A dlaczego jej nie wpuściliście? — odważyłam się w końcu zapytać mamę o to, co najbardziej mnie dręczyło. — Przecież wcześniej

polregion.pl 5 dni temu

— A dlaczego jej nie wpuściliście? — odważyłam się w końcu zapytać mamę o to, co najbardziej mnie dręczyło. — Przecież wcześniej zawsze wpuszczaliście…

Mama tylko smutno się uśmiechnęła.

— Bo się o ciebie boję, Weroniko. Myślisz, iż nie widzimy, jak kulisz się w kącie, gdy twoja siostra wchodzi w środku nocy?

Jak chowasz podręczniki, żeby ich nie zniszczyła?

Ona patrzy na ciebie z wściekłością. Wiesz czemu? Bo jesteś „normalna”.

Ciebie czeka inne życie. Swoje ona dawno utopiła w butelce.

Wciągnęłam głowę między ramiona, skuliłam się nad zeszytem. W sąsiednim pokoju znowu zaczynała się awantura.

Ojciec choćby nie zdjął kurtki. Stał w korytarzu i wrzeszczał do telefonu.

— Nie zbywaj mnie! Gdzie to wszystko roztrwoniłaś? Minęły dwa tygodnie od wypłaty! Dwa tygodnie, Karolino!

Mama, Anna, wychyliła się z kuchni. Słuchała chwilę, potem spytała zrezygnowana:

— Znowu?

Marek machnął ręką i włączył głośnik. Ze słuchawki popłynęły szlochy.

Starsza siostra, Karolina, miała dar — potrafiła rozmiękczyć choćby najtwardsze serce.

Ale po latach udręki rodzice nabrali twardej skóry.

— Co znaczy „on cię wyrzuca”? — Marek krążył po ciasnym przedpokoju. — Dobrze robi. Kto by zniósł to twoje wieczne „niebycie”?

Patrzyłaś ostatnio w lustro? Masz trzydzieści lat, a twarz jak pobity kundel.

Otworzyłam drzwi swojego pokoju na centymetr.

— Tato, błagam… — Karolina przestała szlochać. — Wyniósł moje rzeczy na klatkę. Nie mam dokąd pójść.

Pada, jest zimno. Przyjadę do was na parę dni? Tylko się prześpię…

Mama ruszyła do telefonu, chciała go przejąć. Marek się odwrócił.

— Nie! Nie wejdziesz tu! Rozmawialiśmy już o tym. Po tym, jak wyniosłaś telewizor do lombardu, drzwi są dla ciebie zamknięte!

— Mamo! Powiedz mu coś! — wrzasnęła Karolina przez telefon.

Mama zakryła twarz dłońmi. Ramiona jej drżały.

— Karolino, jak to się stało… — jęknęła. — Woziłam cię do lekarza. Obiecałaś. Ostatnie leczenie miało wystarczyć na trzy lata. Nie wytrzymałaś miesiąca!

— Te wasze leczenia to pic na wodę! — wybuchnęła Karolina. — Naciągają was na kasę!

Źle się czuję, rozumiesz? Wszystko mnie pali, nie mogę oddychać!

A wy mi o telewizorze. On i tak stary był. Kupię wam nowy!

— Za co? — Marek zatrzymał się, patrząc w ścianę. — Znowu pożyczyłaś od kumpli? Albo coś wyniosłaś z mieszkania tego… jak mu tam?

— Nieważne! Tato, nie mam gdzie mieszkać! Chcecie, żebym spała pod mostem?!

— Idź do noclegowni. Gdzie chcesz, tylko nie tu — głos ojca stał się lodowaty. — Zmienię zamki, jak cię zobaczę pod klatką.

Siedziałam na łóżku, obejmując kolana.

Zwykle w takich chwilach złość rodziców odbijała się na mnie.

— Ty znowu w telefonie? Cała siostra! Też taka wyrośniesz, bezużyteczna! — to słyszałam przez lata.

Tym razem jakby mnie nie zauważali.

Nikt nie krzyczał, nikt się nie czepiał. Ojciec rozłączył się, zdjął kurtkę, poszedł z mamą do kuchni.

Wyszłam do przedpokoju.

— Marek, nie można tak — jęczała mama. — Przecież zginie. Wiesz, jaka jest, gdy jest „w tym stanie”.

Nie panuje nad sobą.

— A ja mam za nią odpowiadać? — rzucił ojciec, stawiając z hukiem czajnik. — Mam pięćdziesiąt pięć lat, Aniu. Chcę wracać do domu i usiąść w fotelu.

Nie chcę chować portfela pod poduszkę! Nie chcę słuchać sąsiadów, którzy ją widzą z szemranymi typami!

— To nasza córka — szepnęła mama.

— Była nią do dwudziestki. Teraz tylko drenuje nas z sił.

Jest uzależniona, Aniu. To się nie leczy, jeżeli sam nie chcesz.

A ona nie chce. Podoba jej się tak żyć.

Telefon zadzwonił znowu.

Rodzice zamilkli. Ojciec odebrał.

— Słucham.

— Tato… — to znowu Karolina. — Siedzę na dworcu. Chodzi straż, zabiorą mnie, jak tu zostanę.

Błagam…

— Posłuchaj uważnie — przerwał ojciec. — Do domu nie wrócisz. Kropka.

— To może mam się zabić? — rzuciła Karolina. — Chcecie, żeby zadzwonili z prosektorium?!

Wstrzymałam oddech. To był jej stary as — po nim mama płakała, ojciec chwytał się za serce.

Tym razem tata nie dał się nabrać.

— Nie strasz — powiedział spokojnie. — Za bardzo siebie lubisz. Zrobimy tak.

— Jak? — w głosie Karoliny błysnęła nadzieja.

— Znajdę ci pokój do wynajęcia. Najtańszy, na obrzeżach. Opłacę pierwszy miesiąc i dam trochę na jedzenie. To wszystko.

Znajdziesz pracę, weźmiesz się za siebie. Masz szansę żyć.

Nie — za miesiąc wylądujesz na ulicy i nie będę się przejmował.

— Pokój?! Nie mieszkanie? Tato, nie dam rady sama. Boję się.

Tam mogą być dziwni sąsiedzi.

I jak bez niczego mam mieszkać? Nie mam choćby pościeli, ten drań wszystko zatrzymał!

— Mama spakuje pościel do torby. Zostawimy u dozorcy. Do mieszkania nie wchodź, ostrzegam.

— To jakieś potwory jesteście! — wrzasnęła Karolina. — Własną córkę wywalacie na margines!

Mama nie wytrzymała, wyrwała telefon.

— Karolina, przestań! — wrzasnęła tak, iż ciarki przeszły mi po skórze. — Ojciec mówi mądrze!

To twoja ostatnia szansa. Pokój albo ulica.

Decyduj teraz, bo później choćby na pokój ci nie damy!

Zapadła cisza.

— Dobrze — burknęła Karolina. — Podajcie adres. I jakieś pieniądze, przelejcie od razu. Jestem głodna.

— Nie dostaniesz pieniędzy — przeciął Marek. — Kupię produkty, przekażę w torbie. Wiem, na co wydasz gotówkę.

Rozłączył się.

Wiedziałam, iż to czas, żeby wyjść z pokoju. Wsunęłam się do kuchni, udając, iż chcę się tylko napić.

Czekałam, iż zaraz wybuchnie na mnie cała ich złość.

Że ojciec spojrzy na moją koszulkę i powie, iż wyglądam jak łachmaniarz.

Że mama będzie narzekać, iż nic mnie nie obchodzi, tyle problemów, a ja się plączę bezmyślnie…

Ale choćby nie spojrzeli w moją stronę.

— Weronika — cicho odezwała się mama.

— Tak, mamo?

— W szafie, na górnej półce, są stare prześcieradła i poszewki. Wyjmij, spakuj do niebieskiej torby z komórki.

— Dobrze, mamo.

Poszłam wykonać polecenie. Znalazłam torbę, wysypałam stertę rupieci.

Nie mogłam pojąć — jak Karolina poradzi sobie sama?

Ona choćby makaronu nie umie ugotować. A ta jej zgubna słabość…

Wiedziałam, iż nie wytrzyma choćby dwóch dni bez alkoholu.

Wróciłam do pokoju rodziców, stanęłam na stołku, sięgnęłam po pościel.

— Nie zapomnij o ręcznikach! — rzucił z kuchni ojciec.

— Już są, tato — odpowiedziałam.

Widziałam kątem oka, jak ojciec zakłada buty i wychodzi bez słowa.

Pewnie pojechał szukać „klitki”.

Weszłam do kuchni. Mama siedziała w tym samym miejscu.

— Mamo, może podać ci tabletkę? — spytałam cicho.

Spojrzała na mnie pustym, zmęczonym wzrokiem.

— Wiesz, Weronik… — zaczęła dziwnym, bezbarwnym tonem. — Jak była mała, myślałam: wyrośnie, będzie wsparciem, pogadamy o wszystkim.

Teraz tylko się martwię, żeby nie zgubiła adresu tego pokoju. Żeby dotarła…

— Dotrze — usiadłam przy niej. — Zawsze wychodziła na swoje.

— Tym razem nie — pokręciła głową. — Patrzę jej w oczy, tam nie ma już życia.

Jakby była tylko powłoką, którą musi stale uzupełniać tym świństwem.

Wiem, iż się jej boisz.

Zamilkłam. Myślałam, iż rodzice nie widzą mojego strachu, za bardzo zajęci ratowaniem Karoliny.

— Myślałam, iż wam na mnie nie zależy — wyszeptałam.

Mama pogłaskała mnie po głowie.

— Zależy nam. Tylko nie mamy już siły.

Wiesz, jak w samolocie? Najpierw załóż maskę sobie, potem dziecku.

Dziesięć lat próbowaliśmy ją ratować. Lekarze, znachorki, najdroższe kliniki.

W końcu sami się dusiliśmy.

Nagle zadzwonił domofon. Zadrżałam.

— To ona? — spytałam przestraszona.

— Nie, tata ma klucze. Pewnie dostawa zakupów, zamawiał rano.

Otworzyłam drzwi kurierowi. Przyniósł dwie ciężkie torby.

Wniosłam je do kuchni i postawiłam przy stole.

Mama otworzyła jedną, zaczęła przekładać produkty bez słowa.

Patrzyłam, jak jej ręce drżą nad każdą paczką.

Wiedziałam, iż to dla Karoliny, choć nikt tego nie powiedział.

Ojciec wrócił po godzinie, zmęczony, z adresem zapisanym na kartce.

— Znalazłem — powiedział tylko, siadając przy stole.

Mama podała mu herbatę. Siedzieli w milczeniu, oboje postarzeni o te dziesięć lat w jedną noc.

Pomyślałam, iż już nigdy nie będzie tak samo. I może dobrze.

Idź do oryginalnego materiału