„A kto cię zechce z piątką dzieci?” — matka wyrzuciła wdowę w wieku 32 lat, nie wiedząc, iż w starym domu czeka na nią spadek i nocny gość…

A po co ty komu potrzebna z piątką ogonków? matka wygoniła 32-letnią wdowę, nie wiedząc, iż w starym domu na wsi czeka na nią spadek i nocny gość

Na cmentarzu było mokro. Glina chlupała pod stopami, sklejała się w ciężkie bryły na tanich butach Nadziei. Stała i patrzyła, jak grabarze zasypują jej dawne życie. Stanisław odszedł nagle, w wieku trzydziestu pięciu lat. Po prostu upadł w warsztacie i już się nie podniósł.

Obok, z nogi na nogę przestępowała Halina Pietrowna. Matka Nadziei szczelnie opatuliła się w norek i z niesmakiem patrzyła na wnuki wtulone w czarne palto córki.

No, popłakaliśmy już, starczy. zabrzmiał jej chłodny głos, gdy kopczyk rósł. Chodź, Nadka. Nie ma co tu marznąć. Musimy porozmawiać.

W ciasnym mieszkaniu w bloku, kupionym na kredyt hipoteczny, Halina Pietrowna zaraz przeszła do kuchni i zasiadła na czele stołu.

Sytuacja jest jasna zaczęła, nie zdjęła choćby kapelusza. Mieszkanie zabierze bank, pieniędzy nie masz, Stasia już nie ma, a ty ciągle na wychowawczym.

Pójdę do pracy powiedziała cicho Nadzieja, kołysząc na rękach rocznego Miśka.

Gdzie? Sprzątać? prychnęła matka. Masz pięcioro dzieci, pięć ogonków! Kto cię zechce? Starsze, Agnieszkę i Pawła, oddałabym do domu dziecka. Tymczasowo. Młodsze… może opieka społeczna pomoże.

Nie wyszeptała Nadzieja.

Co? nie zrozumiała Halina Pietrowna.

Nie oddam dzieci Nadzieja podniosła głowę. W oczach miała suchy, groźny blask. Sama z głodu umrę, ale ich nie oddam.

Durna matka poprawiła futro. Mówiłam ci: trzeba było wcześniej rozum włączyć. A ty ciągle bujałaś w obłokach. Teraz masz co chciałaś. Po pieniądze nie przychodź.

Po miesiącu bank naprawdę przysłał pismo. Miała dwa tygodnie na wyprowadzkę. Nadzieja biegała po znajomych, szukała kąta, ale z piątką dzieci nikt jej nie chciał.

Wtedy przyszło pismo. Z notariat z Lewina. Prawnik informował, iż dla Nadziei przypadł dom po ciotce, którą widziała tylko raz w życiu. „Stary dom, ale własny”, pomyślała Nadzieja. Nie miała wyboru.

Lewin przywitał ich lodowatym wiatrem. Dom stał na łasce lasu, na samym skraju wsi. Czarne bale, przekrzywiony ganek, matowe szyby.

Mamusiu, tu zimno rozbeczała się pięcioletnia Bronka.

Już, kochanie, zaraz napalimy starała się, by głos jej nie drżał.

Pierwsza noc była próba. Piec dymił, dzieci kaszlały, z każdej szpary ciągnęło. Nadzieja nakryła wszystkich czym się dało kurtkami, kocami, choćby dywanikiem. Sama nie spała. Czuwała, nasłuchując oddechu Janka.

Janek, siedmioletni syn, był ciężko chory. Potrzebował poważnej operacji. Miała czekać na państwową pomoc rok, ale lekarz w Opolu powiedział prosto: Może nie wytrzymać, stan się pogarsza. Najlepiej odpłatnie, w Warszawie. Koszty przekraczały wartość dwóch odebranych mieszkań.

Rano Nadzieja wdrapała się na strych, by zatkać dziury. Pośród rupieci, starych gazet i podartych kożuchów znalazła metalową puszkę po herbacie. W środku, owinięty w szmatkę, leżał ciężki przedmiot.

Zegarek. Kieszonkowy, masywny, na łańcuszku. Nadzieja lekko potarła palcem srebrną pokrywkę. Na pociemniałym metalu był podwójny orzeł i grawer: Za wiarę i wierność.

Ładny, westchnęła. Ale czy coś wart?

Cisza. Zegarek milczał. Wskazówki zatrzymały się na bez pięciu dwunastej.

Nadzieja schowała skarb do szafy. Teraz nie czas na antyki. Jedzenia zostało jej na trzy dni, drewno się kończyło, Janek słabł. Leżał bez sił.

Wieczorem rozszalała się śnieżyca. Sypnęło jak ścianą, odcinając dom od wioski. Nadzieja ułożyła dzieci spać i usiadła przy oknie. Jej serce ściskała rozpacz. Co zrobiła? Przywiozła dzieci na koniec świata po nic?

Cicho ktoś zapukał do drzwi.

Nadzieja wzdrygnęła się. Przewidziało się jej?

Stukanie powtórzyło się pewne, głuche.

Wzięła pogrzebacz i podeszła do drzwi.

Kto tam?

Wpuść, gospodyni, zawierucha hula głos był osobliwy. Chropowaty jak stare drzewo, ale spokojny.

Nadzieja, sama nie wiedząc czemu, odsunęła zasuwę. Na progu stał staruszek. Niski, w dziwnym płaszczu do ziemi, przepasany sznurem. Broda biała, a oczy młode. Ciepłe.

Proszę, zapraszam odsunęła się Nadzieja.

Staruszek wszedł do izby. Aż dziw, od niego nie szło zimno, ale przeciwnie promieniowało ciepło.

Przysiadł w izbie i spojrzał na śpiącego Janka. Chłopiec ciężko oddychał.

Chory? spytał gość.

Bardzo wyszeptała Nadzieja. Pomoc potrzebna. Pieniędzy brak.

Pieniądz to kurz usiadł na ławie starzec. A czas to złoto. Znalazłaś moją zgubę?

Nadzieja wstrzymała oddech.

Zegarek? To pana?

Tak. Otrzymałem, gdy życie uratowałem panu dziedzicowi. Dawne czasy… Schowałem, bo wiedziałem, iż się przyda.

Dziadku, sprzedam go! ożywiła się Nadzieja. Może chociaż na lekarstwa wystarczy, to srebro.

Staruszek roześmiał się pod wąsem.

Nie spiesz się, żeby oddać za grosze. Jest tam tajemnica. Mistrz Bure to psotnik. Znajdź cienką igłę, naciśnij pod zawiasem przy kółeczku. Zobaczysz.

Wstał.

Trzymaj się, Nadziejo. Dobrze masz imię. Nie trać ducha.

Zostań, napij się herbaty! Jak się pan nazywa? zawołała, biegnąc do kuchni.

Prochorem mnie wołają.

Gdy odwróciła się z czajnikiem, w izbie nie było nikogo. Drzwi zamknięte na zasuwę. Dzieci spały. Tylko w powietrzu unosił się zapach kadzidła i świeżego chleba.

Nad ranem Nadzieja nie zmrużyła oka. Gdy świt rozjaśnił pokój, wyjęła zegarek, znalazła igłę. Drżącymi rękoma odszukała otwór koło zawiasu, nacisnęła.

Klik.

Tylna klapka, wydawało się jednolita, otworzyła się. W środku, na wgłębieniu, leżała złota moneta i złożona kartka papieru. Nie taka moneta jakich pełno w lombardach ciężka, inna.

Nadzieja rozwinęła papier. Niniejszym zaświadczam, iż okaziciel ma prawo Resztę trudno było odczytać, starodawne litery i znaki.

Pojechała do miasta powiatowego. Odnalazła sklep z antykami. Właściciel, pulchny człowiek o przenikliwym spojrzeniu, spojrzał znudzony.

Srebro, osiemdziesiąt czwórka, dam pięć tysięcy złotych.

Ale proszę spojrzeć na to położyła ostrożnie monetę i papier.

Antykwariusz wziął lupę. Uniósł brwi, zbledł.

Skąd to?

Spadek po ciotce.

Kobieto zdjął okulary. To dukat koronny z próbnej serii. Nie ma takich monet, a ten dokument ma podpis księcia Czartoryskiego! Nie kupię tego, bo nie mam tylu pieniędzy. Musi pani jechać do Warszawy, na aukcję. To majątek.

Zabieg dla Janka zrobiono po miesiącu. Najlepszy lekarz, najlepsza klinika. Nadzieja patrzyła, jak policzki syna różowieją. Starczyło pieniędzy na wszystko. I na nowy, ciepły dom, i na wykształcenie dla wszystkich pięciorga.

Gdy wróciła do Lewina, najpierw poszła na cmentarz. Długo szukała, odgarniając suchą trawę. W końcu znalazła pochylony krzyż, ledwo czytelna tabliczka: „Ś.P. Prochor 1888-1960”.

Nadzieja położyła kwiaty i nisko się ukłoniła.

Dziękuję, dziadku Prochorze.

Zbudowała duży, jasny dom, z gazem i wygodami. Miejscowi ją szanowali wdowa robotna, dzieci porządne i zadbane.

Po pół roku Halina Pietrowna zjawiła się pod domem. Przyjechała taksówką, z tortem. Przejechała wzrokiem nowy dwupiętrowy dom, zadbane podwórze.

No, witaj, córciu! szeroko rozłożyła ramiona, jakby nigdy nie wygnała jej z domu. Słyszałam, iż ci się powiodło? Podobno skarb znalazłaś? No i brawo. Ja przeczuwałam, iż wszystko dobrze się skończy! A ja trochę schorowana, a emerytura marna, może pomożesz mamie? Miejsca tu masz mnóstwo

Nadzieja wyszła na ganek. Za jej plecami stali starsi synowie, patrzyli na babcię spod byka.

Dzień dobry, mamo powiedziała spokojnie.

No co stoisz? Zapraszaj! Halina Pietrowna już postawiła stopę na schodzie.

Nie.

Co nie? zbladła matka.

Nie ma tu już dla ciebie miejsca. Swój wybór już zrobiłaś, gdy nas wyrzucałaś.

Ty Ja cię do sądu podam! Jestem twoją matką! Masz obowiązek!

Podawaj odwróciła się Nadzieja do drzwi. A teraz jedź. Mamy czas drzemki, Janek musi odpocząć.

Zamknęła ciężkie dębowe drzwi. Z korytarza dochodziły jeszcze krzyki o niewdzięczności i „pięciu ogonkach”, ale Nadzieja już ich nie słyszała. Poszła do kuchni, gdzie pachniało drożdżowym ciastem, a stary zegar na ścianie wybijał równy rytm nowego, lepszego życia.

Bo w życiu najważniejsze to nie poddawać się w potrzebie i wierzyć, iż choćby w najciemniejszą noc mogą zaświecić światła nadziei.