Anna zaparkowała samochód ulicę dalej od domu teściowej.
Zegarek wskazywał 17:45.
Przyjechała wcześniej, niż ustalono.
„Może tym razem doceni moją punktualność” – pomyślała.
Wygładziła fałdy nowej sukienki.
Na tylnym siedzeniu leżał prezent.
Zabytkowa broszka, szukana miesiącami u kolekcjonerów.
Starannie zapakowana, gotowa do wręczenia.
Anna szła w stronę domu z nadzieją w sercu.
Przy parterze zauważyła uchylone okno.
Ze środka dobiegał głos teściowej.
– Nie uwierzysz, Zuzanno, choćby nie spytała, jaki sernik lubię!
– Zamówiła jakieś wymyślne ciasto…
– A nasz syn zawsze uwielbiał tradycyjną karpatkę.
– Ona choćby tego nie rozumie. Siedem lat małżeństwa!
Anna zamarła w miejscu.
Stopy jakby wrosły jej w chodnik.
– Mówiłam ci już nieraz – ona do Michała nie pasuje.
– Całymi dniami w tej przychodni, domu prawie nie ma.
– Co to za gospodyni?
– Wczoraj wpadłam na chwilę – brudne talerze, kurz na meblach…
– A ona, rzecz jasna, zajęta jakąś skomplikowaną operacją!
W środku Anny zrobiło się pusto i cicho.
Oparła się na ogrodzeniu.
Czuła drżenie w kolanach.
Przez siedem lat starała się być idealną synową.
Gotowała, sprzątała, pamiętała o imieninach.
Odwiedzała teściową, gdy ta chorowała.
I to wszystko na nic?
– Czy taka kobieta jest odpowiednia dla mojego syna?
– On potrzebuje prawdziwego domu, ciepła, opieki.
– A ona ciągle na szkoleniach albo na dyżurze.
– O dzieciach choćby nie myśli. Wyobrażasz sobie?
W głowie Anny szumiało.
Mechanicznie wyciągnęła telefon.
Zadzwoniła do męża.
– Michał? Spóźnię się trochę.
– Tak, wszystko w porządku, tylko korek na Alejach.
Odwróciła się powoli i wróciła do samochodu.
Usiadła, zapatrzona w pustkę przed sobą.
W uszach wciąż dźwięczały słowa teściowej.
„Może byś dodała więcej soli?”
„Za moich czasów kobiety siedziały w domu.”
„Michał tyle pracuje, zasługuje na troskę.”
Telefon zawibrował.
Wiadomość od męża: „Mama pyta, gdzie jesteś. Wszyscy już przyszli.”
Anna wzięła głęboki oddech.
Na jej twarzy pojawił się przekorny uśmiech.
„Dobrze” – pomyślała – „jeśli chcą idealnej synowej, to ją dostaną.”
Odpaliła silnik i wróciła pod dom teściowej.
W głowie powstał plan.
Dość starań, by zadowolić wszystkich.
Czas pokazać, jak wygląda „prawdziwa” synowa.
Weszła z najjaśniejszym uśmiechem, jaki mogła przywołać.
– Mamusiu, moja ukochana! – zawołała, obejmując teściową z przesadnym entuzjazmem.
– Wybacz spóźnienie, ale odwiedziłam trzy sklepy, żeby znaleźć twoje ulubione świeczki!
Teściowa zamarła, zaskoczona taką energią.
– Myślałam… – zaczęła, ale Anna już kontynuowała.
– Wyobraź sobie, spotkałam po drodze panią Zuzannę!
– Taka sympatyczna kobieta, zawsze mówi wprost, prawda, mamo?
Anna spojrzała wymownie na teściową.
Zobaczyła, jak ta blednie.
Przez całe przyjęcie Anna dawała popis aktorstwa.
Nakładała teściowej najlepsze kąski.
Głośno zachwycała się każdą jej uwagą.
Prosiła niestrudzenie o domowe rady.
– Mamusiu, jak myślisz, barszcz gotować pięć czy sześć godzin?
Teściowa odpowiadała coraz ciszej, coraz bardziej niespokojnie.
Każde słowo Anny brzmiało jak uprzejme ostrzeżenie.
Gra toczyła się dalej, bez chwili wytchnienia.
Anna uśmiechała się, ale w oczach miała chłód.
Wiedziała, iż teściowa rozumie więcej, niż mówi.
Prawda już wyszła na jaw.
Teraz liczyło się tylko to, co Anna zrobi dalej.

















