– A jak ja wszystkim wytłumaczę, dlaczego nie będzie cię na urodzinach mojej mamy? – zapytał zdezorientowany mąż.
– Dziękuję, było naprawdę pyszne – powiedziała Kasia, odsuwając talerz. – Łukasz, muszę z tobą o czymś pogadać.
– Wiesz, Kasiu, domyślam się nawet, o co chodzi.
– O co niby?
– O urodziny mojej mamy.
– No właśnie. Dzisiaj mamy dziesiątego, a jej urodziny są osiemnastego – westchnęła Kasia.
– A dwudziestego są moje. Mam nadzieję, iż o tym pamiętasz? – zapytała z przekąsem.
– Oczywiście, kochanie…
– Łukasz, choćby nie zaczynaj. Mówię od razu: nie.
– Ale choćby nie wiesz, o co chciałem zapytać – próbował się ratować mąż.
– Nie chcę choćby słuchać. Już ci mówię: w sobotę mam zarezerwowany stolik na dziesięć osób. Osiem to moi znajomi, a reszta to my dwoje. jeżeli łaskawie się pojawisz. jeżeli nie, poradzimy sobie sami.
Zabawne jest to, iż urodziny teściowej wypadały osiemnastego września, a Kasi dwudziestego. To już trzeci rok, jak tylko zaczynał się wrzesień, Łukasz miał dylemat. Jak zorganizować dwa święta, by nie urazić ani mamy, ani żony? Jak dotąd średnio mu to wychodziło.
– Mama sugeruje wspólne przyjęcie, w sobotę, u niej w mieszkaniu. To ma sens, po co się rozdrabniać. W tygodniu nie wszystkim pasuje, a sobota to idealny termin.
– Łukasz, a kto ci powiedział, iż ja chcę na swoich urodzinach spotykać kuzynki i kuzynów twojej mamy? Ja zapraszam swoich przyjaciół, przecież wszystkich dobrze znasz.
– Mama się obrazi – westchnął Łukasz.
– A to, iż ja byłam obrażona przez ostatnie dwa lata, już się nie liczy?
– Przecież niby wszystko było okej…
– Okej? Przypomnijmy sobie. Dwa lata temu, dopiero się pobraliśmy w kwietniu, przyszedł wrzesień. Urodziny twojej mamy, okrągła rocznica. Co mi wtedy powiedziałeś?
– Kasiu, mamie stuknęła sześćdziesiątka, woli świętować w domu, w gronie najbliższych. Nie róbmy więc planów na sobotę.
– I co? Prosto po pracy w piątek, potem z rana w sobotę, pół dnia spędziłam w kuchni twojej mamy. Krojąc, obierając, gotując, marynując. Jednym słowem: szefowa kuchni.
– A w sobotę biegałam między salonem a kuchnią jak kelnerka. I wiesz co? Nikt mnie choćby nie zapytał o moje urodziny.
– Jak to nie? Zosia złożyła ci życzenia – przypomniał Łukasz.
– Nie. Powiedziałeś jej po drodze, iż miałam w tym tygodniu urodziny. Ona tylko się uśmiechnęła: „A, już były? To po co wracać?”
– Ale potem rozmawiałem z mamą i w zeszłym roku cię już przy stole uhonorowali.
– A właśnie! Zeszły rok, piątek, dwudziestego, znów na kuchni. Pytam Danutę, twoją mamę, czemu Zosia mi nie pomaga, a ciocia mówi: „Zosia ma dziś paznokcie, nie może przyjść z zaniedbanymi rękami. Jutro rano idzie do kosmetyczki i fryzjera.”
– Faktycznie, Zosia przyszła na imprezę w pełnej gali. A ja ledwie zdążyłam się przebrać w łazience, gdy już goście podchodzili pod drzwi. Tak, wtedy rzeczywiście mnie przy stole uhonorowali.
– choćby toast był, ale zaraz o mnie zapomnieli. I zauważ, ani rok temu, ani dwa lata temu nie dostałam żadnych prezentów. Nikt, oprócz ciebie i moich rodziców. Więc w tym roku uprzedź swoją mamę, nie liczcie na mnie.
– Ale mama sobie sama nie poradzi…
– Łukasz, Danuta nie ma tylko synowej. Ma też syna, czyli ciebie, i Zosię. Jakoś dacie sobie radę. A ja w tę sobotę chcę świętować ze swoimi przyjaciółmi.
– A jak ja wszystkim powiem, iż nie będzie cię u mamy? – dopytywał Łukasz.
– Łukasz, nie rób z siebie dziecka. Nikt choćby nie wspomni o mnie, chyba iż zabraknie czystych talerzy albo trzeba będzie coś donieść z kuchni. Tam panuje taki zwarty kolektyw, iż czuję się piątym kołem u wozu.
Kasia przekonała Łukasza, iż ma prawo spędzić swoje święto jak chce. Ale jego mama i siostra uznawały, iż synowa nie może odłączyć się od rodziny.
Aż do dwudziestego września próbowały przekupić ją argumentami, by jednak pojawiła się na obiedzie u teściowej.
– Katarzyno – dzwoniła Danuta – mamy piękną tradycję, już dwa lata organizujemy wspólne święta i zawsze było przyjemnie. Dlaczego teraz się upierasz? Co ci nie pasuje?
– Pani Danuto, naprawdę prosta sprawa. Po pierwsze chcę świętować z przyjaciółmi. Po drugie wolę zrobić to na mieście, w restauracji, żeby nie biegać z talerzami, tylko pogadać z gośćmi na luzie.
– Ale z rodziną też świetnie rozmawiamy w domu! – broniła się teściowa.
– Pani Danuto, pani rozmawia, a ja biegam w kółko. Takiej imprezy nie potrzebuję.
– Nigdy bym nie pomyślała, iż odmówisz pomocy matce swojego męża! – oburzyła się teściowa.
Zosia stawiała sprawę jeszcze ostrzej.
– Kasiu, skończ te dziecięce fochy. Mama już wymyśliła menu, tata był na rynku i wszystko kupił. Myśl, co będziesz gotować.
– Mama już wysłała Łukaszowi listę zakupów. Nie wygłupiaj się, bo po co ci awantura z teściową? Sobotę spędź z nami, a potem spotykaj się z koleżankami, ile chcesz.
– Zosia, to nie chodzi o upór. Uprzedziłam waszą mamę wcześniej, iż w tym roku mam swoje plany. To przecież ty możesz pomóc pani Danucie.
Najgorzej miał Łukasz. Musiał wybrać, na której imprezie się pojawić. Nie chciał urazić ani mamy, ani żony.
Mimo iż Kasia nie naciskała, czuł, iż jeżeli wybierze święto mamy, żona poczuje się dotknięta.
A potem Kasia nie wspominała już o sobotnich planach. W piątek po południu na jej komórkę zadzwoniła teściowa.
– Kasiu, gdzie jesteś? Mam nadzieję, iż już odpuściłaś z tą restauracją? Czekam na ciebie, trzeba zacząć szykować, bo znów się nie wyrobimy do jutra.
– Pani Danuto, jestem w pracy. Uprzedzałam, iż w tym roku nie będę pomagać w gotowaniu. Zosię proszę zagonić do kuchni.
– Mam nadzieję, iż Łukasz nie zaakceptuje takiego traktowania swojej matki i całej naszej rodziny? – dopytywała teściowa.
– Pani Danuto, to iż wyszłam za Łukasza, nie znaczy, iż muszę zawsze i we wszystkim wam dogadzać.
– Mam własne życie, swoje sprawy, znajomych. Co najważniejsze, to są też wspólni przyjaciele z Łukaszem. Nie zamierzam z tego rezygnować tylko po to, żeby być waszą kucharką czy zmywarką.
Tak smutno się skończyła ta rozmowa.
W sobotę Łukasz z prezentem poszedł do mamy. Kasia o czwartej pobiegła do restauracji, gdzie czekało na nią coś, czego się nie spodziewała.
Przy stole siedziało dziesięć osób, a wszystkie krzesła były już zajęte uśmiechniętymi twarzami.
Przyjaciele wznieśli toast, zanim jeszcze zdjęła płaszcz.
Nikt nie pytał, czy pomoże w kuchni.
Nikt nie wspominał o paznokciach Zosi.
Była po prostu bohaterką wieczoru, tak jak powinno być.
Łukasz wrócił późno, zmęczony i trochę zawstydzony.
– Mama pytała, czemu nie przyszłaś – powiedział cicho.
– A ty co odpowiedziałeś?
– Że masz prawo do swoich urodzin.
– Nareszcie – uśmiechnęła się Kasia.
Od tamtej soboty każdy świętuje swoje urodziny po swojemu.
I nikt już nikogo o nic nie musi przepraszać.
