Andrzej wrócił do domu późno.
Bez słowa zdjął buty w przedpokoju.
Powiesił płaszcz na wieszaku.
W milczeniu przeszedł do łazienki.
Po kilku minutach siedział w kuchni.
Czekał na niego talerz z kurczakiem i groszkiem.
To był specjał jego żony, Bogumiły.
Obok stała sałatka z owoców morza.
Wziął widelec i pokręcił w sałatce.
Nagle się odwrócił.
— Powiedz szczerze… Skąd wzięłaś tę sałatkę? — zapytał cicho.
Bogumiła zastygła z czajnikiem w ręku.
W jej oczach pojawił się niepokój.
Ich małżeństwo trwało ponad trzydzieści lat.
Gdyby miała je ocenić, dałaby pięćdziesiąt punktów.
Było w nim wszystko: miłość i irytacja.
Szczęście i codzienny trud.
Jasne chwile i ciężkie dni.
Zwyczajne życie, nic więcej.
A Andrzej, choć uparty, był dobrym człowiekiem.
Wiernym, solidnym, pracowitym.
Przełom nastąpił zeszłej wiosny.
Bogumiła wtedy się położyła, chora.
Lekarz mówił o latach przemęczenia.
Andrzej wiózł ją do domu taksówką.
Ich samochód dawno stał nienaprawiony.
Wszystkie pieniądze szły na kredyt córki.
Ania właśnie wyszła za mąż.
Chciała ślubu „jak z filmu”.
Suknia wyszła dziwaczna, tort jak guma.
Rodzice znosili to cierpliwie.
Chcieli, żeby córka była szczęśliwa.
Młodzi zamieszkali w mieszkaniu po dziadku.
Rodzice spłacali kredyt sami.
Żyli ze starym autem i zmęczeniem.
Bogumiła uczyła angielskiego, dawała korepetycje.
Andrzej pracował jako ślusarz w fabryce.
Odmawiał sobie stołówki i fast foodów.
Chciał tylko domowego jedzenia.
Bogumiła się nie sprzeciwiała, choć padała z nóg.
Pewnego dnia nie wytrzymała.
— Jak ja mam zdążyć z zupą, drugim i kompotem? Nie jestem robotem.
Andrzej odpowiadał historiami o prababce.
Ta karmiła ośmioro dzieci i grała w teatrze.
Bogumiła była po prostu wyczerpana.
Pewnego dnia zobaczyła witrynę z sałatkami.
Powiedziała sprzedawczyni: — Poproszę „Dary morza”, dużą porcję.
Na kolację były gołąbki, placek i ta sałatka.
— No proszę, smakuje jak domowe — pochwalił Andrzej.
Bogumiła nic nie powiedziała.
Od tamtej pory miała swoją tajemnicę.
Gdy nie miała siły, kupowała w delikatesach.
Droższe, ale dawało jej oddech.
Tak by to trwało, gdyby nie przypadek.
Andrzej jadł w pracy obiad ze stażystą.
Chłopak miał klopsiki i identyczną sałatkę.
— Skąd te klopsiki? — spytał Andrzej.
— Z delikatesów za rogiem — odpowiedział stażysta.
Andrzej spojrzał na swój talerz w domu inaczej.
