– Albo wprowadzasz mojego brata do naszego mieszkania, albo się pakuj i wynoś! – krzyknął mąż.
Magda wróciła z pracy dwie godziny później niż zwykle.
Dwie nowe klientki trafiły do niej z polecenia.
– Chcemy tylko do pani, pani Magdo! Jest pani najlepszą fryzjerką w Krakowie!
Te słowa niosły ją całą drogę do domu.
Może nadszedł czas na własny salon?
Dość strachu, dość czekania na lepsze czasy.
Z zamyślenia wyrwały ją obce głosy z mieszkania.
Otworzyła drzwi i zastygła w progu.
W przedpokoju leżał zniszczony plecak.
Na podłodze brudne buty, z kuchni unosił się zapach alkoholu.
– Magda, poznajesz rodzinę? Krzysiek wrócił! – Piotr wyjrzał z kuchni z dziwnym uśmiechem.
Na kanapie siedział młodszy brat męża, wpatrzony w stół.
Ten sam Krzysiek, który cztery lata temu odszedł do tancerki z nocnego klubu.
– Cześć – szwagier nie podniósł wzroku.
– Mamo, kto to? – szepnęła Zosia, wracając z zajęć tanecznych.
– To wujek Krzysiek, brat taty – Magda mówiła spokojnie.
– Byłaś mała, gdy wyjechał.
– Czemu on jest taki dziwny? – córka zniżyła głos.
– Idź do siebie, kochanie. Porozmawiamy później.
W łazience Magda odkręciła wodę.
Potrzebowała chwili, by ochłonąć.
W lustrze zobaczyła zmęczoną twarz.
Czy to naprawdę się dzieje?
Cztery lata temu Piotr bardzo przeżył odejście brata.
Miesiąc nie rozmawiał z rodzicami, obwiniając ich o wszystko.
Potem ucichł, przestał odbierać telefony od Krzyśka.
Teraz wszystko wróciło.
Mąż wszedł do sypialni i powiedział cicho:
– Zostanie u nas. To konieczne.
– Brat potrzebuje wsparcia. Zdradzała go, rozwiedli się. Nie może wrócić do rodziców.
– Sam to zdecydowałeś? choćby mnie nie pytając? – Magda odwróciła się gwałtownie.
– To nie jest trochę bezczelne?
– O czym miałem rozmawiać? To mój brat.
– Piotr, mamy nastoletnią córkę. Widziałeś, w jakim on jest stanie?
– Właśnie dlatego potrzebuje rodziny! – Piotr spojrzał jej w oczy.
– Rozumiesz, iż nie mogę go zostawić?
– Jak długo to potrwa?
– Dopóki nie stanie na nogi.
– A Zosia? Pomyślałeś o niej?
– Magda, przestań! – podniósł głos, czego nigdy wcześniej nie robił.
– To mój młodszy brat. Nie zostawię go samego.
Magda chciała odpowiedzieć, ale zamilkła.
Przez czternaście lat nie słyszała takiego tonu.
– Dobrze – odwróciła się do okna. – Niech nie pije w domu. I znajdzie pracę.
Piotr wyszedł bez słowa.
Przez ścianę dobiegał szept rozmowy w kuchni.
Bardzo cichy, jakby nie chcieli, żeby go usłyszała.
Zegar wskazywał długo po północy, gdy zapadła cisza.
Magda nie spała, słuchała kroków w korytarzu.
Piotr urządzał bratu posłanie w salonie.
– Wszystko będzie dobrze – szepnął, wchodząc pod kołdrę.
Ale ona nie była już tego pewna.
Poranek zaczął się od smrodu alkoholu w kuchni.
Magda w milczeniu robiła córce śniadanie.
Na stole stały puste butelki, w popielniczce pełno niedopałków.
Przez miesiąc kuchnia zmieniła się w bar dla dwóch mężczyzn.
– Mamo, idę do szkoły – Zosia przemknęła obok śpiącego wuja.
Czy to się kiedyś skończy?
Magda patrzyła na córkę i czuła, iż musi coś zmienić.
Nie dla siebie. Dla Zosi.

















