— A nie mówiłam? Gdzie pieniądze poszły, tam i kolację szukaj! Przy okazji, śniadania też! — oznajmiła żona i usiadła w fotelu z drutami w rękach.
Władysław wrócił z pracy zmęczony.
— Ludka! Jesteś w domu? — zawołał już od drzwi.
— W kuchni — odpowiedziała Ludmiła.
Wróciła dziś wcześniej.
Zabrała się za obiad.
Władek umył ręce, wszedł do kuchni.
— A czemu się nie chwalisz? — zapytał od razu.
— Czym mam się chwalić? — zdziwiła się żona.
— Spotkałem Ritę z twojego działu.
— Powiedziała, iż dostaliście premię kwartalną.
— Sporą.
— Dostaliśmy, prawda — przyznała Ludmiła.
— Ale co cię to tak cieszy?
— Jak to co?
— Wczoraj matka dzwoniła.
— Prosiła, żeby pomóc Zosi z kredytem.
— Ty mówiłaś, iż nie mamy pieniędzy.
— Teraz są.
— Przelejmy jej dziesięć tysięcy — zaproponował Władysław.
— Z jakiej okazji? — spytała Ludmiła spokojnie.
— Nie udawaj.
— Wiesz dobrze, iż Zosi ciężko samej spłacać kredyt.
— Zadzwonię do matki.
— Powiem, iż prześlemy pieniądze — rzekł Władek, sięgając po telefon.
— Stój!
— Hamuj! — zatrzymała go Ludmiła.
— Czy ja powiedziałam, iż zamierzam spłacać kredyt za twoją siostrę?
— A dlaczego nie pomóc, skoro mamy?
— Po pierwsze, to nie „my” mamy, tylko ja.
— To premia, którą zarobiłam.
— Harowałam dzień w dzień przez trzy miesiące!
— Jak myślisz, Władku?
— Czy ja się tak męczyłam, żeby twojej siostrze zrobić przyjemność?
— I nic innego mi nie przyświecało?
— Ludka, ale ona ma dzieci! — bronił się Władek.
— Władku, ja też mam dziecko.
— Weronika, nasza córka.
— Studiuje na drugim roku.
— Mieszka w akademiku, w innym mieście.
— I co z tego?
— Pomyślałeś, czy jej czegoś nie trzeba?
— A może jej też przydałaby się pomoc?
— Zawsze najpierw myślisz o swojej rodzinie.
— A moja córka ma czekać?
— To niesprawiedliwe, Władku.
— Ja pracuję, ty pracujesz.
— Ale premię dostałam ja.
— I ja decyduję, gdzie pójdzie.
— Może najpierw spytaj Weroniki, czego potrzebuje.
— Potem pomyślimy o Zosi.
— Nie zabraniam pomagać.
— Ale nie bez pytania mnie o zgodę.
Władysław odłożył telefon.
Spojrzał na żonę inaczej.
Zrozumiał, iż przesadził.
— Masz rację — powiedział tylko.
Ludmiła wróciła do gotowania.
Kolacja i śniadania poczekają.
Najpierw trzeba było poczekać na rozsądek.
