkę. W milczeniu rozpakowaliśmy torbę, termos i koc.
Wieczorem usiadłem w kuchni przy stole. Kamila stanęła przy oknie, odwrócona plecami. Za szybą sąsiad z naprzeciwka wieszał pranie na balkonie. Czerwony ręcznik. Patrzyłem na ten ręcznik, bo nie mogłem patrzeć na nią.
„Muszę ci coś powiedzieć” – zacząłem.
„Wiem. O Edycie.”
„Skąd znasz imię?”
„Bo przelogowałeś się kiedyś na wspólnym laptopie. Zostawiłeś otwarty bank i czat. Nie czytałam. Tylko imię mi mignęło.”
To jedno zdanie ścięło mi nogi. Nie czytała. Tylko imię.
I w tej chwili zrozumiałem, iż Kamila od miesięcy żyła obok kogoś, kto ją zdradzał, i nic z tym nie zrobiła. Nie zrobiła sceny, nie wypytywała, nie sprawdzała. Czekała. A ja myślałem, iż jest ślepa.
Może myślała, iż to kiedyś samo wygaśnie. Może chciała zobaczyć, jak daleko posunę się w kłamstwie.
Wyjąłem telefon, wszedłem do aplikacji banku i zleciłem przelew zwrotny na konto wspólne. Trzy i pół tysiąca. Nie potrafiłem oddać wszystkiego, ale ten jeden przelew wykonałem przy niej.
„Koniec” – powiedziałem.
Kiwnęła głową. Wciąż nie płakała.
Następnego dnia poszedłem do notariusza z dokumentami na mieszkanie. Nie po to, żeby je przepisać. Po to, żeby odłączyć się od kredytu hipotecznego i przepisać swoją połowę na Kamilę. Zrobiłem to bez słowa. Podpisałem. Zostawiłem jej całość.
A potem spakowałem jedną walizkę. Wychodząc, położyłem na komodzie kartkę z moim nowym adresem. Tylko ulica, numer, kod. Bez nazwiska.
Niech wie, iż gdyby coś się stało, też ma do kogo zadzwonić.
Tylko iż ja nie odbiorę.
