– Albo twoja mama wprowadza się do nas w tę sobotę, albo wnoszę pozew rozwodowy. Wybieraj, Ewelino. Nie zamierzam patrzeć, jak bliska mi osoba cierpi w samotności.
Marek z hukiem postawił kubek na spodku. Gorąca herbata rozlała się po obrusie.
Mężczyzna nie zwrócił na to uwagi. Wzrok miał utkwiony w żonie.
W oczach błysnęła determinacja, jakiej Ewelina nie widziała przez piętnaście lat małżeństwa.
Stanęła nieruchomo z ręcznikiem w rękach. W kuchni zapadła cisza.
Słyszała tylko szum lodówki i tykanie zegara. Rano rozmawiali o tapetach do przedpokoju.
Teraz Marek stawiał warunki jak w sądzie.
– Marek, mówisz serio? – zapytała cicho. – Twoja mama mieszka dwa przystanki od nas.
– Spotykamy się co weekend. Ma koleżanki z klatki, chodzi na chór i nordic walking.
– Ona nie może być sama! – podniósł głos, wstając od stołu. – Ciśnienie jej rośnie.
– A jeżeli w nocy atak? Kto poda wodę? Ambulans przyjedzie za późno.
Ewelina opadła na krzesło. Rozmowa nie była nowa, ale wcześniej to były tylko aluzje.
Teraz brzmiało to jak ultimatum.
– Rozważmy to logicznie. Mamy dwa pokoje. Sypialnię i gabinet, gdzie pracuję i czasem nocuje Kacper.
– Do gabinetu, oczywiście – odparł, jakby to było jasne. – Syn niech wynajmie pokój w akademiku.
– A komputer przenieś do kuchni. To laptop, nie przemysłowa maszyna.
Ewelinę zatkało ze złości. Gabinet był jej twierdzą. Pracowała zdalnie jako księgowa.
Potrzebowała ciszy, miejsca na dokumenty, drukarkę. A syn zawsze miał tam dach nad głową.
– Czyli wyrzucamy syna, zabierasz mi pracę, a w dwunastu metrach stawiamy twoją mamę? – zapytała chłodno.
– Charakter to charakter! – wybuchł. – To starsza generacja, wymagająca, ale porządek kocha.
– To moja matka! Wychowała mnie. Muszę zapewnić jej godną starość. Ty myślisz tylko o sobie.
Wyszedł z kuchni, zatrzaskując drzwi. Ewelina została przy zimnym kotlecie.
Apetyt zniknął. Jadwiga, teściowa, miała sześćdziesiąt osiem lat i wyglądała młodziej niż wiele czterdziestolatek.
Głośny głos, nauczycielska pewność racji. „Ciężko jej samej” znaczyło u niej „nikt nie dokucza codziennie”.
Ewelina sprzątała stół mechanicznie. W głowie krążyło jedno: albo mama, albo rozwód.
Czy Marek naprawdę zrobi to z powodu kaprysu matki? Żadnych ciężkich diagnoz Jadwiga nie miała.
Tylko nadciśnienie, które pół Polski ma pod kontrolą dzięki lekom.
Noc minęła w ciężkiej ciszy. Marek odwrócił się do ściany i zaciągnął kołdrę po uszy.
Ewelina patrzyła w sufit, gdzie latarnia rzucała cienie drzew. Przypomniała sobie zakup mieszkania.
Pierwszą wpłatę dali jej rodzice. Kredyt spłacali razem, ale głównie ona, bo jej kariera szła lepiej.
Marek pracował jako menedżer w salonie samochodowym – stabilnie, bez perspektyw.
Teraz dzielił metry, jakby były wyłącznie jego.
Rano Marek, wiążąc buty w progu, powiedział:
– Daj mi odpowiedź do wieczora. Mama już pakuje walizki.
– jeżeli się sprzeciwisz, pakuję swoje rzeczy i jadę do niej.
Drzwi zatrzasnęły się. Ewelina osunęła się na pufę. Decyzja zapadła już bez niej.
Cały dzień nie mogła skupić się na raportach. Liczby zamazywały się przed oczami.
Zadzwoniła do przyjaciółki, Łucji.
– Ewelinko, zwariowałaś? – krzyknęła Łucja. – Teściowa w dwupokojówce? To koniec wszystkiego!
– On dał ultimatum, mówi o rozwodzie – powiedziała Ewelina cicho.
– Niech się czołga! Czyj to dom? Wspólny? Podzielicie się albo wykupisz udział.
– Mieszkać z Jadwigą to powolna śmierć. Najpierw zabierze gabinet, potem kuchnię, potem wejdzie do sypialni z radą.
Ewelina wiedziała, iż Łucja ma rację. Ale strach przed rozpadem rodziny był silny.
Piętnaście lat to nie żart. Czy Marek naprawdę odejdzie?
Wieczorem wrócił z bukietem chryzantem – zły znak. Dawał kwiaty, gdy czuł, iż sytuacja mu umyka.
– Ewelinko, co planujesz? – wszedł do kuchni głosem miękkim, podstępnym.
– Rozumiem, iż to trudne, ale tak będzie lepiej. Mama będzie gotować, odciążysz się.
– Czy zapytałeś mamę, co z jej kawalerką, jeżeli wprowadza się do nas na stałe? – zapytała Ewelina.
Marek spojrzał w bok.
– Wynajmiemy ją. Pieniądze pomogą na leki i sanatorium.
Biznesplan, pomyślała Ewelina. Dobrze.
– Dobrze – powiedziała nagle.
Oczy Marka rozbłysły.
– Zgadzasz się? Mądra ja! Wiedziałem, iż jesteś złotem!
– Zgadzam się spróbować – odpowiedziała chłodno. – Ale z warunkami.
– Okres próbny dwa tygodnie. Mój gabinet zostaje mój. Mama śpi na kanapie w gabinecie, na razie.
– W jakim gabinecie? Mama potrzebuje spokoju! – zaprotestował Marek.
– Nie mamy salonu, mamy gabinet, który bywa pokojem gościnnym. Innych opcji nie ma.
– Dobra, dobra, rozwiążemy na miejscu – machnął ręką. – Jutro jedziemy po mamę.
W sobotę życie Eweliny podzieliło się na przed i po.
Jadwiga przyjechała nie z dwiema walizkami, ale z samochodem pełnym rzeczy.
Kartony, worki, doniczka z fikusem, fotel bujany zajmujący pół gabinetu.
– No i, kochani, zamieszkamy! – oznajmiła głośno teściowa, niosąc ikonę w ciężkiej ramie.
– Ewelinko, co stoisz? Bierz torby, tam słoiki z kiszonkami, moje domowe, nie sklepowe szkodniki.
Ewelina przełknęła słowa i zaczęła rozpakowywać.
Pierwszy konflikt wybuchł po dwóch godzinach. Pracowała w gabinecie, gdy drzwi otworzyły się bez pukania.
– Ewelino, gdzie jest duży garnek? – Jadwiga stała w progu, oceniając pokój wzrokiem.
– A co to za kurz na monitorze? Oddychasz brudem?
– Pracuję, Jadwigo – odpowiedziała chłodno. – Garnek jest w dolnej szufladzie. Proszę pukać.
– No proszę, „pukać” – zamruczała teściowa. – Mareczek głodny, a ona wpatruje się w ekran.
Ewelina westchnęła, zapisała dokument i poszła do kuchni. Tam panował chaos.
Jadwiga przestawiała przyprawy, odstawiła ekspres do kawy i smażyła coś, co już się przypalało.
– Po co zabrałaś ekspres? Pijemy kawę codziennie – zapytała Ewelina.
– To szkodzi sercu! Przyniosłam cykorię. Ekspres jest już w kartonie na balkonie.
Wieczorem Marek jadł kotlety matki z zadowoleniem, pływające w tłuszczu.
– Pyszności, mamo! Ewelina gotuje zdrowo, ale nudno.
– Och, – westchnęła Ewelina, odkładając widelec.
Tamtego wieczoru po pierwszy raz pomyślała, iż dwa tygodnie będą trwać wiecznie.
