A co z moim mieszkaniem? Przecież obiecaliście! Niszczycie mi życie! Mój mąż i ja byliśmy bardzo szczęśliwi, gdy dowiedzieliśmy się, iż nasz syn Marek zamierza się ożenić. Przed ślubem powiedzieliśmy mu w tajemnicy, iż chcemy podarować mu mieszkanie. Marek był zachwycony, gdy się o tym dowiedział – cała jego paczka usłyszała dobrą nowinę tego samego dnia. Gdy wszyscy przygotowywaliśmy się do wesela, nagle wydarzyło się nieszczęście. Nasza córka trafiła nagle do szpitala prosto z pracy, poważnie zachorowała. Mój mąż i ja natychmiast się tam udaliśmy. Badania wykazały, iż ma guza i konieczna jest pilna operacja. Oczywiście, potrzebowaliśmy natychmiast sporej sumy pieniędzy. Na szczęście wszystko wydarzyło się w ostatniej chwili… W tej sytuacji kupno mieszkania synowi stało się niemożliwe. Staraliśmy się zebrać pieniądze na leczenie. Pomogła nam rodzina i przyjaciele – nikt nie pozostał obojętny na nasze nieszczęście. Każdy wsparł nas, jak mógł. Niektórzy choćby powiedzieli, iż nie musimy oddawać pożyczonych sum. Wspólnie udało się zebrać środki na operację. Ale wtedy nasz syn zaskoczył nas swoim zachowaniem. – A co z moim mieszkaniem? Obiecaliście mi! Niszczycie mi życie! Po słowach Marka zaniemówiłam. Jak mógł tak powiedzieć? Jak mógł być tak samolubny? To przecież jego siostra – dorastali razem. Jak mógł porównać wesele do operacji siostry? Nie wiedziałam, co powiedzieć. Ale Marek nie zamierzał przestać. – Dlaczego ona ma wszystko, a ja nie mam nic? Nie wytrzymałam i zaczęłam na niego krzyczeć. Powiedziałam, iż nie chcę go więcej widzieć. Spakował się i pojechał do swojej narzeczonej. Nie rozmawialiśmy przez dwa tygodnie. W tym czasie nasza córka przeszła operację. Na szczęście wszystko się udało. Kilka tygodni później wróciła do domu. Nie powiedzieliśmy jej ani słowa o zachowaniu brata. To byłby wstyd – nie potrzebowała dodatkowego stresu. Syn nie zadzwonił przez cały ten czas, choćby nie zapytał, jak się czuje jego siostra. Okazało się, iż mieszkanie jest dla niego ważniejsze niż rodzina.