Pięćdziesiąt tysięcy, Bartek. Pięćdziesiąt. Oprócz trzydziestu tysięcy złotych alimentów.
Małgorzata rzuciła telefon na kuchenny stół, a ten prześlizgnął się po obrusie i prawie spadł na podłogę. Bartek złapał go w ostatniej chwili, a ten gest rozsierdził ją jeszcze bardziej.
Julkowi były potrzebne adidasy i strój na trening Bartek położył telefon ekranem w dół, jakby chciał schować dowód zbrodni. On rośnie, Gosiu. Wiesz, dzieci takie są rosną.
Adidasy za pięćdziesiąt tysięcy? Co on, do kadry narodowej się szykuje?
Jeszcze plecak był i kurtka. Za chwilę jesień.
Małgorzata odwróciła się, nie chcąc widzieć męża. Wiedziała o tych przelewach. Co miesiąc. Zawsze z tym samym tłumaczeniem dziecko, obowiązki, odpowiedzialność. Piękne słowa, a za nimi konkretne kwoty wypływające z ich wspólnego budżetu w cudze ręce.
Przecież go kocham Bartek podszedł bliżej, zatrzymał się tuż za jej plecami. To mój syn. Nie mogę tak po prostu…
A ja mówię, żebyś go zostawił? Pytam, po co dajesz tyle ponad alimenty? Trzydzieści tysięcy to mało? Zosia nie pracuje?
Pracuje.
Więc w czym problem?
Bartek milczał. To milczenie Gosia znała jak własną kieszeń nie ma odpowiedzi. Tylko nawyk zgadzać się, pomagać, nie kłócić się. Być dobrym byłym mężem, ojcem, człowiekiem. Ich kosztem.
Odwróciła się, opierając o zlewozmywak.
Prowadzę rachunki, w głowie. Wiesz? Ile tam idzie co miesiąc. Chcesz znać roczną sumę?
Nie chcę.
Prawie sześćset tysięcy. Bez dzisiejszych pięćdziesięciu.
Bartek potarł twarz gest oznaczający przestańmy. Ale Gosia nie umiała już milczeć. Za długo udawała wyrozumiałą żonę.
Mieliśmy jechać na urlop. Pamiętasz? Obiecywałeś: listopad, Bałtyk, dwa tygodnie. I gdzie są te pieniądze?
Gosiu, rozumiem. Ale Zosia dzwoniła, pilne…
Zosia. Zawsze Zosia. Jej zawsze potrzeba czegoś pilnie.
Bartek usiadł na stołku, łokcie oparł o kolana. Gosia nagle zauważyła, iż wygląda na autentycznie zmęczonego. Nie pracą tym wiecznym przeciąganiem liny między dwoma kobietami. Poczuła litość, ale zaraz ją zadusiła.
Ona chce kupić mieszkanie powiedział Bartek, patrząc w podłogę. Żeby Julian miał własny pokój.
Poczekaj, jakie mieszkanie?
Większe. Teraz mają kawalerkę, wiesz. Jest jej ciasno.
Jej ciasno… A kto zapłaci?
W końcu spojrzał na nią, coś winnego mignęło w jego oczach. Gosia poczuła dreszcz.
Chce, żebym pomógł z wkładem. Jeszcze nic nie powiedziałem… Rozważam.
Rozważasz? Bartek, to ogromne pieniądze! Skąd je weźmiesz?
Mamy odłożone trochę. Na samochód.
MY mamy! Na NASZ samochód! Dla NASZEJ rodziny!
Krzyk przerwał ciszę, Gosia zasłoniła usta dłonią, jakby chciała połknąć słowa z powrotem. Za późno już wisiały w powietrzu.
Bartek wstał, podszedł do okna, ręce schował do kieszeni.
Julian to też moja rodzina. Nie będę udawał, iż go nie ma.
Nikt ci nie każe udawać! Są alimenty zgodne z prawem. Reszta to twoja dobra wola. I moja też. Nasze wspólne pieniądze.
Wiem.
Ale ciebie to nie powstrzymuje.
Cisza. Za ścianą u sąsiadów grał telewizor, ściszone głosy, nieudany śmiech jakiegoś kabaretu. Komiczne tło ich rozmowy.
Gosia usiadła na swoim miejscu, wygładziła obrus mechanicznie. W środku wszystko płonęło żal, gniew, zagubienie ale mówiła równym głosem.
Ile ona chce?
Dwa miliony na wkład.
Cyfra zawisła w powietrzu. Gosia zaśmiała się krótko, bez cienia radości.
Dwa miliony. To przecież wszystko.
Wiem.
I chcesz jej to dać?
To dla mojego syna.
Jestem PRZECIW. Pieniądze są też moje, pamiętasz?
Bartek milczał. Nie było o czym rozmawiać.
Tydzień później Gosia sprawdzała aplikację bankową, czy pensja wpłynęła. Rutynowo przewinęła do rachunku oszczędnościowego tam, gdzie trzy lata zbierali pieniądze.
Saldo: czterdzieści siedem tysięcy pięćset dwa złote…
Mrugnęła. Przeładowała aplikację. Jeszcze raz.
Czterdzieści siedem tysięcy zamiast dwóch milionów…
Telefon wypadł jej z ręki, upadł na dywan.
Stała na środku pokoju, nie mogąc się ruszyć. Dwa miliony. Trzy lata odkładania, rezygnacji z wakacji, liczenia każdej wydanej złotówki. I nagle czterdzieści siedem tysięcy. Ochłap po ich wspólnych marzeniach.
Podniosła telefon, zajrzała w historię operacji. Przelew na nazwisko Zofii Wojciechowskiej.
Nawet nie spróbował ukryć.
Bartek siedział z laptopem na kanapie, gdy Gosia weszła. Podniósł głowę, próbował się uśmiechnąć uśmiech zgasł, gdy zobaczył jej twarz.
Przepuściłeś NASZE oszczędności na byłą?!
Krzyk dźwięczał, Gosia miała w nosie czy sąsiedzi słyszą.
Gosiu, poczekaj, mogę wyjaśnić…
Wyjaśnić?! Dwa miliony, Bartek! To były NASZE pieniądze!
Odstawił laptop, wstał powoli. W oczach nie było żalu tylko dziwny upór.
To dla Julka. Potrzebuje porządnego pokoju, warunków. Jestem ojcem, muszę…
Musisz dbać o własną rodzinę! O mnie! Nie o kobietę, z którą rozstałeś się cztery lata temu!
Jest matką mojego dziecka.
A ja kim jestem?!
Jesteś moją żoną. Kocham cię. Ale Julian…
Dosyć zasłaniania się Julianem! Gosia ruszyła w jego stronę, Bartek odruchowo się cofnął. Kupiłeś mieszkanie ZOSI. Nie synowi jej! Będzie na jej nazwisko, prawda? Będzie robiła z nim, co zechce. A dziecko?
Bartek otworzył usta i zamknął. Nie miał odpowiedzi. Ona miała rację i on to wiedział.
przez cały czas ją kochasz szepnęła Gosia. O to chodzi. Nie o Julka. Po prostu nigdy nie umiałeś jej odmówić.
To nieprawda.
Więc dlaczego? Dlaczego nie zapytałeś mnie? Dlaczego zdecydowałeś za nas?
Bartek podszedł, wyciągnął ręce:
Gosiu, proszę. Pogadajmy spokojnie. Wiem, iż się złościsz, ale to dla mojego syna…
Gosia odsunęła się od jego dotyku.
Nie dotykaj mnie.
Trzy słowa między nimi wyrosła ściana. Bartek zastygł z wyciągniętymi rękami, na jego twarzy pojawiło się zrozumienie. Za późno.
Nie mogę tak Gosia minęła go, wzięła torbę ze szafy. Nie mogę żyć z kimś, kto decyduje za mnie. Kto okłamuje. Kto…
Nie kłamałem!
Nie powiedziałeś. To to samo.
Wrzuciła do torby najpotrzebniejsze rzeczy bieliznę, dokumenty, ładowarkę. Bartek stał w drzwiach, patrząc jak rozpada się jego życie.
Gdzie idziesz?
Do mamy.
Na długo?
Gosia zamknęła torbę, zarzuciła ją na ramię. Spojrzała na męża dorosłego mężczyznę o zagubionych oczach, który niczego nie rozumiał.
Nie wiem, Bartek. Naprawdę nie wiem.
Trzy dni u mamy minęły dziwnie. Pierwszy leżała na kanapie, gapiona w sufit. Mama przynosiła herbatę, nie pytała, głaskała po głowie jak kiedyś. Drugiego dnia przyszła złość czysta, uwalniająca. Trzeciego jasność.
Wybrała numer znajomego prawnika.
Chcę rozwodu. Tak, jestem pewna. Nie, nie ma szans na zgodę.
Bartek dzwonił codziennie. Pisał długie, chaotyczne wiadomości pełne tłumaczeń i przeprosin. Gosia czytała, nie odpowiadała. O czym tu gadać? On już wybrał. Teraz ona wybiera.
Po miesiącu Gosia wynajęła kawalerkę na drugim końcu Warszawy. Mała, z oknem na jakąś fabrykę, ale jej własna. Sama wybrała firanki, samej meble, sama wydawała pensję.
Rozwód załatwili sprawnie Bartek nie walczył, podpisał wszystko bez protestów. Może miał nadzieję, iż zmieni zdanie. Nie zmieniła.
Czasami wieczorami Gosia siadała przy oknie i myślała, jak dziwnie potrafi być w życiu. Trzy lata temu była pewna, iż znalazła swojego człowieka. Dziś siedzi sama w pustym mieszkaniu. I dziwnie nie bała się tego.
Otworzyła notes, zapisała: zero. Punkt wyjścia. Obok plan na miesiąc, pół roku, rok. Ile odkładać, gdzie inwestować, jakie kursy zrobić, by podnieść kwalifikacje.
Pierwszy raz od dawna przyszłość zależała tylko od niej.
