Alghero na Sardynii — miasto, które mówi po katalońsku

Podbój sprzed blisko siedmiu stuleci, czerwony koral, langusta po katalońsku i język, którego nie usłyszysz nigdzie indziej we Włoszech. Alghero to nie kolejne ładne miasto na wybrzeżu Sardynii. Ma własną historię, własny głos i atmosferę, dla której warto zostać tu znacznie dłużej niż kilka godzin.

Pierwszy sygnał, iż jesteś w miejscu innym niż wszystkie? Na tabliczkach w historycznym centrum widnieje nie tylko włoskie via (ulica), ale też katalońskie carrer. W witrynach jubilerów powtarzają się gałązki krwistoczerwonego korala. jeżeli masz szczęście i wejdziesz między kamienice, możesz usłyszeć starszych mieszkańców rozmawiających językiem, który brzmi bardziej katalońsko niż włosko.

To nie folklor przygotowany dla turystów. Alghero — po katalońsku l’Alguer — naprawdę jest językową wyspą na wyspie, fragmentem katalońskiego świata, który przez niemal siedem stuleci rozwijał się na sardyńskiej ziemi własnym rytmem.

Turyści przejeżdżający przez miasto na dwie godziny widzą ładną nadmorską starówkę i jadą dalej. Ja proponuję coś innego: zatrzymaj się, zostań na noc, a potem rozłóż to, co widzisz, na czynniki pierwsze. Za katalońską nazwą ulicy, koralem w herbie miasta i nazwami dań w menu stoi bowiem zdumiewająca historia.

Dlaczego w Alghero mówi się po katalońsku?

Średniowieczne Alghero rozwinęło się jako ufortyfikowany port pozostający pod władzą genueńskiego rodu Doriów. Pierwsze miejskie fortyfikacje powstały najprawdopodobniej w drugiej połowie XIII wieku. Strategiczne położenie sprawiło, iż miasto znalazło się w centrum rywalizacji o panowanie nad Sardynią.

27 sierpnia 1353 roku w zatoce Porto Conte — tej samej, nad którą dziś jedziemy podziwiać Capo Caccia — połączona flota aragońsko-wenecka pokonała Genueńczyków. Aragończycy zajęli Alghero, ale już kilka tygodni później Doriowie odzyskali miasto.

W czerwcu następnego roku król Aragonii Piotr IV, zwany Ceremonialnym, przybył na Sardynię i rozpoczął kolejne, długie oblężenie. Nie zakończyło się ono spektakularnym szturmem. Kontrolę nad Alghero król uzyskał ostatecznie w listopadzie 1354 roku na mocy porozumienia politycznego.

To, co wydarzyło się później, zadecydowało o wyjątkowości miasta.

Nie był to więc jedynie kataloński wpływ wynikający z handlu czy wieloletnich kontaktów. Miasto zostało świadomie zasiedlone na nowo, a kataloński stał się językiem jego mieszkańców, administracji i handlu.

W 1355 roku Piotr IV nadał Alghero herb, w którym znalazły się cztery czerwone pasy Aragonii oraz gałązka korala wyrastająca ze skały obmywanej przez morze. Korona przez długi czas ograniczała osiedlanie się w mieście osób spoza katalońskiej społeczności.

Dlatego określenie „mała Barcelona”, które możesz tutaj usłyszeć, jest zarazem trafne i trochę mylące. Alghero nie jest miniaturą Barcelony ale katalońskim miastem, które przez stulecia żyło z dala od Katalonii i stworzyło własną odmianę języka oraz własną kulturę.

Alguerès — język, który przetrwał, ale wciąż walczy o przyszłość

Miejscowa odmiana katalońskiego nazywa się alguerès. przez cały czas zobaczysz ją na dwujęzycznych nazwach ulic, usłyszysz w rozmowach mieszkańców i spotkasz podczas wydarzeń kulturalnych. Trzeba jednak odróżnić znajomość języka od jego codziennego używania.

Według dużego badania przeprowadzonego w 2015 roku alguerès rozumiała zdecydowana większość mieszkańców, a około połowy deklarowało, iż potrafi nim mówić. Znacznie mniej osób używało go jednak jako podstawowego języka codziennych rozmów. Najbardziej niepokojący jest słabnący przekaz międzypokoleniowy: język często znają lepiej dziadkowie niż ich dzieci i wnuki.

Paradoks polega na tym, iż prawdziwą zagadką nie jest wyłącznie to, dlaczego dziś ustępuje miejsca włoskiemu, ale również to, jak mieszkańcom udało się zachować go przez ponad sześć i pół wieku.

Kilka słów, które zdradzają, gdzie jesteś:

• l’Alguer — katalońska nazwa Alghero,
• carrer — ulica, odpowiednik włoskiego via,
• Costera del Coral — Riwiera Koralowa w alguerès,
• Escala del Cabirol — „schody kozicy”, prowadzące do Groty Neptuna.

Jeśli chcesz naprawdę usłyszeć ten język i lepiej zrozumieć skomplikowaną historię miasta, warto zwiedzić Alghero z miejscowym przewodnikiem. O polskiej przewodniczce Małgosi, którą polecam, piszę w dalszej części artykułu.

Riwiera Koralowa — czerwone złoto Alghero

Całe wybrzeże wokół Alghero nazywane jest Riviera del Corallo, czyli Riwierą Koralową. Nazwa pochodzi od czerwonego koralowca Corallium rubrum, od stuleci związanego z historią, gospodarką i rzemiosłem miasta.

Tradycja połowu i obróbki korala w Alghero sięga średniowiecza, a szczególnie silnie rozwinęła się w XVIII wieku. Przez miejscowy port przewijały się wówczas łodzie, poławiacze i kupcy, a czerwony koral stał się jednym z najważniejszych bogactw miasta. Jego gałązka do dziś widnieje w herbie Alghero.

Obecnie koral mogą pozyskiwać wyłącznie nieliczni zawodowi nurkowie posiadający regionalne zezwolenia. W 2026 roku na całej Sardynii przewidziano ich maksymalnie dwanaście. Połów jest dozwolony tylko w określonym czasie, poza obszarami objętymi ochroną, na głębokości co najmniej 80 metrów i przy ścisłych limitach dziennych. To specjalistyczna i niebezpieczna praca, wykonywana przez naprawdę niewielką grupę ludzi.

Jeśli temat Cię zainteresuje, odwiedź Museo del Corallo, czyli Muzeum Koralu, działające w secesyjnej willi niedaleko historycznego centrum. Można tam poznać nie tylko historię połowów i miejscowego rzemiosła, ale także biologię koralowca — zwierzęcia, które często mylnie bierze się za roślinę.

Jeżeli planujesz zakup biżuterii, szukaj miejskiego znaku jakości Corallium rubrum ad Alghero. Pomaga on rozpoznać wyroby wykonane z prawdziwego czerwonego korala śródziemnomorskiego i odróżnić je od barwionych imitacji.

Alghero — mury, uliczki i zachód słońca

Kiedy poznasz już historię Alghero, jego historyczne centrum zaczyna opowiadać znacznie więcej. Jest zwarte i najlepiej odkrywać je bez przesadnie napiętego planu. Warto zajrzeć do katedry Santa Maria, wejść do kościoła San Francesco z pięknym krużgankiem i przyjrzeć się wieżom dawnego systemu obronnego, ale nie zamieniaj spaceru w odhaczanie kolejnych punktów.

Zwróć uwagę na kamienice, zaułki, pracownie jubilerskie i dwujęzyczne nazwy ulic.

Zostaw sobie czas na jedno konkretne doświadczenie, jakim jest zachód słońca z murów. Kamienne bastiony oddzielają historyczne centrum od morza. Z jednej strony masz restauracyjne stoliki, wieże i dachy miasta, z drugiej wodę oraz ciemniejący zarys Capo Caccia. W zależności od pory roku słońce zachodzi w pobliżu przylądka albo nieco dalej nad otwartym morzem.

Kamień nabiera wtedy ciepłego koloru, powierzchnia morza przez chwilę przypomina metal, a później stopniowo zapalają się światła miasta. Nie traktuj murów tylko jako przejścia między zwiedzaniem a kolacją. Przyjdź wcześniej i przejdź cały odcinek bastionów. w okresie nie będzie tu pusto, ale i tak jest to jeden z tych momentów, dla których pamięta się Alghero.

Poza latem weź coś cieplejszego. Miasto leży nad otwartym morzem i po zachodzie słońca wiatr potrafi gwałtownie zmienić odczuwalną temperaturę.

Kuchnia Alghero: langusta po katalońsku i smaki dwóch kultur

Miejscowa kuchnia łączy tradycje sardyńskie i katalońskie, a morze odgrywa w niej główną rolę.

Daniem symbolem Alghero jest aragosta alla catalana, langusta po katalońsku: ugotowana, podawana zwykle na zimno z pomidorami, cebulą, oliwą i cytryną. Prosta forma pozwala zachować smak samego skorupiaka.

Pochodzenie potrawy nie jest jednak tak oczywiste, jak sugeruje jej nazwa. Dzisiejsza forma i określenie aragosta alla catalana bywają łączone z algherskim restauratorem Moreno Cecchinim, który w 1949 roku miał jako pierwszy umieścić tę nazwę w restauracyjnym menu. Nie oznacza to, iż właśnie wtedy narodził się zwyczaj podawania langusty z pomidorami i cebulą — podobne sposoby przyrządzania mogły funkcjonować wcześniej w miejscowych domach.

Jeżeli zależy Ci na langustach złowionych w wodach Sardynii, pamiętaj o sezonie. Ich połów jest dozwolony od początku marca do końca sierpnia. We wrześniu mogą być jeszcze sprzedawane żywe okazy złowione wcześniej i prawidłowo oznakowane, ale sam połów jest już wstrzymany.

Spróbuj również miejscowej zupy rybnej, nazywanej po alguerès cassola de peix, oraz ośmiornicy podawanej po katalońsku z warzywami. Z bardziej sardyńskiej strony szukaj fregoli — drobnych, prażonych kuleczek z semoliny, często podawanych z małżami albo innymi owocami morza.

Do tego wino. Jednym z najbardziej charakterystycznych szczepów okolic Alghero jest Torbato — rzadka biała odmiana o prawdopodobnie iberyjskim pochodzeniu, dziś mocno związana z tutejszymi winnicami i apelacją Alghero DOC. Warto spróbować również sardyńskiego Vermentino (białe) i Cannonau (czerwone). Kolację możesz zakończyć kieliszkiem porządnie schłodzonego mirto, tradycyjnego likieru z owoców mirtu.

A jeżeli chcesz zobaczyć codzienne, mniej pocztówkowe oblicze miasta, zajrzyj rano na Mercato Civico, miejski targ ze świeżymi rybami, mięsem, serami i lokalnymi produktami.

Co zobaczyć w okolicy Alghero

Alghero jest świetną bazą do poznawania północno-zachodniej Sardynii, ale łatwo popełnić tutaj jeden błąd: zaplanować za dużo. Bosa, Capo Caccia, Park Porto Conte, stanowiska archeologiczne, plaże, Stintino i Asinara nie są dodatkami, które da się sensownie zmieścić w jednym dniu. Wybierz to, co najbardziej Cię interesuje, zamiast gonić od miejsca do miejsca.

Capo Caccia i Grota Neptuna

Gdyby ktoś poprosił mnie o wskazanie tylko jednego miejsca w okolicy, wybrałabym Capo Caccia i Grotę Neptuna (Grotta di Nettuno). Imponująca jest nie tylko sama jaskinia, ale także cała droga: kształt zatoki Porto Conte, wapienne urwiska, punkty widokowe i coraz bardziej dziki krajobraz.

Do groty można dotrzeć na dwa sposoby. Pierwszy to rejs z portu w Alghero albo z Cala Dragunara. Z morza klify Capo Caccia wyglądają szczególnie efektownie, ale realizacja rejsów zależy od warunków na morzu.

Druga możliwość to dojazd lądem i zejście słynną Escala del Cabirol — schodami wykutymi w ścianie klifu, liczącymi 654 stopnie. Widoki są spektakularne, ale po zwiedzaniu trzeba pokonać wszystkie stopnie ponownie, tym razem pod górę. Spoiler — tak, warto!

Przy wejściu od strony lądu obowiązuje rezerwacja konkretnej godziny. Od czerwca do października samochód zostawia się przy Casa Gioiosa, skąd kursuje autobus wahadłowy w stronę Capo Caccia. Trzeba pojawić się na parkingu około godziny przed godziną wskazaną na rezerwacji, a przejazd nie jest wliczony w cenę biletu do groty.

Grota jest otwierana tylko przy sprzyjających warunkach pogodowych i morskich. Sprawdź komunikaty na oficjalnej stronie jeszcze przed wyjazdem i nie planuj wizyty na ostatni dzień pobytu. jeżeli wiatr albo fale pokrzyżują plany, dobrze mieć możliwość powrotu następnego dnia.

Wskazówka I Osoby z problemami z kolanami albo silnym lękiem wysokości powinny dobrze przemyśleć zejście schodami. Rejs pozwala uniknąć wysiłku, ale również jest uzależniony od pogody.

Droga do Bosy — jedno z najpiękniejszych wybrzeży Sardynii

Z Alghero prowadzi na południe nadmorska droga do Bosy — jeden z najpiękniejszych odcinków wybrzeża na całej wyspie. Przez większość trasy krajobraz pozostaje niemal niezabudowany: klify, zatoki, śródziemnomorska roślinność i ogromna przestrzeń, a za zakrętami otwierają się kolejne widoki.

Samochodem pokonasz trasę bez pośpiechu, zatrzymując się w punktach widokowych. Dla doświadczonych rowerzystów (eBike się sprawdza, to ok. 3h jazdy) i motocyklistów jest to również jedna z najbardziej widowiskowych tras na Sardynii. Jeździ też autobus.

Sama Bosa, z kolorowymi kamienicami wspinającymi się ku zamkowi Malaspina i rzeką Temo przecinającą miasto, zasługuje na większą część dnia.

Wskazówka I Alghero i jego nadmorskie okolice świetnie poznaje się na dwóch kółkach. Tutaj możesz sprawdzić dostępne wycieczki rowerowe z Alghero i wybrać trasę odpowiednią dla siebie.

Park Porto Conte, nurag i prehistoryczne grobowce

Tuż za Alghero rozciąga się Parco Naturale Regionale di Porto Conte — park z trasami pieszymi i rowerowymi, lasami oraz punktami widokowymi. Szczególnie warto wybrać się na Punta Giglio i do obszaru Le Prigionette. Najpiękniej jest tutaj wiosną, kiedy roślinność staje się intensywnie zielona, ale jesień także świetnie nadaje się na wędrówki.

Miłośnicy archeologii mają w zasięgu ręki dwa bardzo ważne miejsca. Nuraghe Palmavera jest rozległym kompleksem składającym się z nuragu i pozostałości osady. Najstarsza wieża powstała około 1600 roku p.n.e., a całość pozwala zobaczyć, iż nuragi nie zawsze były samotnymi budowlami stojącymi pośród pustego krajobrazu.

Nekropolia Anghelu Ruju należy natomiast do największych prehistorycznych nekropolii na Sardynii. Jej wykute w skale grobowce typu domus de janas były używane od późnego neolitu przez kolejne epoki prehistoryczne. To dobre przypomnienie, iż historia tej części wyspy zaczęła się na długo przed Doriami, Aragończykami i Rzymianami.

Przy dłuższym pobycie możesz zaplanować również wyjazd do Stintino i na plażę La Pelosa albo całodniową wyprawę na wyspę Asinara.

Wskazówka I Możesz samodzielnie popłynąć na Asinarę promem z Porto Torres do Cala Reale, a następnie zwiedzać wyspę pieszo, rowerem, rowerem elektrycznym lub wynajętym pojazdem elektrycznym. Możesz też skorzystać z ofert prywatnych wycieczek. Tutaj sprawdzisz dostępne prywatne wycieczki na Asinarę i zarezerwujesz wybrany termin. Oficjalna strona parku zaleca na wyspie korzystanie z usług autoryzowanych przewodników.

Plaże Alghero i okolic

Alghero to nie tylko historia i kamień. W mieście i jego okolicy znajdziesz jedne z najładniejszych plaż północno-zachodniej Sardynii.

• Lido di San Giovanni — miejska plaża ciągnąca się od portu wzdłuż promenady. Jej największym atutem jest wygoda: ze starego miasta dojdziesz tutaj pieszo albo dojedziesz rowerem.
• Maria Pia — długa, jasna plaża z wydmami i sosnowym lasem. Ma płytkie wejście do wody i jest dobrym wyborem dla rodzin. Można dotrzeć tu pieszo, rowerem lub autobusem.
• Le Bombarde — jedna z najbardziej znanych plaż w okolicy, z jasnym piaskiem i przejrzystą, turkusową wodą. Latem jest gwarna i bardzo popularna.
• Lazzaretto — piaszczysta plaża oraz kilka mniejszych zatoczek ukrytych pomiędzy skałami i śródziemnomorską roślinnością. w okresie miejsca gwałtownie się zapełniają.
• Mugoni — długa plaża w zatoce Porto Conte, otoczona sosnami. Dzięki osłoniętemu położeniu woda jest tu zwykle spokojniejsza niż na plażach otwartego wybrzeża, dlatego Mugoni często sprawdza się podczas maestrale. Zawsze jednak oceń aktualne warunki na miejscu.
• Porto Ferro — rozległa, złocistoruda plaża z wydmami, otwartym horyzontem i bardziej surowym krajobrazem. Jest wystawiona na fale i wiatr, dlatego chętnie wybierają ją surferzy.

Latem parkingi przy Le Bombarde, Lazzaretto i Mugoni gwałtownie się zapełniają i przeważnie są płatne. Alternatywą jest sezonowy Beach Bus kursujący z miasta wzdłuż wybrzeża aż w stronę Capo Caccia. Do Lido i Maria Pii samochód nie jest potrzebny.

A co ze słynną plażą La Pelosa w Stintino?

Osobnego miejsca na tej liście wymaga La Pelosa, jedna z najsłynniejszych plaż Sardynii, dla której wiele osób przyjeżdża specjalnie na północno-zachodni kraniec wyspy. Ma biały piasek, bardzo płytką, przejrzystą wodę o niemal nierzeczywistym turkusowym kolorze oraz widok na charakterystyczną Torre della Pelosa. Z Alghero jedzie się tutaj samochodem około godziny.

To piękne miejsce, ale w okresie nie jest plażą, na którą można wybrać się spontanicznie. Od 15 maja do 15 października obowiązuje limit 1500 osób dziennie, wcześniejsza rezerwacja i opłata w wysokości 3,50 euro od osoby. Dzieci poniżej 12 lat nie wymagają rezerwacji. Pięćset miejsc na każdy dzień trafia do sprzedaży z wyprzedzeniem, a kolejny tysiąc udostępniany jest dwa dni przed planowaną wizytą o godzinie 9.00. Po opłaceniu rezerwacji otrzymasz kod QR, który trzeba okazać przy wejściu.

Rezerwuj wyłącznie przez oficjalną stronę Spiaggia La Pelosa, ponieważ pojawiły się również nieautoryzowane serwisy oferujące bilety. Pamiętaj też, iż cena wejścia nie obejmuje parkingu. Na plaży nie wolno kłaść ręcznika bezpośrednio na piasku — pod spód trzeba podłożyć matę, aby ograniczyć wynoszenie drobinek piasku. Te zasady mogą się zmieniać w kolejnych sezonach, dlatego zawsze sprawdź je ponownie przed wyjazdem.

Alghero — informacje praktyczne

Ile dni przeznaczyć na Alghero?

Na pobieżne obejście historycznego centrum wystarczy dzień, ale na doświadczenie Alghero — zdecydowanie nie. Moje minimum to 3–4 dni, jeden na miasto, plażowanie i zachód słońca z murów, jeden na Grotę Neptuna i Capo Caccia oraz jeden na wybrany kierunek — Bosę, Park Porto Conte albo spędzenie dnia na plaży.

Tydzień ma sens, jeżeli planujesz dalsze wycieczki, rower, stanowiska archeologiczne i spokojne wieczory w mieście. Poza latem dodatkowe dni dają elastyczność, ponieważ grota i rejsy zależą od pogody.

Polska przewodniczka w Alghero

Jeśli chcesz nie tylko zobaczyć Alghero, ale naprawdę je zrozumieć — usłyszeć o jego historii, języku i codziennym życiu wyspy — polecam Gosię z Alghero Tours.

Gosia jest polską licencjonowaną przewodniczką mieszkającą na Sardynii. Razem z mężem Antoniem, Sardyńczykiem, pokazuje miasto i wyspę z dwóch perspektyw: osoby, która świadomie wybrała Sardynię, oraz człowieka wychowanego w jej kulturze. W ofercie mają spacery po Alghero i wyprawy w różne części wyspy, a sezonowo również wycieczki na Korsykę, do spektakularnie położonego Bonifacio.

Warto się wcześniej skontaktowac z Gosią, ponieważ część wypraw odbywa się tylko w określonych miesiącach. Polecam ją z pełnym przekonaniem — pokazuje Sardynię nie jak zestaw atrakcji, ale jak wyspę z własną historią, charakterem i bardzo silną tożsamością.

Jak dolecieć do Alghero z Polski

Miasto ma własne lotnisko — Alghero-Fertilia (AHO) — położone około 10 kilometrów od historycznego centrum. Z Polski sa bezpośrednie loty (Ryanair i Wizz Air), choć oczywiście nie przez cały rok.

Z lotniska do centrum kursują autobusy ARST. Przejazd trwa zwykle około 20–30 minut, a bilet kosztuje niewiele. Możesz również skorzystać z taksówki albo odebrać na lotnisku wynajęty samochód.

Auto nie jest potrzebne każdego dnia. Historyczne centrum i miejskie plaże poznasz pieszo lub rowerem, a do części miejsc na wybrzeżu dojedziesz autobusem. Samochód daje jednak największą swobodę podczas wyjazdów do Bosy, Parku Porto Conte, Stintino i mniej dostępnych plaż.

Gdzie nocować w Alghero

• Historyczne centrum — najlepszy wybór, jeżeli zależy Ci na atmosferze i wieczornych spacerach po murach. Minusem jest strefa ograniczonego ruchu, trudne parkowanie oraz stare budynki, które nie zawsze mają windę i duże pokoje.
• Lido i Maria Pia — dobry wybór, jeżeli chcesz mieć blisko piaszczystą plażę, łatwiejszy dojazd i większą szansę na parking. Do historycznego centrum dojdziesz promenadą albo dojedziesz rowerem.
• Fertilia — spokojniejsza miejscowość położona bliżej lotniska i północnych plaż. Może mieć sens przy krótkim pobycie albo własnym samochodzie, ale wieczorem nie daje atmosfery starego Alghero.

Rowerem po Alghero i drogą do Bosy

Rower to jeden z moich ulubionych sposobów poznawania Alghero. Płaski odcinek wybrzeża po północnej stronie centrum świetnie nadaje się na spokojną przejażdżkę. Możesz połączyć historyczne centrum z Lido i Maria Pią i zobaczyć, jak miasto stopniowo przechodzi w nadmorski kurort. Jest to sporo ścieżek rowerowych.

Zupełnie innym przedsięwzięciem jest trasa z Alghero do Bosy. To około 45 kilometrów w jedną stronę, nadmorską drogą prowadzącą przez prawie dziki teren. Widoki są niezwykłe, ale nie jest to niewinna przejażdżka promenadą.

Droga ma zakręty, podjazdy i nie prowadzi nią wydzielona ścieżka rowerowa. Trzeba dzielić jezdnię z samochodami, a trudność zwiększają wiatr i wysoka temperatura. E-bike bardzo pomaga, ale nie zastępuje doświadczenia w ruchu drogowym. Powrót z Bosy trzeba zaplanować wcześniej. Latem wyruszaj bardzo wcześnie rano i zabierz odpowiedni zapas wody.

Kiedy jechać do Alghero?

Moją najmocniejszą rekomendacją jest wrzesień. Morze pozostaje ciepłe po lecie, wieczory są przyjemne, a wraz z upływem miesiąca na plażach i ulicach robi się coraz swobodniej. Pierwsza połowa września przez cały czas może przypominać pełnię sezonu, dlatego jeżeli zależy Ci na większym spokoju, wybierz drugą połowę miesiąca.

Świetna jest również późna wiosna — druga połowa kwietnia i maj — szczególnie na zwiedzanie, rower i wędrówki po Parku Porto Conte. Krajobraz jest wtedy zielony i pełen kwiatów, choć woda w morzu może być jeszcze chłodna (mówiąc wprost, jest chłodna!).

Lato oznacza największy wybór rejsów, otwarte lokale i pełnię plażowych możliwości, ale też tłok, wyższe ceny i upał. W lipcu i sierpniu warto zwiedzać rano oraz wieczorem, a środek dnia przeznaczyć na odpoczynek.

Zima należy przede wszystkim do mieszkańców. Jest cicho, światło nad morzem bywa piękne, a ceny noclegów spadają, ale część restauracji, rejsów, wycieczek i połączeń działa w ograniczonym zakresie.

Planując swoją podróż

Znajdź hotel lub apartament na wakacje dzięki booking.com.

Pamiętaj, aby zawsze mieć wykupione ubezpieczenie turystyczne. Ja korzystam z najlepszej na rynku porównywarki rankomat.pl.

jeżeli potrzebujesz samochodu we Włoszech, skorzystaj z discovercars.com.

Zarezerwuj bilet wstępu do muzeum przez Get Your Guide.

Potrzebujesz biletów na prom? Znajdziesz je na Direct Ferries.

W artykule znajdują się linki afiliacyjne. jeżeli zarezerwujesz przez nie bilet lub wycieczkę, mogę otrzymać niewielką prowizję. Dla Ciebie cena pozostaje bez zmian.

Włoska poczta

Nieprzypadkowe miejsca, prawdziwe smaki i sprawdzone wskazówki. Co tydzień w Twojej skrzynce. Dołącz do tysięcy czytelników, którzy planują Włochy mądrzej.

Jeśli potrzebujesz pomocy w znalezieniu praktycznych informacji, dołącz do grupy na FB Moje wielkie włoskie podróże.

Zajrzyj na

Wyświetl ten post na Instagramie

Instagram

La vita è bella! Życie jest piękne!