Tak bardzo tęsknię za domem, synu
Stanisław Wysocki wyszedł na balkon, zapalił papierosa i usiadł na niskim stołku. W gardle czuł gorzką kulę, próbował się opanować, ale ręce zdradliwie drżały. Nigdy by nie pomyślał, iż przyjdzie dzień, w którym zabraknie mu miejsca we własnym mieszkaniu…
Tato! Proszę, nie obrażaj się i nie denerwuj! wbiegła na balkon jego córka, Jagoda, najstarsza z dzieci Stanisława. Przecież dużo nie wymagam… Po prostu zostaw nam swój pokój i już! jeżeli nie żałujesz mnie, to pomyśl chociaż o wnukach. Chłopcy zaraz idą do szkoły, a musimy spać wszyscy w jednym pokoju…
Jagódko, nie pójdę do domu spokojnej starości powiedział starzec spokojnym głosem. jeżeli wam jest ciasno z dziećmi u mnie w mieszkaniu, to przeprowadźcie się do mamy Wojtka. Ona sama mieszka w trzypokojowym i dla was, i dla wnuków będzie osobny pokój.
Przecież wiesz, iż nie dogadam się z nią! krzyknęła córka i zamknęła z hukiem drzwi balkonowe.
Stanisław pogłaskał swojego starego psa, który towarzyszył jemu i żonie przez lata, i wspomniał swoją ukochaną Celinę wtedy nie mógł powstrzymać łez. Zawsze płakał, gdy ją wspominał. Celina zmarła pięć lat temu, zostawiając go samego. Od jej odejścia czuł się zupełnym sierotą. Przez życie szli razem, ramię w ramię, a teraz miał wnuki i córkę, a mimo to seniora spotkała samotność.
Jagodę wychowywali z czułością i serdecznością, chcieli nauczyć ją najlepszych wartości. Widocznie jednak coś przeoczyli… Córka wyrosła na osobę okrutną i skupioną na sobie.
Reks zaczął cicho skomleć i położył się u nóg pana. Pies doskonale wyczuwał jego nastrój i cierpiał z tego powodu, iż właściciel był smutny.
Dziadku! W ogóle nas nie kochasz? do pokoju wszedł ośmioletni wnuk.
Co ty, skąd ci się taka głupota wzięła? zdziwił się starzec.
Dlaczego nie chcesz się wyprowadzić? Żałujesz mi i Kostkowi pokoju? Czemu jesteś taki pazerny? chłopiec patrzył na dziadka z pogardą i złością.
Stanisław chciał coś wytłumaczyć wnukowi, ale zrozumiał, iż powtarza słowa matki. Najwidoczniej Jagoda już zdążyła przekonać go przeciwko dziadkowi.
Dobrze. Wyprowadzę się powiedział bez życia. Oddam wam pokój.
Nie potrafił już być w tej atmosferze. Czuł, iż w tym domu nikt go nie chce, począwszy od zięcia, który już dawno nie rozmawiał ze starym człowiekiem, po wnuka, któremu wpojono, iż dziadek „zabrał mu pokój”.
Tatuś! Naprawdę się zgadzasz? wbiegła zadowolona Jagoda.
Tak… Ale obiecaj, iż nie skrzywdzisz Reksa. Czuję się jak zdrajca…
Przestań! Będziemy go wyprowadzać kilka razy dziennie, a w weekendy odwiedzimy cię razem z Reksem obiecała córka. Wybrałam najlepszy dom seniora, zobaczysz, spodoba ci się tam.
Dwa dni później Stanisław trafił do domu spokojnej starości. Jak się okazało, córka już wszystko załatwiła i czekała tylko, aż ojciec się podda. Wchodząc do dusznej, wilgotnej pokoik pachnącego pleśnią, żałował tej decyzji. Jagoda oszukała go co do komfortu trafił do zwykłego domu opieki, gdzie mieszkali nieszczęśliwi, opuszczeni ludzie.
Rozpakował rzeczy i zszedł na dół. Usiadł na ławce prawie się rozpłakał. Patrząc na bezradnych staruszków, wyobraził sobie, jak żałosna przyszłość go czeka.
Jest pan nowy? zapytała sympatyczna starsza pani, siadając obok.
Tak… westchnął Stanisław.
Niech pan tak nie rozpacza. Ja też płakałam, po jakimś czasie się przyzwyczaiłam. Mam na imię Waleria.
Stanisław przedstawił się mężczyzna. Pani też dzieci umieściły tu?
Nie, siostrzeniec. Dzieci nie mam, więc zapisałam mieszkanie siostrzeńcowi… Pewnie się pospieszyłam. Przejął mieszkanie, a mnie oddał tutaj. Dobrze, iż nie zostawił na ulicy…
Gadali długo, wspominając młode lata, drugie połówki. Następnego dnia, zaraz po śniadaniu, znowu poszli na spacer.
Waleria wnosiła odrobinę euforii i odmiany w ponurą codzienność Stanisława. Nie potrafił przebywać w pokoju, całe dnie spędzał na dworze. Jedzenie w stołówce było okropne jadł tylko tyle, by nie czuć głodu.
Stanisław czekał na córkę. Liczył, iż Jagoda zmięknie, zatęskni i zabierze go do domu. Ale czas płynął, a ona nie przyjeżdżała. Pewnego dnia zadzwonił do mieszkania, by zapytać o Reksa, ale nikt nie odebrał.
Któregoś razu, przy wejściu do domu opieki, Stanisław zobaczył sąsiada, Pawła Lewandowskiego. Paweł spojrzał na starca ze zdumieniem i podszedł.
To tu pan jest! zdziwił się. Czemu pani córka mówiła, iż wyjechał pan na wieś? Od razu czułem, iż coś nie gra. Wiem, iż nigdy nie zostawiłby pan Reksa.
O co chodzi? nie rozumiał Stanisław Wysocki. Co z moim psem?
Proszę się nie martwić, poszedł do schroniska. Nie wiem, co się u was wydarzyło. Widziałem, iż Reks siedzi pod klatką całymi dniami, a pana nie widać. Spytałem Jagodę, czy wszystko w porządku, ona powiedziała, iż postanowił pan żyć na wsi, a ona sprzedaje mieszkanie i przeprowadza się do męża. O psa powiedziała, iż pan jest za stary, by się nim opiekować. Co tu się dzieje? spytał Paweł, widząc, iż staruszek pobladł.
Stanisław opowiedział wszystko. Powiedział, iż oddałby wszystko, by cofnąć czas i nie popełnić głupiej decyzji. Córka odebrała mu normalne życie i jeszcze wygnała Reksa.
Tak bardzo chcę wrócić do domu, synu wyszeptał starzec.
Przyszedłem tu właśnie w tej sprawie. Jestem prawnikiem i często walczę o prawa seniorów. Teraz prowadzę sprawę pewnego pana, którego sąsiedzi zabrali dom. Nic się pan nie bój. Rozumiem, iż nie zdążył się pan wymeldować?
Nie. Chyba, iż zrobiła to sama. Szczerze mówiąc, nie wiem, czego się spodziewać po własnej córce…
Proszę się zebrać, czekam w samochodzie powiedział Paweł. Nie można na to pozwolić! Co to za córka…
Stanisław błyskawicznie spakował rzeczy i zbiegł na dół. Przy wyjściu spotkał Walerię.
Walusiu, wyjeżdżam. Sąsiad mówi, iż córka sprzedała mieszkanie i oddała Reksa do schroniska. Takie sprawy… powiedział.
Jak to?… A ja?
Nie martw się, jak wszystko załatwię, przyjadę po ciebie obiecał Stanisław.
Ech… Kto mnie przygarnie? powiedziała smutno kobieta.
Przepraszam, ale mnie czekają. Nie smuć się, dotrzymam słowa.
Stanisław nie mógł dostać się do mieszkania. Było zamknięte, kluczy nie miał. Paweł przygarnął go do siebie. niedługo okazało się, iż Jagoda już mieszka u teściowej, a mieszkanie wynajęła obcym ludziom.
Dzięki Pawłowi starcowi udało się wywalczyć prawo do swojego lokum.
Dziękuję ci podziękował sąsiadowi Stanisław. Ale nie wiem, jak dalej żyć. Przecież ona nie spocznie, dopóki mnie nie wyrzuci…
Jest tylko jedno wyjście powiedział Paweł. Możemy sprzedać mieszkanie, dać Jagodzie jej część, a za resztę kupić panu dom. Może choćby na spokojnej wsi…
Świetnie! ucieszył się Stanisław. To najlepsze rozwiązanie.
Po trzech miesiącach Stanisław Wysocki przeprowadził się do nowego domu. Paweł pomagał mu we wszystkim, teraz również zaoferował przewiezienie staruszka z Reksem.
Musimy jeszcze podjechać w jedno miejsce poprosił Stanisław.
Z daleka zobaczył Walerię siedziała na ich ławce, patrząc smutno przed siebie.
Walerka! zawołał. My z Reksem po ciebie. Mam teraz domek na wsi. Świeże powietrze, ryby, jagody, grzyby, wszystko blisko. Jedziesz z nami? uśmiechnął się Stanisław.
A jak ja mam jechać? zmieszała się Waleria.
Po prostu wstań z ławki i chodź z nami, zaśmiał się mężczyzna. Decyduj! Tu już nie mamy czego szukać.
Dobrze… Poczekasz dziesięć minut? uśmiechała się, nie mogąc powstrzymać łez.
Jasne, iż poczekam! odpowiedział z uśmiechem.
Mimo podłości, ci dwoje obronili swoją szansę na szczęście. Zrozumieli, iż na świecie są dobrzy ludzie, a dobrych jest więcej niż złych. Stanisław i Waleria przekonali się o tym na własnej skórze. Walczyli o siebie i w końcu odnaleźli spokój i szczęście.
Dziś już wiem nigdy nie warto się poddawać, choćby gdy wydaje się, iż wszystko stracone. Najważniejsze nie są ściany, ale ludzie, z którymi można iść przez życie.
