Alicja i Krzysztof szykowali się do ślubu.
Wesele było w pełnym rozkwicie.
Prowadzący ogłosił: czas na prezenty.
Pierwsi podeszli rodzice panny młodej.
Potem zjawiła się matka Krzysztofa, Jadwiga Stanisławówna.
W rękach trzymała duże pudełko z niebieską wstążką.
— O rany, interesujące co tam jest? — szepnęła Alicja.
— Nie mam pojęcia, mama strzegła tajemnicy — odparł Krzysztof.
Postanowili otworzyć prezenty dopiero następnego dnia.
Chcieli zacząć od paczki od teściowej.
Rozwiązali wstążkę, zdjęli pokrywkę.
Oniemieli ze zdumienia.
Alicja od dawna zauważała u Krzysztofa pewną dziwność.
Nigdy nie brał niczego bez pozwolenia.
— Mogę zjeść ostatniego cukierka? — pytał nieśmiało.
— Oczywiście, mogłeś choćby nie pytać — mówiła zdziwiona Alicja.
— Przywykłem — uśmiechał się zawstydzony.
Dopiero po miesiącach zrozumiała, skąd ta nieśmiałość.
Krzysztof zaproponował, by poznała jego rodziców.
Jadwigę Stanisławównę i Tadeusza Janowicza.
Na początku teściowa wydała się sympatyczna.
Pierwsze wrażenie zniknęło przy stole.
Na talerzach było po dwie łyżki ziemniaków i mały kotlet.
Krzysztof gwałtownie opróżnił talerz.
Cicho poprosił o dokładkę.
— Ile można jeść! Żresz za czterech! — oburzyła się teściowa.
Alicja była w szoku.
Gdy o dokładkę prosił Tadeusz, teściowa z euforią nałożyła mu pełny talerz.
Alicja z trudem dokończyła kolację.
Czuła jawną niechęć matki do syna.
Podczas przygotowań do ślubu było podobnie.
Jadwidze nie podobało się nic.
Pierścionki, restauracja, menu — wszystko było „za drogie”.
— Po co tak wydawać?! Można było taniej! — powtarzała z wyrzutem.
Alicja straciła cierpliwość.
— Dajcie nam samym zdecydować! To nasze pieniądze! — wybuchnęła.
Urażona teściowa przestała dzwonić.
Groziła, iż nie przyjdzie na wesele.
Dwa dni przed ślubem przyjechał Tadeusz Janowicz.
— Synu, pomóż mi z prezentem — poprosił.
Okazało się, iż kupił pralkę w tajemnicy przed żoną.
Wyznał, iż pokłócili się o to z Jadwigą.
Uznała choćby prezent dla syna za zbyt drogi.
W dzień ślubu Jadwiga jednak się pojawiła.
Przyjechała taksówką, w elegantej sukni.
Zachowywała się grzecznie.
Wręczyła duże pudełko z niebieską kokardą.
Potem zniknęła w tłumie gości.
Następnego ranka młodzi rozpakowali paczkę.
Nadzieja gwałtownie ustąpiła rozczarowaniu.
— Ręczniki? — mruknęła Alicja, wyciągając pierwszy.
— I skarpety — dodał Krzysztof, wzdychając ciężko.
— Ojciec miał rację. Mama dała pierwszą lepszą rzecz.
Krzysztof pokiwał głową z żalem.
— Trudno uwierzyć, iż stała się taka skąpa.
— Lepiej by w ogóle nie przychodziła — rzuciła Alicja z goryczą.
Ale to nie był koniec tej historii.
