Anna miała wtedy dwadzieścia dziewięć lat, pracowała w księgowości w firmie transportowej przy obwodnicy. Wojtek prowadził warsztat samochodowy po ojcu – niewielki, trzy stanowiska, zapach oleju i kawy z ekspresu, który zawsze się psuł. Pobrali się w kościele na Załężu, a trzy lata później, kiedy już prawie przestali liczyć na dziecko, Anna zobaczyła dwie kreski. Beata mówiła, iż Anna przez tydzień nosiła ten test w torebce, zawinięty w chusteczkę, bo bała się, iż jak go wyrzuci, to się okaże, iż jej się przyśniło.
W szóstym miesiącu ciąży Wojtek zaczął się skarżyć na ból pleców, którego nie dawało się wytłumaczyć długim staniem przy podnośniku. Badania trwały trzy tygodnie. Diagnoza padła w gabinecie na drugim piętrze, obok automatu z kawą, który akurat tego dnia był zepsuty – Beata to zapamiętała, bo Wojtek, wychodząc, uderzył w niego pięścią, cicho, prawie niezauważalnie. Rak trzustki, stadium zaawansowane. Lekarze dawali mu od trzech do czterech miesięcy.
Beata mówiła, iż najgorszy był wieczór, kiedy Anna z Wojtkiem siedzieli na tarasie za warsztatem, na dwóch plastikowych krzesłach, które Wojtek trzymał tam do przerw na papierosa – choć rzucił palenie, gdy się dowiedział o ciąży. Położył rękę na jej brzuchu, tam gdzie dziecko akurat kopało, i powiedział, iż chce oddać narządy, jeżeli będą wystarczająco zdrowe, kiedy przyjdzie na to czas. Anna błagała, żeby nie mówił o śmierci, dopóki córka jeszcze żyje w niej, nienarodzona. On odpowiedział, iż właśnie dlatego musi to powiedzieć teraz – bo jeżeli nie zdąży zobaczyć, jak ona dorasta, może pomoże innemu ojcu dożyć tego dla swojego dziecka.
Choroba zabrała go szybciej, niż mówili lekarze. W ósmym miesiącu Anna zapinała mu guziki koszuli, bo ręce mu się trzęsły za bardzo. Czasem musiał się zatrzymać w połowie drogi do łazienki, żeby złapać oddech, trzymając się framugi. Kilka tygodni przed końcem zaczął prosić o rozmowy na osobności z doktorem Rafałem Sikorą – tym samym, który go prowadził od diagnozy. Anna pytała, o czym rozmawiają. Wojtek brał ją za rękę i mówił tylko, iż musi coś załatwić, i żeby mu zaufała.
Umarł w piątek rano, dwudziestego trzeciego, Anna trzymała go za rękę do końca. Kiedy pielęgniarki przyniosły papiery dotyczące transplantacji, długopis trząsł jej się tak, iż musiała podpisać dwa razy, bo pierwszy podpis wyszedł nieczytelny. Beata stała wtedy przy dyżurce i widziała, jak Anna wychodzi z sali, blada, z torebką przyciśniętą do piersi jak tarczą.
I wtedy, na korytarzu, kilka kroków od windy, doktor Sikora ją dogonił. Beata akurat niosła tacę z lekami i musiała się zatrzymać, żeby ich nie potrącić. Lekarz miał twarz bez koloru, jakby to on stracił kogoś bliskiego, i trzymał coś za plecami, w prawej dłoni, tak iż nie było widać co. Powiedział: proszę zaczekać. Anna się odwróciła. Wziął głęboki, urywany oddech i powiedział, iż Wojtek dał mu to trzy tygodnie temu. Że kazał mu przysiąc, iż odda to dopiero po jego śmierci.
Beata mówiła, iż w tamtej chwili sama zapomniała o tacy z lekami, o wszystkim – po prostu stała i patrzyła, bo taki widok na korytarzu onkologii zdarza się raz na kilka lat.
Doktor Sikora wyjął zza pleców zwykłą białą kopertę, trochę pomiętą na rogach, jakby nosił ją w kieszeni fartucha dłużej, niż powinien. W środku była kartka z zeszytu w kratkę i mała, mosiężna zawieszka – klucz do warsztatu, do bocznych drzwi, których używali tylko oni dwoje, kiedy przynosili sobie obiad w słoikach. Na kartce Wojtek napisał, iż przepisał połowę udziałów w warsztacie na córkę, u notariusza przy ulicy Sokoła, dwa tygodnie przed śmiercią, żeby Anna nie musiała nikomu tłumaczyć, dlaczego biznes nagle należy tylko do niej – bo wiedział, iż jego matka, Krystyna, będzie się upominać o swoją część, twierdząc, iż to ona dawała pieniądze na start warsztatu piętnaście lat temu.
I rzeczywiście, Krystyna przyszła do Anny dokładnie dziewięć dni po pogrzebie, z teczką dokumentów, które miały dowodzić, iż pożyczyła synowi trzydzieści pięć tysięcy złotych na start działalności i iż teraz, kiedy go nie ma, ta suma powinna wrócić do niej w formie udziałów. Usiadła w kuchni Anny, na krześle Wojtka, i powiedziała, iż rozumie żałobę, ale interesy to interesy.
Anna, mówiła potem Beacie, nie krzyczała i nie płakała. Wstała, wyjęła z szuflady teczkę od notariusza, otworzyła ją na stole obok nietkniętej herbaty Krystyny i pokazała akt notarialny z datą sprzed śmierci Wojtka – dokument przepisujący pięćdziesiąt procent udziałów w warsztacie na córkę, z Anną jako opiekunem prawnym do jej osiemnastych urodzin. Powiedziała teściowej, iż jeżeli chce dochodzić jakiejkolwiek pożyczki, droga wolna – do sądu, z dowodami przelewu, bo ustnych obietnic sprzed piętnastu lat żaden sąd nie uzna. Potem wzięła mosiężny klucz z koperty i położyła go na stole między nimi – dowód, iż to Wojtek, świadomie, jeszcze żywy, zdecydował, komu ten warsztat ma zostać.
Krystyna wyszła bez słowa, zostawiając nietkniętą herbatę i teczkę z dokumentami, których już nikt nie chciał oglądać.
Anna urodziła córkę sześć tygodni później, w lutym, kiedy za oknem sypało mokrym śniegiem i cały szpital pachniał środkiem dezynfekującym zmieszanym z kawą z automatu na korytarzu. Nazwała ją Zofia. Warsztat działa do dziś – prowadzi go razem z dawnym mechanikiem Wojtka, a klucz od bocznych drzwi trzyma w pudełku po biżuterii, razem z tą kartką w kratkę, którą jej córka będzie mogła przeczytać, kiedy dorośnie na tyle, żeby zrozumieć, co ojciec dla niej zdążył załatwić, zanim zabrakło mu czasu.
