Aniela właśnie walczyła z górą prania i tajnymi skarpetkami syna, gdy zadzwoniła jej przyjaciółka Małgorzata. Ta nie pozwoliła jej choćby pogasić żelazka, tylko od razu kazała wpadać, bo oto, rzecz niesłychana: Wojtek zostawił ją dla innej kobiety z sąsiedniego bloku! Zebrali się więc na prędce wokół stołu, żeby uczcić tę sensację schabowym, ogórkiem i solidną dawką herbaty z prądem.
Dotąd Małgorzata mieszkała z Wojtkiem, a życie z nim przypominało trzymanie ogra na krótkiej smyczy wiecznie zazdrosny, wiecznie w złym humorze. Wymagał atencji niczym rozkapryszony kot, a jeżeli kolacja nie była idealna, to talerze zdobywały rekordy w rzucie przez kuchnię. Czasem nie odzywał się tygodniami, demonstrując swoje humory ze zdolnością zawodowego aktora.
Teraz Małgorzata oddychała pełną piersią. Wojtek kiedyś zabraniał jej spotkań z koleżankami, bo złe wpływy, a teraz w końcu czuła się wolna jak bocian na wiosnę. Przy herbacie dziewczyny licytowały się, które z ich mężów miały więcej niewytłumaczalnej zazdrości oraz która z nich lepiej radzi sobie z presją wyżej punktowana była ta, która potrafiła zignorować ciszę trwającą kilka dni.
Nikt nie wiedział, skąd Wojtek wytrzasnął nową wybrankę, choć twierdził, iż chodzi tylko na siłownię wiadomo, z hantlami i ploteczkami. Małgosia zastanawiała się, czy dalej będzie płacił alimenty na dzieci, a Aniela już żartowała, iż może warto zadzwonić po dzielnicowego, bo to się chyba kwalifikuje pod jakieś paragrafy. Finalnie jednak siedziały u Małgorzaty do późnej nocy, wypiły pół piwniczki herbaty z malinami i przegadały wszystkie sercowe kryzysy, jakie znała okolica.
Miesiąc później Wojtek wrócił, pewny siebie jak pączek na tłusty czwartek. Myślał, iż Małgosia rzuci mu się na szyję z wdzięcznością, ale przywitała go chłodnym spojrzeniem, od którego ścięła się śmietana na stole. Skomlał i zawodził, pytając, czego w końcu chcą kobiety. Małgorzata odpowiedziała mu bez wahania: Miłości i szacunku, Wojtek. Odnalazła w sobie siłę superbohaterki i postanowiła już nigdy nie wplątać się w jego własne telenowele. A Wojtek? Stał w progu z miną zdziwionego żubra i mógł sobie co najwyżej powspominać dawne czasy.
