ARTYŚCI WIELKOPOLSKI | WIELKOPOLSKA ARTISTS we FROMBORKU’2026
Galeria Wozownia Sztuk, ul. Katedralna 6. Frombork
wernisaż: 9.05.2026, godz. 17.00
09.05-06.06.2026
Oprowadzanie kuratorskie: 9.05.2026 i 16.05.2026
Wystawę Projektu ARTYŚCI WIELKOPOLSKI | WIELKOPOLSKA ARTISTS pod tytułem ”ARTYŚCI WIELKOPOLSKI | WIELKOPOLSKA ARTISTS we FROMBORKU’2026” – realizowaną pod hasłem ”DIALOG Z FORMĄ” tworzy 11 zaproszonych do Projektu artystów związanych z Wielkopolską. Reprezentują oni różne środowiska i odmienne postawy twórcze. Każdy prezentuje też inne podejście do kwestii dialogu z formą.
Dialog z formą w sztukach pięknych to zarówno proces twórczy jak i interpretacyjny polegający na bezustannej wymianie znaczeń. To konfrontacja artysty z materią oraz interakcja pomiędzy dziełem, a odbiorcą. Jest to pojęcie wielowymiarowe, łączące tradycyjne rzemiosło z nowymi mediami oraz teorią sztuki. W takim rozumieniu, dialog to często praca ”z” materiałem, a nie tylko ”na” materiale. Artysta reaguje na ograniczenia i możliwości związane z formą oraz materią pozwalając im współtworzyć dzieło. Temat „Dialog z formą” jest rozwinięciem hasła „Gry z materią” – zagadnienia poprzedniej wystawy Projektu ARTYŚCI WIELKOPOLSKI | WIELKOPOLSKA ARTISTS. Oba ww. hasła nierozerwalnie związane są z ideą tzw. ”nowego materializmu” postrzegającego materię jako dynamiczną, wewnętrznie żywą i zdolną do samowystarczalności. Wskazuje ona, iż nie tylko twórca ale też tworzywo jest podmiotem. Tworząc w obszarach tkaniny i obiektu tkackiego jako artysta stosuję taką zasadę podczas realizacji swoich prac.
W realizacjach Sławomiry Chorążyczewskiej dialog z formą pozwala na swobodę interpretacji, która czasami dąży do tego, by dyskurs nie odnosił się absolutnie do niczego co nam znane w rzeczywistości. Zatem nasze myślenie abstrakcyjne zmusza nas do skupienia się na naszych odczuciach wyłącznie względem formy oraz przestrzeni. Kontekst dialogu z formą wykracza poza to, co jest przedstawione – stanowiąc auto-komentarz odnoszący się do samego siebie (auto-referencja) lub sztuki jako iluzji.
Agata Dorobek prowadzi swoisty dialog z materiałem realizacyjnym, by formalnie wyrazić swoje emocje i wizje. Niekiedy bywa, iż forma kształtuje się niezależnie od pierwotnej koncepcji, a artystka stan taki akceptuje, zwłaszcza gdy efekt przewyższa jej pierwotne wyobrażenia. Tak dzieje się często gdy korzysta z fragmentów, ścinków i skrawków różnorodnych materiałów oraz gdy łączy różne techniki. Mimo iż forma stanowi kształt, strukturę i organizację dzieła, to jednak niesie ona też określone treści, które niekoniecznie były w pierwotnym zamyśle.
Twórczość Tomasza Drewicza to intensywny ”dialog z formą” w sensie nie tylko formalnym ale i znaczeniowym. Jego instalacje i obiekty balansują między strukturą, a treścią – prowokując odbiorcę do wejścia we własny proces interpretacji. Konfrontują formę z ludzkim doświadczeniem równowagi, przemiany czy konfliktu. Artysta wykorzystuje materiały i przestrzeń, by zakwestionować naszą percepcję stabilności i przypisać formie rolę aktywnego partnera w rozmowie, pamięci i ciężarze wspomnień.
Modułowe obiekty Moniki Korony często sięgają po geometryzację. Artystka łączy formy organiczne z asamblażem, instalacją site-specific, kolażem, grafiką warsztatową, rysunkiem, fotografią i malarstwem – poszukując formuły, która pozwoliłaby scalić ww środki wyrazu w jedną spójną całość. Jest to próba montażu indywidualnego świata przy użyciu różnych języków formalnych. Jej kompozycje haptyczne z założenia mają zachęcić do aktywnego uczestnictwa poprzez naturalną potrzebę dotyku i nawiązania dialogu z zastaną formą.
Rzeźby Rafała Kotwisa, pod wspólnym tytułem ”FormA…”, stanowią dialog z formą oraz materią – rozumianych jako napięcie między intencją, a odpowiedzią technologicznych możliwości. Proces generatywny i druk 3D umożliwiają wyłanianie form trudnych do osiągnięcia w tradycyjnej obróbce – nie jako realizacji projektu, ale jako zdarzenia. Ma on charakter eksperymentu ontologicznego, w którym forma nie reprezentuje, ale istnieje. Ujawnia się jako byt samoistny, nie wymagający kontekstu, działający poprzez własną obecność. Jest rezultatem relacji między algorytmem a fizycznością procesu – śladem ich wzajemnego oddziaływania, który nie ma ambicji odsyłania poza siebie.
Realizacja ”Punkty styczne (02)” Ewy Mróz-Pacholczyk zbudowana z modułowego układu kwadratów tworzy podwójną strukturę zawartą w powieleniu elementu i formie całości. Geometryczny układ zostaje skonfrontowany z ingerencją na płaszczyźnie kwadratów w formie wypukłej linii i punktu. Powtarzalność oraz ograniczona paleta kolorów podkreślają rytm i reliefowy charakter pracy. W kontekście hasła wystawy ”Dialog z formą” utwór ww. podejmuje refleksję nad relacją pomiędzy strukturą powierzchni, a powtarzalnością modułu.
Jan Pływacz w swoich kompozycjach malarskich stara się tworzyć struktury oparte na muzyce. Komponuje je z wykorzystaniem różnych przedmiotów – najczęściej fragmentów starych gitar. Duże, płaskie plamy barwne wprowadzane są w sposób dynamiczny budując specyficzny związek formalny. Kolor i forma odgrywają w jego kolażach bardzo istotną rolę, gdzie poprzez ograniczenie gamy kolorów i czystość plam artysta osiąga nastrój wyciszenia i kontemplacji.
W dalekich i bliskich planach zawartych w fotografikach Antoniego Ruta dialog z formą dostrzegamy w wyniku wnikliwej obserwacji. Odkrywamy coraz to nowe warstwy spowite nieuchwytną, delikatną mgiełką. Przestrzeń jak gdyby roztapia się lub przemienia – wchodząc coraz dalej, niknąc w zagęszczających się odcieniach i barwach. W swoich utworach artysta ukazuje przypadkowe wycinki – fragmenty zjawisk lub rzeczy zaobserwowanych, które następnie stają się przyczynkiem swoistej metamorfozy.
Dialog z formą w rzeźbach Marcina Radziejewskiego wynika z relacji między ideą, materiałem i technologią, gdzie forma nie jest założona w sposób ostateczny ale kształtuje się w procesie pracy i podlega korektom wynikającym z adekwatności użytych środków. najważniejsze znaczenie ma dobór materiału. Różne technologie umożliwiają osiągnięcie odmiennych jakości formalnych, a niektóre rozwiązania są możliwe wyłącznie przy użyciu konkretnych materiałów. Poprzez osobiste doświadczenia w pracy z ceramiką oraz tworzywami sztucznymi artysta dostrzega, iż materiał bezpośrednio wpływa na formę, jako wynik równoważenia pomiędzy kontrolą, a nieprzewidywalnością procesu, między założeniem a jego realizacją.
Odmienne podejście – w realizacji ”RADA POKOJU” – prezentuje Piotr Szwiec. Dialog z formą przebiega tutaj na płaszczyźnie pomiędzy polityką, a rzeczywistością – gdzie użyte elementy zostały dobrane właśnie z uwagi na ich formę, znaczenie i pochodzenie. Symbol pokoju został tu zestawiony z archetypem wojny i agresji. Dynamiczny układ dzieła buduje napięcie jakiejś nieuchronnej katastrofy. Symboliczny i kruchy zarazem (ceramiczny) gołąb pokoju pikuje do poidła (gniazda), by za moment zderzyć się ze zmierzającymi ku sobie pociskami. Nieuchronność tej potrójnej katastrofy ukazuje kruchość mitu o światowym pokoju, którego wg artysty – nigdy nie było i nie ma!
dr hab. Paweł Kiełpiński prof. UAP
– kurator wystawy
