Nasza babcia, pani Janina, ma właśnie 80 lat. Tydzień temu doszło do dużej zmiany wyrzuciła mojego starszego brata Adama i jego żonę Martę z mieszkania na warszawskim Mokotowie. Od tego czasu niemal z nikim nie rozmawia. Gdy dzwonię, by zapowiedzieć wizytę natychmiast odkłada słuchawkę. choćby pukając do drzwi można się od niej odbić nie wpuszcza już nikogo.
Co adekwatnie sprawiło, iż Adam z Martą przenieśli się do wynajmowanego mieszkania na Pradze, brat nie chce wyjawić. Jakoś mnie to nie dziwi Adam zawsze był niefrasobliwy i miał podejście typowe dla ludzi zapatrzonych w luksus i łatwy zysk.
Kiedy tylko babcia została sama, a jej trzypokojowe mieszkanie opustoszało, cała rodzina zebrała się na rodzinnej naradzie. Babcię z niej wykluczono. Omawiano tylko jeden, za to poważny temat: jak pani Janina poradzi sobie sama w tak sędziwym wieku?
Siostra taty, ciocia Małgorzata, zaproponowała, żeby jej trzydziestoletnia, od lat bezrobotna córka Aneta zamieszkała z babcią i się nią zajęła. Wszystkim wiadomo jednak, iż Aneta jest znana z lekkomyślności i braku zaangażowania.
Druga ciocia, Teresa, wymyśliła, żeby upchnąć babcię do kawalerki na Ursynowie. W jej mniemaniu byłoby to korzystne finansowo:
Przecież Adam z Martą już się wyprowadzili. Skąd ma babcia brać tyle pieniędzy, by utrzymać duże mieszkanie?
Wujek Jurek, brat taty, zaproponował, żeby babcia zamieszkała z nim, a do jej mieszkania wprowadziłby swojego syna Tomka. Z jego strony to też brzmiało rozsądnie: życie samotnej osiemdziesięciolatki nie jest przecież łatwe, a przy okazji młodzi zyskaliby porządne M w centrum. Pod płaszczykiem troski, każdy miał swój własny cel.
Martwię się o mamę, a tak byłaby pod opieką! zapewniał wujek Jurek.
Sęk w tym, iż babcia już kiedyś mieszkała z jednym z jego synów i nie wspomina tego dobrze. Tata jako jedyny starał się stanąć po stronie mamy, czyli naszej babci:
Przecież ona sama powinna zdecydować, jak chce żyć! przekonywał, ale spotkał się z oporem.
Ciocia Małgorzata była najbardziej uparta, więc w końcu wszyscy zgodzili się, by Aneta pojechała do babci. Zanim jeszcze zdążyła się zjawić pod drzwiami, babcia była już uprzedzona telefonicznie o decyzji rodzinnej rady. Starsza pani od razu przerwała rozmowę i więcej nie odbierała.
Aneta przyjechała pod adres na Mokotów z walizką w głowie miała już plan remontu. Niestety, na miejscu spotkała się tylko z zamkniętymi drzwiami. Obok czekał słoik ogórków kiszonych prezent od babci dla wnuczki na pocieszenie.
Jak babcia może żyć zupełnie sama?! żaliła się potem Aneta. Przez osiemdziesiąt lat zawsze miała wokół siebie ludzi rodziców, dziadka, dzieci, wnuki A teraz uznała, iż zacznie żyć po swojemu! Przecież to jakieś wariactwo! A jak jej się coś stanie? Jak zachoruje? Samotność po prostu jest niebezpieczna…
Babcia nie myśli o nikim! Nie ma za grosz poczucia odpowiedzialności! Po tylu latach z rodziną chce teraz spokoju i to w dużym mieszkaniu po babci i dziadku! Niech lepiej ustąpi miejsca młodym!
Tylko mój tata zachował zdrowy rozsądek. Pomysł zamiany mieszkania całkowicie mu się nie podobał. Wpadł na inne rozwiązanie: babcia nie powinna być zupełnie sama co do tego wszyscy mieli rację. W tym wieku wydarzyć się może wszystko, a po tym, jak wymieniła wszystkie zamki po wyrzuceniu Adama, dzieci choćby nie miały kluczy do mieszkania. Każdy dzień mógł przynieść niespodzianki.
Za zgodą mamy, tata zamontował w korytarzu kamerkę. Dzięki temu można było sprawdzić, czy babci nic nie dolega przechadzając się, starsza pani chętnie robiła przed obiektywem zabawne miny.
Pani Janina sama płaci za czynsz i rachunki nie są duże, bo żyje bardzo oszczędnie i nikogo więcej u siebie nie chce. Zdecydowanie odmówiła wszelkiej pomocy póki tylko nikt jej nie przeszkadza. Wszyscy odetchnęli z ulgą. W ten sposób nowoczesna technologia pozwoliła babci pozbyć się natrętnej rodziny.
Wszystko potoczyło się dobrze, choć babcia wciąż nie wpuszcza nikogo na herbatę. Gdy wczoraj poszłam ją odwiedzić, na klatce schodowej czekał na mnie słoik dżemu wiśniowego. Wygląda na to, iż babcia wciąż najbardziej ceni własną niezależność i swobodę. Mam tylko nadzieję, iż z czasem znów zacznie nas przyjmować i przestanie obawiać się o swoją wolność.
