Pracuję w przychodni rejonowej na Sielcach już siedemnaście lat, rejestruję pacjentów, czasem mierzę ciśnienie starszym panom, którzy nie chcą czekać na pielęgniarkę. Pamiętam tamten czwartek, bo akurat mi się zmywarka w domu zacięła i musiałam zamówić serwisanta na dwunastą, a to oznaczało, iż na przerwę obiadową pobiegłam do apteki przy klatce, w której mieszka pani Agnieszka Woźniak. Znam ją, bo kiedyś przyniosła mi recepturę na syrop dla wnuka, gdy sama nie mogła wyjść, i tak się zaprzyjaźniłyśmy przy okienku.
Tego dnia zobaczyłam coś, co zapadło mi w pamięć na dłużej niż zepsuta zmywarka.
Stałam w kolejce po paracetamol, kiedy do apteki wpadła młoda kobieta w kurtce narzuconej na bluzę od piżamy, z dwoma chłopcami – jeden trzymał ją za rękaw, drugi niósł foliówkę z Żabki. Kobieta poprosiła o witaminę C w tabletkach musujących, syrop na gardło i, już przy kasie, dorzuciła paczkę ciasteczek owsianych. Zapłaciła kartą, zerknęła na zegarek – było za siedem minut siódma – i wybiegła tak szybko, iż starszy pan z paracetamolem zdążył tylko westchnąć: "młodzi, zawsze w biegu".
Nie wiedziałabym, co to za pośpiech, gdyby nie to, iż po pracy, już w swoim bloku na Sielcach, wsiadałam do windy akurat wtedy, gdy ta sama kobieta z chłopcami wychodziła z niej na drugim piętrze. Zapytałam odruchowo, bo winda jest mała i trudno nie zagadać: "do kogo ta witamina, ktoś chory?". Odpowiedziała, iż do teściowej, pani Agnieszki spod trójki, i iż to ona dzwoniła rano, iż ma trzydzieści osiem i pięć i pierwszy raz od trzech lat nie da rady odebrać dzieci ze szkoły.
Zapamiętałam to nazwisko, bo pani Agnieszka parę miesięcy wcześniej pożyczyła mi od sąsiadki, jak się okazało, moją własną suszarkę na pranie, którą ktoś postawił na korytarzu i nikt się nie przyznawał. Dowiedziałam się później od innej lokatorki, pani Basi z czwartego, całej historii – bo pani Basia zna Agnieszkę od lat i opowiada wszystko przy windzie, jakby to był lokalny dziennik.
Agnieszka, emerytowana farmaceutka, dwadzieścia osiem lat za kontuarem apteki na Grottgera, od trzech lat pilnowała dwóch wnuków, odkąd synowa Marta wróciła do pracy po urlopie z młodszym. Codziennie o czternastej zamykała drzwi, jechała autobusem numer dwadzieścia dwa po chłopców, gotowała obiad, odrabiała z nimi lekcje, a syn z synową wracali późnym popołudniem i mówili "dzięki, mamo", zabierając dzieci do domu dwie ulice dalej.
Tamten poniedziałek – mówiła Basia – był pierwszym dniem, kiedy Agnieszka się poddała. Napisała synowej, iż nie da rady, iż ma gorączkę, i czekała na odpowiedź jak uczennica czekająca na wynik klasówki. Ręce jej się trzęsły, kiedy odkładała telefon na stolik ekranem do dołu, żeby nie widzieć, jak długo Marta się nie odzywa. Marta odpisała krótko: "okej, zadzwonię" – i Agnieszka przez chwilę była pewna, iż właśnie usłyszała wyrok, iż stała się ciężarem, kiedy przestała być użyteczna.
A o siódmej rano Marta stała pod jej drzwiami z tą samą foliówką, którą widziałam w aptece. Postawiła garnek na kuchence, zrobiła herbatę z miodem, umyła naczynia i zostawiła kartkę: rosół do podgrzania na małym ogniu, wieczorem zadzwonię, proszę nie wstawać. Starszy syn, ośmioletni Kuba, oznajmił babci, iż sam wróci ze szkoły, a młodszy, Olek, narysował słońce z napisem "babciu wyzdrowiej" i przykleił je taśmą do drzwi lodówki, tak iż Agnieszka widziała je z łóżka przez szparę w uchylonych drzwiach kuchni.
Wiem to wszystko z drugiej ręki, bo akurat tego dnia miałam zmianę do osiemnastej i nie widziałam, co się dzieje za drzwiami trójki. Ale widziałam, jak pół roku później, już wiosną, Agnieszka siedzi na ławce przed blokiem z dwoma chłopcami i herbatnikami z Biedronki, śmieje się, podając Kubie jedno ciastko po kryjomu, żeby Olek nie zauważył – zupełnie tak, jak opowiadała Basia.
Zapytałam ją raz, czy wtedy, w tamten poniedziałek, bała się, iż syn i synowa uznają ją za zbędną. Odpowiedziała, iż nie musi już o tym myśleć – bo od tamtej pory, gdy czuje gorączkę albo ból w kolanie, po prostu pisze esemesa i czeka, bez tej trójki skasowanych i napisanych od nowa wersji, którą kiedyś wysyłała, tłumacząc się jak dziecko.
Nie dopytywałam więcej. Winda akurat dojechała na moje piętro, a ja miałam jeszcze zamówiony serwis do zmywarki i nie chciałam się spóźnić po raz drugi tego tygodnia.
