WIELKONOS
Miał cztery nogi, ale najbardziej lubił chodzić na dwóch, odkąd spotkał na pustyni człowieka idącego za wielbłądem. Śmiał się wtedy do rozpuku, ponieważ człowiek i wielbłąd uciekli na jego widok – tak się przestraszyli.
Najważniejszy oczywiście był u Wielkonosa nos, większy od niego samego. Był dumny, iż go ma. Łowił nim wszystkie zapachy świata, choćby najodleglejsze. Co prawda, nie wiedział, skąd one są, ale nie było mu to do niczego potrzebne.
I co najdziwniejsze – nie musiał niczego jeść: żywił się tymi zapachami.
Wielkonos – rzadkość absolutna w świecie niebywałych zwierząt.
