Bieda i nadziejaW małym miasteczku na Mazurach, gdzie zima trwała dłużej niż gdziekolwiek indziej, rodzina Kowalskich budziła się każdego ranka z tą samą myślą, iż nadzieja jest jedynym, czego nie mogą im odebrać.

Nazywam się Grażyna. Mieszkam w Warszawie. Odchodzę z małżeństwa po osiemnastu latach. Połowę z nich spędzam w trybie „wytrzymaj, zaraz przebije swój sufit”. Drugą połowę w trybie „zaraz oszaleję, jeżeli nie przestanę ciągnąć wszystkiego na siebie”. Odchodzę, jeszcze kochając. I dopiero po czterech latach rozumiem, iż miłość do życia nie jest czymś, co daje mi […]